MY LITTLE EYE

Er is de afgelopen jaren al wat afgemelkt over de zogenaamde reality shows. Of zoveel exhibitionisme en voyeurisme wel gezond is, of het sociale experiment in feite geen banale geldklopperij is, of de grenzen van de wansmaak niet overschreden werden, enzovoorts, enzovoorts. Door de ogen van Grote Broer binnenkijken in het leven van Jan Modaal, kon in het begin nog best wel spannend geweest zijn, de formule is stilaan wel óp. Tijd, zo vond regisseur Marc Evans (Ressurection Man) om een film over het fenomeen te maken. Een film met scherpje kantjes.

Aan het begin van My Little Eye krijgen we enkele filmpjes te zien waarin de kandidaten aan de camera (en het publiek) vertellen waarom ze zo graag aan deze reality show willen meedoen. De ene doet het voor het geld, de andere voor de kick. Uiteindelijk worden Charlie (Jennifer Sky), Danny (Stephen O'Reilly), Emma (Lauren Regan), Matt (Sean CW Johnson) en Rex (Kris Lemche) uitverkozen om gedurende zes maanden in een oude en afgelegen villa te verblijven. Camera's zullen hen dag en nacht filmen en de beelden zullen via het internet verspreid worden. Indien ze het alle vijf vol houden om in het huis te blijven, krijgen ze als beloning elk een miljoen dollar; anders verlaten ze met lege handen het strijdtoneel.

Een korte montage laat zien hoe de bewoners meer dan vijf maanden in het huis doorbrengen: al pratend en gapend, al werkend en spelend - het gaat zijn gangetje. Met nog amper een week te gaan, ruiken ze de overwinning, maar op dat moment beginnen er zich in het huis vreemde dingen voor te doen: hun voedselvoorraad wordt teruggeschroefd, een van de deelnemers krijgt te horen dat zijn grootvader overleden is, een vreemdeling valt het huis binnen, een andere deelneemster vindt een bebloede hamer op haar bed... Zijn hier echt vreemde dingen aan de hand, of willen de makers van het spel de inzet en vooral de kijkcijfers verhogen?

Op het eerste gezicht lijkt het concept van My Little Eye afgezaagd en opgedroogd, maar deze kruisbestuiving tussen Big Brother en The Blair Witch Project blijkt zeer effectief te werken. Regisseur Evans creëert in het huis een zeer beklemmende en voyeuristische sfeer. Hij zorgt er voor dat we (op een paar uitzonderingen na) enkel beelden te zien krijgen die door de webcams geregistreerd worden. Het zoemende geluid dat de camera's steeds maken gaat na een tijdje behoorlijk op de zenuwen werken, zeker wanneer de nachtkijkers van die beangstigende, groene beelden opleveren. Dat geen van de acteurs echt bekend is, draagt in rasechte Blair Witch-stijl bij tot het realiteitsgehalte van de prent.

My Little Eye speelt sterk in op de nieuwsgierigheid van de kijker en heel de tijd vraag je je af wat in het huis eigenlijk gaande is. Wanneer de eerste lijken uit de kast rollen, wordt het er alleen maar spannender op, tot Evans zich echt niet meer kan inhouden en een wel heel erg bloederig einde aan zijn film breidt. Hij serveert ons een ontknoping die weliswaar erg uit de bocht vliegt, maar evengoed de strot dichtknijpt. Knap hoe My Little Eye een banaal en inmiddels achterhaald uitgangspunt nieuw leven weet in te blazen. Een tip voor Endemol.