INTERVIEW

Op het moment dat het kabinet Balkenende aan het vallen is, wordt de al wat oudere politieke journalist Pierre door zijn krant niet naar Den Haag gestuurd maar naar Amsterdam. Hij moet er een interview afnemen van filmster Katja. Wat voor veel mannen een eeuwig onvervulde droom zal blijven, is voor hem een nachtmerrie. Journalist, noch filmster hebben zin in het gesprek. Volgens Katja zijn journalisten enkel geïnteresseerd in haar fraai gevormde buitenkant. De eerste scène uit de film geeft haar gelijk: Pierre beklaagt zichzelf dat hij - de grote kwaliteitsjournalist! - opgezadeld wordt met een domme kip met siliconentieten.

Wanneer soapster Katja uren te laat komt en Pierre niet beter weet dan het gesprek te beginnen met de ongelukkige woorden "ik ken je niet en ik zou niet weten wat ik je moet vragen", slaat de vlam in de pan. In een uitputtend verbaal en mentaal gevecht proberen de twee elkaar zo gemeen mogelijk te kwetsen. Het is hard tegen onzacht. Ze staken hun woordenstrijd enkel wanneer haar mobieltje rinkelt.

Interview speelt zich af in één ruimte - de echte woonkamer van La Katja - met slechts twee acteurs. Het niveau van de dialogen en de chemie tussen de acteurs zijn allesbepalend. Eén uur lang spettert en vonkt Interview alle kanten op. Het vraag- en antwoordspel is scherp, cynisch en grappig. Pierre stelt pertinente vragen: waarom speelt ze zo vaak in middelmatige - lees slechte - films? Denkt ze wel eens na? Zijn ze echt? Een antwoord krijgen we niet en Katja kaatst de vragen terug: wat heeft hij bereikt in het leven? Is hij gelukkig?

Naar het einde toe komen de grote thema's des levens aan bod. Meteen verdwijnt de spanning uit het verhaal en neemt de navelstaarderij het over. Bokma en Schuurman acteren steeds theatraler en vallen in herhaling. De inside jokes zijn weinig subtiel en de uiteindelijke ontknoping doet nog even glimlachen maar is vergezocht. Het interview dat een strijd werd heeft een winnaar. Theo Van Gogh heeft het imago van Katja Schuurman tot onderwerp verheven. De populaire - door filmcritici verguisde - actrice speelt zichzelf en doet dat uitstekend. Ze vertegenwoordigt ook alle andere actrices ter wereld die door de pers als 'mooi maar dom' worden gecatalogeerd. Pierre is de personificatie van de arrogante vooringenomen journalist die vanuit zijn ivoren toren neerkijkt op Goede Tijden en Costa! Van Gogh's boodschap is duidelijk: zowel soap als Shakespeare zijn waardevol. Een theateracteur is niet beter dan een tv-acteur.

Spannend is die stelling al lang niet meer. Quentin Tarantino maakt er een gewoonte van 'foute' acteurs te kiezen. Veel grote Hollywoodacteurs begonnen hun carrière in soaps (Meg Ryan in As the World Turns), de porno-industrie (Kevin Costner in Sizzle Beach, U.S.A.) of schabouwelijke horrorfilms (George Clooney in Return of the Killer Tomatoes!). De muur tussen hoge en lage cultuur die Van Gogh met deze conceptfilm wil afbreken ligt al lang tegen de vlakte. Een interessante mislukking zou Pierre zeggen.