PHONE BOOTH

In Phone Booth kruipt Colin Farrell in de huid van Stuart Shepard, een grenzeloos arrogante public relations agent. Strak in het pak wandelt hij met zijn assistent door de straten van Manhattan. Geen seconde staat zijn mond stil. Met veel bluf en nog meer leugens regelt hij een cover shoot voor een gangsta rapper. In de volgende straat bespreekt hij een hip society feest - "with lots of celebrities". Zijn mobiele telefoon is vergroeid aan zijn oor. Zijn assistent heeft een reserve gsm want telefonische onbereikbaarheid is geen optie.

Tussen zijn mobiele gesprekken door stapt hij een telefooncel in om Pamela te bellen, een jonge mooie actrice wiens carrière hij wil lanceren maar waar hij vooral het bed mee wil delen. Pamela heeft daar geen zin in en Farrell heeft nog maar net ingehaakt of de telefoon in de cel begint te rinkelen. In een reflex beantwoordt hij de oproep. De gedroomde buitenechtelijke wip met Pamela (een rol van Katie Holmes) is niet voor direct. Een scherpschutter heeft hem in het vizier. Als hij inhaakt, wordt hij afgeknald.

De hoertjes in de buurt zijn niet blij dat Stu de telefoon bezet houdt. Wanneer de ruzie escaleert, maait de sniper hun pooier neer. Binnen de kortste keren heeft de politie de telefooncel omsingeld. Natuurlijk is onze man verdachte nummer één. Stu staat voor een onmogelijke keuze: als hij inhaakt helpt de sniper hem om zeep, haakt hij niet in dan opent de politie het vuur.

De opbouw naar deze patstelling is bijzonder spannend en boeiend. De scherpschutter heeft Stu's privé-leven goed bestudeerd en praat hem helemaal klem. Aan de dood ontsnappen lijkt onmogelijk. Helaas tonen zich vanaf dat moment de beperkingen van regisseur Joel Schumacher. De film die begon als een rauw smerig spel tussen een egoïstische yuppie en een seriemoordenaar wordt een zedenpreek. Achter één van de duizenden ramen die vanuit de telefooncel te zien zijn, zit een schutter met een Boodschap. Zal Farrell overleven? De vraag stellen, is ze beantwoorden.

Joel Schumacher is zonder twijfel een vakman. Maar vakmanschap verhoudt zich tot genialiteit als een gevelschilder tot Pablo Picasso. Alle ingrediënten om een explosieve thriller te maken, waren nochtans aanwezig: een geloofwaardige cast (Colin Farrell en de immer imposante Forest Withaker), een fijne locatie (hartje Manhattan) en een link naar een actueel thema waar George W. grijze haren van krijgt (scherpschutters in Amerika). In plaats van een giftige nagelbijter levert Schumacher een zielloos Hollywoodfilmpje dat vooral niemand voor het hoofd mag stoten. Dat is jammer want Phone Booth had zoveel scherper, spannender en relevanter kunnen zijn.