Het waren de jaren zestig en de comics die de jeugd van toen, al dan niet in het geniep, wilden hebben waren die van DC, uitgever van onder meer Superman en Batman. Rivaal Marvel zat met de handen in het haar, tot halfgod Stan Lee het tij zou keren met de creatie van onder meer Spider-Man, de X-Men en The Hulk. De contouren van dat groene wezen werden in 1962 voor het eerst op papier gezet door de legendarische striptekenaar Jack Kirby, die de figuur samen met Lee bedacht had met niemand minder dan het monster van Frankenstein in het achterhoofd. The Hulk was in die tijd nog grijs van kleur en zou het slechts zes afleveringen uitzingen. Pas twee jaar later maakte hij opnieuw zijn opwachting in een Marvel-reeks met als titel Tales to Astonish, waar The Hulk het in nummer 59 moest opnemen tegen Giant-Man. Het gastoptreden van The Hulk bleek zo'n succes dat hij vier jaar lang een vast personage in Tales to Astonish werd. Het was pas in 1968 dat de groene reus een eigen comic kreeg, met als titel The Incredible Hulk. Die reguliere reeks zou uiteindelijk pas in 1999, na 474 afleveringen, ophouden te bestaan.
Hoewel Stan Lee (tachtig inmiddels, maar nog steeds monter als een jochie en Marvels uithangbord) The Hulk creëerde, schreef hij slechts de verhalen voor twaalf comcis van The Incredible Hulk. Hij bleef wel als editor aan de comic verbonden tot 1972, toen Roy Thomas (die tot dan toe de meeste verhalen had bedacht) het van hem overnam. Het stoppen van The Incredible Hulk vier jaar geleden betekende echter niet de zwanezang van de figuur, want datzelfde jaar nog startte Marvel met een nieuwe reeks, simpelweg met The Hulk als titel. Ironisch genoeg bleek de reeks niet zo goed aan te slaan en na 12 afleveringen koos men terug voor de 'lange' titel. The Hulk werd terug The Incredible Hulk. Comic-fanaten kunnen blijkbaar soms over de kleinste details vallen.
Natuurlijk kennen we The Hulk allemaal als dat getormenteerde monster dat Bruce Banner wordt wanneer de adrenaline door zijn aderen stroomt, maar veertig jaar aan comics hebben voor een veel grotere achtergrond dan dat gezorgd. Zo gaf een speciale Hulk-reeks ons meer inzicht in de achtergrondgeschiedenis van Bruce Banner. Die achtergrondkennis moest ons helpen de psychische problemen van Bruce Banner, de Einzelgänger, beter te begrijpen. Blijkt bijvoorbeeld dat Bruces vader, Brian, zélf door zijn vader misbruikt werd. De kiemen van Bruces angsten liggen in feite dus al een generatie eerder. Bruce zelf blijkt een hoogbegaafde professor te zijn, die in het geheim aan een regeringsproject werkt om zuivere nucleaire straling te genereren. Omdat zijn werk bijzonder stresserend is, begint hij te drinken. Hij maakt vervolgens een kapitale fout, het boeltje ontploft en Bruce wordt aan nucleaire straling blootgesteld.
Vanaf dat moment is Brian heel achterdochtig. Hij denkt dat hij door de straling aan het veranderen is en wanneer Rebecca - zijn vrouw, die hij aan de universiteit had leren kennen - van Bruce bevalt, denkt Brian dat ook zijn zoontje door de straling is aangetast, zeker als blijkt dat Bruce een uitzonderlijk intelligent kind is. Eén en ander leidt ertoe dat Brian zijn kind verwaarloost en tijdens een ruzie zijn vrouw vermoordt. Het is die moord die Bruce zijn hele leven zal tekenen. Bruce gaat naar de Desert State University, waar hij een briljant student blijkt te zijn, maar ook totaal eenzaam (relaties met Susan Jacobson en Angela Lipscombe lopen faliekant af). In tussentijd wordt zijn vader vrijgelaten, en begint Bruce te werken aan een gamma-bom. En hier blijkt de geschiedenis zich te herhalen. Hij wordt, tijdens een test in New Mexico, blootgesteld aan gamma-stralen en ontwikkelt meerdere persoonlijkheden die zich in verschillende versies van The Hulk manifesteren. De rest van het verhaal is, zoals dat heet, geschiedenis.
