CHARLIE'S ANGELS: FULL THROTTLE

CAFT is het vervolg op de onverwachte bioscoophit uit 2000, Charlie's Angels. Bij de ietwat oudere lezers zal deze titel misschien nog een andere oprisping veroorzaken in het lange-termijngeheugen. En inderdaad, Charlie's Angels was op zijn beurt Hollywoods nostalgische kijk op het uit de hand gelopen gelijknamige TV-niemendalletje uit de late jaren '70, met onder andere Farrah Fawcett in de hoofdrol. Blij te zien trouwens dat de spreekwoordelijke appel nog steeds niet ver van de boom valt. Want hoe dom een film of serie ook mag lijken, geef hem een kans en voor je het weet kan je niet meer zonder. De jaren '70 versie van Charlie's Angels was in feite nauwelijks meer dan een goedkoop excuus om wat sexy vrouwen in strakke outfits te kunnen begluren (can you say ex-ploi-ta-tion, honey?) of eens hartig te lachen met special effects die je vader nog in zijn garage zou ineen kunnen knutselen. En toch draaide de serie uit op een succesverhaal. Inspelen op onze basisinstincten werkt zo goed als altijd, en dat wisten ze daar over de plas toen duidelijk ook al.

Wat vandaag wel veranderd is ten opzichte van toen, zijn de bedragen die in een dergelijk project geïnvesteerd worden. Niet te verwonderen dus dat de marketingafdeling van een filmstudio normaal eerst grondig research doet naar de beoogde doelgroep en diens smaken en voorkeuren, alvorens het licht op groen te zetten. Vaak met de welbekende eenheidsworst tot gevolg. Maar wat valt er in dit geval te onderzoeken? De doelgroep in kwestie bestaat immers nog steeds uit dezelfde oude bokken op zoek naar een groen blaadje, aangevuld met de klassieke actiebeluste bioscoopgangers die al lang downwith it zijn als er maar wat wordt opgeblazen of aan gort geschoten. Du-uh. Opendraaien dus die geldkraan en laat maar rollen. Zo maar eventjes 120 miljoen dollar kreeg McG ter zijner beschikking, en low and behold, na twee weken roulatie in de States is daar nu al 67 miljoen van terugverdiend. Niet slecht als je rekening houdt met de moordende concurrentie die CAFT daar heeft te verduren: Terminator 3, Finding Nemo, The Hulk en Bruce Almighty zijn toch echt geen kleine jongens om tegenop te boksen.

De Angels uit de titel zijn nog steeds de drie dodelijke dames Lucy Liu, Cameron Diaz en Drew Barrymore. Samen bestrijden ze de misdaad, waar ook ter wereld, en dit alles op commando van Charlie, de legendarische onzichtbare man achter de speaker box. Na 27 jaar is dat trouwens nog steeds dezelfde stem: die van John Forsythe (Blake Carrington uit Dynasty, remember?). Niet slecht voor een knakker van 85. In CAFT stelt ie de Angels voor een haast onmogelijke opdracht (de slavendrijver): vechten tegen hele bendes halve wilden, beschoten worden met zowat alles wat er de dag van vandaag aan wapentuig bestaat en er tegelijkertijd zodanig sexy uitzien dat de kijker het onbestaande script zou door de vingers zien. Auw. En dan ook nog eens de carrière van wandelende Botox- bom Demi Moore uit het slop moeten halen. Dubbel auw. Een mens zou er voor minder de brui aan geven. Bron van alle miserie is dit keer een op 2 ringen geëncodeerde lijst van getuigen die opgenomen zijn in het Amerikaanse witness protection program. Natuurlijk komen deze ringen in de verkeerde handen terecht, et voilà, het spel is op de wagen. Voornaamste hinderpalen voor de Angels op hun nieuwste joy ride: de moordlustige Ierse bendeleider Seamus O' Grady (rol van Justin Theroux) en ex-Angel-nu-biatch Madison Lee (gespeeld door Demi Moore).

Als je weet waar je aan te verwachten (van de serie of de eerste film), is CAFT dikke fun. Het is een ode aan onschuldig vertier, doorspekt met weliswaar ongeloofwaardige maar daarom niet minder meeslepende actie. Laat maar thuis die grijze massa, dit is een zomerfilm van het zuiverste water. De producers hebben er met dat enorme budget blijkbaar voor geopteerd vooral voor kwantiteit te gaan, eerder dan voor kwaliteit. Geen al te uitgewerkt verhaal dus (hell, geen verhaal), maar eerder een eindeloze ketting van stuntscènes, aaneengelast met (bij momenten behoorlijk melige) dialogen. En regisseur McG maar jongleren. Gelukkig lijken de mensen op het scherm er steeds plezier in te hebben. Dat is op zich al een prestatie. Verder is er in CAFT natuurlijk ook het obligate 'bloot vlees' te bezichtigen. Het wordt allemaal gebracht als een satire op de hoger genoemde exploitation movies uit de jaren '70, maar toch. Verwacht je aan slow motion scènes van de Angels al kontzwierend op de tonen van MC Hammer, op een mechanische yak (don't ask), al surfend, in een stripclub, in de car wash, in de disco en ga zo maar door. En natuurlijk steeds voorzien van de nodige dubbelzinnige dialogen: 'You were the cock? Oh my god, I was the beaver. It's like we were made for each other!' In de finale versie is er trouwens een heleboel van dit materiaal moeten sneuvelen om de PG-13 rating te halen, beloofde McG al in een interview, dat wordt dus ongeduldig aftellen tot de DVD uitkomt voor de horndogs onder ons. Om de cocktail compleet te maken zijn er tenslotte nog een schijnbaar oneindige reeks knipoogjes naar klassiekers (Flashdance, Cape Fear, The Matrix, .) en TV-series (CSI als meest in het oog springende) in CAFT verwerkt, en een pleiade aan cameo's van onder andere Bruce Willis, John Cleese, Pink, Carrie Fisher, Crispin Glover, Matt Leblanc, Luke Wilson, Robert Patrick en zowaar ook één van de originele Angels: Jaclyn Smith. Bill Murray had jammer genoeg geen trek meer in een nieuwe beurt als Bosley, de contactpersoon van de Angels met Charlie. Maar niet getreurd, Bernie Mac neemt die slapstickrol moeiteloos van hem over, meer bepaald als Bosley's broer. Mac wordt hier trouwens ook bijna de hele tijd als 'Bosley!' toegeroepen door de Angels. We zullen zoiets maar een naadloze overgang noemen, zeker?

Bottom line? CAFT gooit alles wat ook maar een zweem van gezond verstand in zich draagt resoluut overboord. Het probeert je te overdonderen met zijn kostuums, rijkelijke decors, fotografie en wire-fu en lukt daar ons inziens vrij aardig in. Wie echter zijn film daarenboven graag voorzien ziet van een interessant plot en een handvol originele vondsten, zal bedrogen uitkomen. Daarvoor kunt u tot nader order beter nog eens naar The Matrix Reloaded gaan.