ANY WAY THE WIND BLOWS

Any Way the Wind Blows is een ensemblefilm: Barman toont ons het leven van acht personages die op het eerste gezicht niet al te veel met elkaar te maken hebben, maar allemaal op hetzelfde feestje terechtkomen. We worden als kijker in het midden van hun levens gedropt en maken daar kennis met hun bezigheden en passies. Barman diept deze personages mooi uit, en geeft ze ieder een aparte, persoonlijke scène waarin met weinig woorden uit de doeken wordt gedaan wie ze juist zijn. Zo zal ieder wel zijn eigen favoriet hebben: Natalie, de computerspecialiste die het feestje geeft, haar broer Chouki, die met nogal lugubere artistieke plannen zit, Firmin van het kunstbureau, de soms ietwat simpele Lara (ze heeft een kind met Walter die de DJ op het feestje is), Paul, de gefrustreerde schrijver, en het Gentse duo Frederique en Felix, twee afficheplakkers die in de jaren tachtig zijn blijven steken.

Ze komen op die bewuste vrijdagavond in juni dus allemaal binnengewaaid (u mag dit letterlijk nemen) op het feestje van Natalie, in de kern van Antwerpen. Barman schetst zijn stad met veel liefde: niet alleen de meest romantische avondschemeringen en idyllische zonsopgangen boven de Schelde worden in beeld gebracht, maar ook een positief en sprankelend beeld van 't Stad en zijn bewoners. Het hart van Antwerpen klopt doorheen de hele film. Ook het feestje heeft Barman spetterend in beeld gebracht, de vette trancemuziek en het hoge videoclipgehalte sleuren je automatisch mee in de uitbundige sfeer. Hier wordt de band die de personages met elkaar hebben duidelijk, en voor meerdere personages heeft dit feestje ook werkelijk iets te betekenen in hun verdere levensloop. Daarna jaagt de wind hun levens onherroepelijk weer uit elkaar, en aan het einde van de film geeft Barman een hint met wat er met hen gebeurt, voor het ene personage al iets duidelijk dan voor het andere.

Opvallend aan deze film is ook de cast: van nogal bekende Vlamingen tot totaal ongekende namen, maar daarom zeker niet minder goed. Matthias Schoenaerts bijvoorbeeld, die Chouki vertolkt, zet een prachtprestatie neer. Dit is nog maar zijn tweede langspeelfilm (na Meisje van Dorothée Van den Berghe), maar deze jongen heeft overduidelijk talent. Hij weet diep in zijn personage te graven. Achter Chouki's dikwijls vrolijke doen zit een gekwelde ziel die een geheim meedraagt, en Schoenaerts vertolkt dit met grote overtuiging. Ook Frank Vercruyssen zet zijn personage, Walter, prachtig neer. Nog een belangrijk, en zeer mooi vertolkt personage, is Windman (Sam Louwyck), de rode draad doorheen heel de film. Hij heeft een speciale gave, namelijk wind aantrekken, en als hij 'het voelt opkomen', woedt er een miniorkaan om hem heen. Met hem begint en eindigt deze prent. Windman symboliseert de wind die alle personages samenbrengt. Hij is dan ook op het feestje aanwezig.

Any Way the Wind Blows valt echter niet enkel geslaagd te noemen door de mooie acteerprestaties, de schitterende beelden en het meeslepende scenario, maar ook door de fijne, niet ophoudende humor (we hebben hierin een bodemloos vat aan hilarische one-liners ontdekt), de subtiele verwijzingen en herhalingen (zoals de frisbee in het begin en aan het einde), en de verschillende manieren en stijlen waarin de scènes in beeld gebracht zijn. Barman heeft als begenadigd muzikant ook duidelijk veel aandacht besteed aan de soundtrack; een meeslepende mengeling van dance, jazz en trance, en hier en daar zelfs hints naar dEUS, zoals de ringtone van Everybody's weird, de nogal abstracte dans op het feestje die ons terug deed denken aan het einde van de videoclip van Instant Street en het verschijnen van Sam Louwyck die al in de clips van Theme from Turnpike, Roses en Instant Street optrad.

Tom Barman heeft met zijn debuut duidelijk grenzen verlegd. Any Way the Wind Blows is een sterke, bruisende film met ballen. Niet altijd perfect, maar wel heel meeslepend en zeker de moeite waard. Wij vragen ons af of er iets is wat Barman niet kan.