SWIMMING POOL

De ene vrouw is Sarah Morton, een Engelse schrijfster van detective-verhalen. Haar Ruth Rendell-achtige thrillers verkopen al jaren als zoete broodjes en dat is zeer naar de zin van Mortons uitgever, John Bosload. Sarah is het detective-genre echter danig beu en droomt van wat meer literaire waardering. Om er eens uit te zijn, stelt John haar voor om te gaan logeren in zijn vakantiehuis in de Provence. Daar kan ze vast inspiratie opdoen voor een nieuwe roman. Sarah verlaat met enige tegenzin het druilerige Londen, maar na een tijdje vloeit de inspiratie weer uit haar vingertoppen.

De andere vrouw is Julie, een jonge blondine met de curven van een godin. Ze is de dochter van John en verblijft toevallig net op hetzelfde moment als Sarah in het vakantiehuis. Julie is het type vrouw dat graag naakt door het huis loopt, hele dagen aan en in het zwembad ligt en elke avond een andere man mee naar huis brengt. Dat het tussen de ietwat bitsige en ouderwetse Sarah en de losbollige seksbom Julie niet klikt, is meteen duidelijk. Het tweetal vermijdt elkaar dan ook als de pest. Terwijl Sarah zich de ziel uit het lijf tikt, houdt Julie zich ledig met het versieren van al wat mannelijk genoemd kan worden.

Swimming Pool is het soort film dat heel traag voorbij glijdt. Regisseur Ozon neemt rustig de tijd om zijn verhaallijn uit te tekenen en brengt de handelingen van de twee vrouwen in en rond het huis uitgebreid in beeld. Vooral de scènes aan het zwembad zijn uiterst vakkundig uitgekiend en brengen de schoonheid van Julie goddelijk in beeld. Halfweg film, neemt het rustig verder kabbelende verhaaltje een nieuwe wending. Sarah raakt namelijk gefascineerd door het losbandige leven van haar huisgenote, en gaat dat in haar roman verwerken. Vanaf dat moment is het niet geheel duidelijk meer wat juist realiteit en fictie is, en Ozon speelt mooi met die vage grens. Een dramatische gebeurtenis in het zwembad (dat echt wel centraal staat) zal de verhouding tussen Sarah en Julie trouwens nog verder bepalen.

Toen Swimming Pool op 18 mei op het Filmfestival van Cannes is première ging, was het immer chauvinistische Franse publiek zeer te spreken over de film. Uiteindelijk zou Swimming Pool toch te licht wegen en ging Elephant met de Gouden Palm aan de haal, maar dat doet toch niets af aan de verdienste van de film, die het vooral van de mysterieuze sfeer en de twee sterke vrouwenrollen moet hebben. Zowel met Charlotte Rampling (Sous le Sable) als met Ludivine Sagnier (Huit Femmes) werkte Ozon al eerder samen en ook hier haalt hij het beste uit hen naar boven. De beelden van femme fatale Sagnier, zonnebadend aan het zwembad, zullen het mannelijke hormonenpeil nog lang op niveau houden.

Hoewel hij met Swimming Pool de overstap van het Frans naar het Engels maakte, denkt François Ozon naar eigen zeggen nog niet echt aan een Hollywood- carrière, maar wat ons betreft mag de man gerust eens de overstap wagen. Wat hij in Europa waard is, weten we nu ongeveer wel. In plaats van het risico te lopen hier in herhaling te vallen (een gevoel dat je af en toe wel eens overvalt bij Swimming Pool), moet hij in Amerika maar eens zijn kans wagen. We hebben er vertrouwen in.