DOGVILLE

Waarschijnlijk wel. Maar iemand die snakt naar eens iets anders, iets nieuws en die het eerste half uur weet door te bijten, zal dubbel en dik beloond worden. De eerste dertig minuten is het namelijk wennen aan de ongewone setting, maar eenmaal het verhaal op gang komt, is het genieten geblazen. Net zoals in Breaking The Waves en Dancer in The Dark staat een sterke vrouw centraal. Deze keer is dit Grace, een jonge vrouw die op de vlucht is voor gangsters en in een klein mijnstadje in de Rocky Mountains belandt, Dogville. De schaarse inwoners zijn bereid om haar te helpen op voorwaarde dat ze bij iedereen karweitjes zal opknappen. Grace stemt toe en het duurt niet lang of ze voelt zich al helemaal thuis in het stadje.

Langzaam maar zeker begint het drama zich echter te voltrekken. Twijfel, jaloezie en wantrouwen steken de kop op bij de inwoners. Het feit dat Grace afhankelijk is van hen zet de bewoners van Dogville aan tot machtsmisbruik. Eerst buiten ze haar volop uit, daarna wordt Grace door zowat iedereen vernederd. De enige uitzondering hierop is Tom, de jongeman die haar gered heeft en die ondertussen op haar verliefd is geworden. Grace zelf lijkt alle miserie lijdzaam te ondergaan, maar wordt uiteindelijk zo wanhopig dat ze probeert te vluchten. Gaandeweg ontwikkelen zich ook andere gevoelens in haar, zoals wraak. De film evolueert dan ook naar een zeer spannende, hyperemotionele finale.

Voor het karakter van Grace kan je natuurlijk niet de eerste de beste actrice casten. Lars Von Trier had dat gelukkig ook begrepen en maakte de beste keuze. Zijn oog viel namelijk op niemand minder dan Nicole Kidman. Deze actrice was meer dan fantastisch in The Hours, maar in Dogville is ze gewoonweg fenomenaal. Ze is in staat om een heel scala aan gevoelens weer te geven en zorgt ervoor dat Dogville één van de meest meeslepende films van het jaar is geworden. De rest van de cast laat haar niet in de steek: ook o.a. Lauren Bacall, Paul Bettany, Ben Gazarra zetten meer dan hun beste beentje voor.

Dogville ging in première op het Festival van Cannes en dingt daar mee naar de felbegeerde Palme d'Or. Publiek en critici waren alvast enthousiast en de film wordt er nu al beschouwd als één van de absolute hoogtepunten. Alleen de Amerikaanse pers is minder te spreken over Dogville; volgens hen is de film te anti-Amerikaans. Laat u hierdoor niet misleiden: Dogville is zonder twijfel één van de meest vernieuwende films van het ogenblik en het zou ons niet verbazen dat deze film op het einde van het jaar in heel wat top 10-lijstjes zal verschijnen.