Dom, idioot en een belediging voor elke bioscoopbezoeker met een minimum aan intelligentie: in een notendop de weinig benijdenswaardige conclusie van The Nutty Professor. En dan zijn we nog veel te braaf voor dit vehikel dat de pretentie heeft om zich een komedie te noemen. Toppunt is dus wel dat het zoals gezegd niet de eerste keer is dat Murphy ons dit lapt: Harlem Nights, The Golden Child, Beverly Hills Cop 3 en nog vele anderen: stuk voor stuk onzin in het kwadraat, stuk voor stuk de perfecte kandidaten voor de flop van het jaar. Voorwaar een hele prestatie.
The Nutty Professor is een zoveelste adaptatie van het bekende Dr. Jekyll and Mr. Hyde-verhaal en een remake van de gelijknamige film van Jerry Lewis uit 1963. Professor Sherman Klump (Eddie Murphy) is de grootste wanhoop voor de Weight Watchers aller landen: hij is niet alleen opgeblazen, vet of zwaarlijvig, hij is gewoon enorm. Geen enkele weegschaal is veilig voor hem, geen enkel vermageringsmiddeltje helpt met als resultaat dat hij na meer dan dertig jaar nog steeds vrijgezel is. Je zou voor minder.
Klump is echter aan het experimenteren met een middel dat overtollig vet in een oogwenk zou doen verdwijnen en de eerste proefnemingen op muizen doen al het beste hopen. Na een rampzalig avondje-uit met een plaatselijke schoonheid (Jada Pinkett) besluit hij echter alles op alles te zetten en drinkt hij zijn eigen brouwsel op. Met alle gevolgen vandien.
Geen schaterlach, geen gegrinnik, geen glimlach, geen lichtjes krullende mondhoeken. Zelfs The Mask met Jim Carrey en Greedy met Michael J. Fox - de minst geslaagde komedies van vorig jaar - deden het toch nog een tikkeltje beter. Gelukkig dat we tijdens de persvisie nog de filminformatie hadden, die ons van de slaap redde. Al geven we het grif toe: we hebben het meer dan eens moeilijk gehad. Een film als ultiem slaapmiddel, we hebben het nog nooit meegemaakt.
En voor de rest? Bijna ongelooflijk toch wat voor behoorlijke namen op dit zinkend schip zijn verzeild geraakt: regisseur Tom Shadyac, twee jaar terug nog goed voor de eerste Ace Ventura, bij nader inzien de laatste film waarbij wij nog eens ongeremd hebben kunnen schaterlachen. Producer Brian Grazer, in een ver verleden nog genomineerd voor een oscar voor het script van Splash, en vorig jaar nog naast Ron Howard actief voor Apollo 13.
Last but nog least Eddie Murphy zelf: die neemt zomaar eventjes zeven verschillende rollen voor zijn rekening maar kan in geen enkel personage overtuigen. Driekwart van de tijd speelt hij zichzelf, eist hij alles voor zich op en trakteert hij de kijkers op een niet te pruimen onemanshow Rotslecht dus. Net als de hele film trouwens.