VAN WILDER: PARTY LIAISON

Van Wilder is de zoveelste episode in de National Lampoon-reeks en gaat duidelijk de mosterd halen bij de campuskomedie uit 1978 in dezelfde reeks, Animal House. Alleen, in plaats van dieren te 'misbruiken' (toen was dat nog een crue uitspraak maar de dag van vandaag heel gewoon) wordt hier de kijker 'getrakteerd'. De R-rating die Van Wilder kreeg in de States, staat naar onze smaak dan ook voor niets minder dan Rottigheid. Maar ja, wat wil je, nadat de taartneukscènes uit American Pie dat soort humor uit de achterbuurtzaaltjes naar de main stream bioscopen heeft gebracht, moet je al behoorlijk ver gaan om je publiek te doen opkijken. Wedden dat dit nog maar het topje is van de ijsberg? De volledige titel van Van Wilder is eigenlijk National Lampoon's Van Wilder: Party Liaison. Dat National Lampoon uit de titel werd geschrapt is niet meer dan normaal. Vroeger was NL nog een beetje een herkenningsteken voor de fans van platvloerse, pretentieloze films waarin beginnende acteurs hun talent konden botvieren. Door de jaren heen is dat fenomeen echter een beetje uit de hand gelopen, en kijk wat er nu uit de pijplijn komt gelopen. Neen neen, laat dat NL-label maar mooi in de achtergrond verdwijnen. De gemiddelde mens spoelt dezer dagen betere kwaliteit door zijn toilet.

Laat ons dan ook deze gelegenheid te baat nemen om ons hart even te luchten in verband met dit onderwerp. Hopelijk lezen tenminste een paar filmmakers-in- spé deze paragraaf en trekken ze hun conclusies. IN GEEN ENKEL SYNONIEMENWOORDENBOEK STAAT WALGELIJK OP DEZELFDE LIJN ALS GRAPPIG!!! De kans dat de 'humor' zoals hier geëtaleerd als grappig overkomt bij een geestelijk stabiel persoon, is ongeveer zo groot als de kans dat Britney Spears of Christina Aguilera een doctordiploma halen. Af en toe, en dan denken we vooral aan films als There's Something About Mary, wou dit nog wel eens goed uitpakken. Maar dat was eerder een uitzondering die de regel bevestigt. De enige reden trouwens dat films als dit worden gemaakt, is dat sensatiegeile tieners nu eenmaal een belangrijke doelgroep vormen voor de filmstudio's.

Goed, dat hebben we dan ook weer gehad, het verhaal dan. Of wat daarvoor moet doorgaan. Van Wilder, gespeeld door Ryan Reynolds, begint ondertussen al aan zijn zevende jaar in Coolidge College. En het heeft er alle schijn van dat hij nog niet van plan is om in de nabije toekomst af te studeren. Gewapend met een persoonlijke assistent, die hij jaarlijks zelf uit een pleiade aan kandidaten mag uitkiezen, en populair bij de helft van het leraren- en geheel het studentenkorps voelt Van zich prima in zijn vel. Waarom zou hij in godsnaam willen afstuderen? Zijn vader-miljonair is het echter op een dag beu, en net als hij zou doen met een slechte investering, stopt hij doodleuk de betalingen voor Vans leergeld. Wat nu gezongen? Feesten natuurlijk, daar is hij toch al goed in. De mensen op zijn campus betalen hem wat graag grote bedragen om één van zijn vermaarde feestjes voor hen op poten te zetten. Zo kan hij dus nog wel even verder. Het is op één van die feestjes dat Van de aandacht weet te trekken van de studente/journaliste Gwen Pearson, een rol van Tara Reid. Aanvankelijk loopt zij niet hoog op met Vans verwaande snoet, maar al snel groeit hun gekissebis uit tot een prille relatie. Meisjes plagen is blijkbaar nog steeds liefde vragen. Hoe dat verder evolueert ziet iedereen (behalve misschien Britney Spears) van ver aankomen.

Het script vertoont verder dan dat geen aanwijsbaar doel of enige richting. Niet zo lang geleden kwam bij ons het vergelijkbare Sorority Boys (even) in de zalen, en die film kon tenminste nog terugvallen op een degelijk komisch concept. Deze film heeft zelfs geen tagline die naam waardig. Geen idee waar de storywriters hiermee heen wilden, maar kom, waarschijnlijk wisten die dat zelf ook niet. Wat wel duidelijk is, is dat in het begin Wilders excentrieke gedrag wordt in het zonnetje gezet en dat hij later tot inkeer komt. That's it. Spijtig genoeg maakt men op het einde van de film dan toch weer de switch en geraakt zelfs hoofdacteur Ryan Reynolds zelf in de war. Tegen die tijd heeft het 'Are we there yet?'-gevoel al lang de bovenhand gehaald bij de kijker. Reynolds is volgens ons trouwens totaal verkeerd gecast in de rol van het hoofdpersonage, hij komt veel te serieus over voor deze goofball-rol en is eerder slaap- dan lachverwekkend. Dat zet natuurlijk al een zware hypotheek op een project als dit. De verplichte mooie meiden zijn dan weer wel in overvloed aanwezig, maar waarom moest Tara Reid in godsnaam de andere hoofdrol toegeworpen krijgen? Het lijkt wel alsof acteren voor dat mens gelijk staat met het imiteren van de Mona Lisa, zo weinig variatie zit er in haar mimiek. Dat regisseur Walt Becker met deze ingrediënten geen lekkere taart kon bakken, hoeft ons dan ook nauwelijks te verbazen. En zijn éclairs zijn ook niet echt om je tanden in te zetten.

Niet veel positiefs te vertellen dus over deze Van Wilder, jammer. Bent u op zoek naar een degelijke adolescentenkomedie, huur dan liever 40 Days and 40 Nights. Die film behandelt jeugd en seks tenminste nog vanuit een grappig en toch min of meer authentiek standpunt. Trouwens, die film heeft nog een ander onmiskenbaar voordeel ten opzicht van Van Wilder: die kan je tenminste wel gerust met een volle maag gaan bekijken. U bent gewaarschuwd.