Het is eigenlijk een wonder dat het veertig jaar geduurd heeft voor The Hulk het tot op het witte doek heeft geschopt, maar de populaire comic-figuur maakte natuurlijk eerder al de overstap naar het kleine scherm. Het eerste tv-uitstapje van The Hulk kwam er in 1966, toen ook een heel blik andere Marvel-superhelden hun eigen tv-serie kregen. De man die voor de meeste van die animatieseries verantwoordelijk was (zoals Marvel Superheroes, Iron Man en Captain America) was Ralph Bakshi. Hij zou later onder meer ook de gewraakte Lord of the Ring-tekenfilm regisseren en schopte het in de jaren negentig zelfs tot één van de regisseurs van Michael J. Fox' Spin City.
Maar we kennen The Hulk natuurlijk het beste uit de televisieserie die van november 1977 tot mei 1982 op CBS liep en ook in onze contreien oeverloos populair was. Die serie lanceerde de carrière van de halfdove bodybuilder en football-speler Lou Ferrigno, wiens karkas nog indrukwekkender was dan dat van Arnold Schwarzenegger, die ook in de running was geweest voor de rol. Ferrigno was apetrots dat híj en niet Arnie de rol had gekregen, maar moest er vervolgens wel wat voor over hebben, zoals make-up sessies van meer dan drie uur, waarin hij van top tot teen groen geverfd werd en een vals voorhoofd kreeg.
The Hulk legde de carrière van Ferrigno geen windeieren: in die dagen kreeg de man tot 2.000 fanbrieven per week, wat hem de bijnaam 'the Clark Gable of the 80's' opleverde. Ferringo zou zijn hele verdere leven met The Hulk geïdentificeerd blijven, in die mate zelfs dat hij eind jaren tachtig besloot minder aan bodybuilding te doen om een 'normaler' lichaam te krijgen. Ook vandaag de dag pikt Ferrigno nog af en toe een rolletje mee, zoals twee jaar geleden in de Roger Corman productie Black Scorpion. Hij sprak in 1996 ook de rol van The Hulk in voor een nieuwe animatieserie. Bill Bixby, die de rol van Banner speelde, had in 1978 al een hele carrière achter zich en had onder meer naam gemaakt als regisseur van de populaire detectivereeks Mannix.
Het was Kenneth Johnson (de man achter The Bionic Woman, V en het recente Alien Nation) die The Hulk van comic tot tv-serie geadapteerd had. Johnson nam de Marvel-strips als uitgangspunt, maar was niet te beroerd een hele boel details te veranderen. Hij gaf Banner een andere voornaam (David in plaats van Bruce, een kleine allusie op het bijbelse verhaal van David en Goliath) en voerde het personage van Jack McGee in, een tabloid-reporter die in ware Javert-stijl (Johnson baseerde hem op Valjeans nemesis uit Les Miserables) elke aflevering op The Hulk jacht zou maken. Hoewel de speciale effecten van de tv-serie vandaag de dag bijna belachelijk lijken, had de serie het grootste fx-budget van die tijd (zelfs groter dan dat van Battlestar Galactica). Het hoogtepunt van elke aflevering was ongetwijfeld de transformatie van Banner in Hulk; scènes die wegens geldgebrek in verschillende afleveringen hetzelfde waren. Leuke anekdote: tot 1979 deed acteur Ted Cassidy de grommelende stem van de Hulk, maar toen de acteur stierf gebruikte men voor het gemompel... dierengeluiden.
Bill Bixby stierf in november 1993 aan prostaatkanker. Van een Hulk tv-serie was toen al lang geen sprake meer (besparingen bij NBC hadden de reeks genekt) maar The Hulk maakte nog wel regelmatig zijn opwachting in speciaal voor tv gemaakte films. In totaal zouden er tussen 1988 en 1990 drie gedraaid worden: The Incredible Hulk Returns, The Trial of the Incredible Hulk en - hoe ironisch - The Death of the Incredible Hulk, een film die door Bixby zelf geregisseerd werd. Op het einde van die legendarische film viel The Hulk van een vliegtuig - en stierf. Volgens Gerald DiPegio, die de film had geschreven, waren er toen al plannen om een vierde film te maken: The Rebirth of The Incredible Hulk. Door Bill Bixby's ziekte en dood kwam het project nooit van de grond.
The Hulk was dus dood en begraven, tot Universal en Marvel de handen in elkaar sloegen en het licht op - woordgrapje - groen zetten om de moderne mister Hyde te reanimeren.