DARKNESS FALLS

Omdat Darkness Falls nu eenmaal een horrorfilm is, wordt die legende vanzelfsprekend een beetje verdraaid. In de proloog van de film komen we te weten dat zo'n 150 jaar geleden een lief, oud vrouwtje de bijnaam van tooth fairy kreeg, omdat zij elk kind dat een melktand verloor, beloonde met een cent. Toen er op een avond twee kinderen spoorloos verdwenen, werd de vrouw als zondebok aangeduid en op wrede wijze opgehangen. De volgende dag keerden de kinderen terug en was het duidelijk dat de vrouw onschuldig was, maar het kwaad was geschied. Haar laatste woorden hadden het stadje Darkness Falls (what's in a name?) vervloekt, want de oude vrouw zou zich komen wreken op iedereen die haar zwaar verminkt en verbrand gezicht zou aanschouwen.

Een paar minuten later zien we dat het enge mens de daad bij het woord voert, wanneer het jongetje Kyle aan de vooravond van een belangrijk schoolbal zijn laatste melktand verliest: hij wordt uit zijn bed gelicht door de tandenfee. Kyle weet op wonderlijke wijze aan de klauwen van de fee te ontsnappen, maar ziet wel hoe zijn moeder door het creatuur wordt afgeslacht. Twaalf jaar later is Kyle die shock nog steeds niet te boven. Hij leeft in Las Vegas op de rand van een zenuwinzinking en is bang voor het donker. Omdat het kleine broertje van zijn jeugdliefje (het meisje dat hij op het bal wou vragen - toeval!) identieke slechte dromen over de tandenfee heeft, keert Kyle terug naar Darkness Falls. Het spreekt voor zich dat niemand in het kleine stadje zijn gekke verhalen gelooft, maar al snel zal blijken dat de fee haar tanden aan het scherpen is.

Wie een case study zou willen maken over clichés in horrorfilms, heeft aan Darkness Falls een dankbaar onderwerp, want dit is een standaardwerk uit het boekje. We hebben de afgelopen jaren al een bont allegaartje engerds op het witte doek mogen aanschouwen (een snoepjesman, een djinn, een creeper), maar het idee van een moordlustige tandenfee slaat werkelijk alles. Qua opbouw en verhaallijn is Darkness Falls een identieke doorslag van zijn voorgangers: man keert terug naar geboortedorp, komt oog in oog te staan met ergste angsten, wordt verliefd op oude schoolvriendin,... u kent het plaatje. Scenarist Joe Harris kende het eveneens, want hij baseerde deze Darkness Falls op zijn eigen korte film The Tooth Fairy uit 2001. Het was trouwens eerst de bedoeling dat we die tandenfee slechts helemaal op het einde te zien zouden krijgen, maar toen het ontwerp van Steve Wang niet leek te voldoen, zorgde levende legende Stan Winston voor een nieuwe tandenfee die zó goed (sic) bleek te zijn, dat regisseur Jonathan Liebesman ze meer in de film wou.

Gelukkig is Darkness Falls niet het soort film dat middelmatig slecht en bijgevolg erg vervelend is. Nee, Darkness Falls is zó slecht dat het weer leuk wordt. En heel eerlijk gezegd: af en toe is Darkness Falls gewoon ongelóóflijk spannend. De weinig subtiele soundtrack verraadt via opzwellende muziek en weergalmende paukenslagen al minutenlang op voorhand wanneer er iets spannend te gebeuren staat, maar af en toe is het écht wel schrikken. Bovendien baadt Darkness Falls in een geweldig creepy sfeertje en het is dan ook verdomd jammer dat zo'n mooie set design weer verloren ging aan zo'n flutverhaaltje. Nog één tip voor de personages uit deze film: als je bang bent in het donker, knip dan gewoon het licht aan. Dat helpt.