SINBAD: LEGEND OF THE SEVEN SEAS

De figuur van Sinbad komt, zoals wakkere geesten zich nog wel zullen herinneren, uit de Sprookjes van 1001 Nachten, een boekwerk uit de vijftiende eeuw dat verhalen uit de hele Arabisch-Islamitische cultuur bevat en met zijn oudste verhalen teruggaat naar de negende eeuw. Wellicht lag u als kind ook wakker van het wrede kaderverhaal over de legendarische koningin Scheherazade, die 1001 nachten na elkaar sprookjes vertelt om in leven te blijven. Qua populariteit heeft Sinbad het in die sprookjes misschien wat moeten afleggen tegen onder meer Aladdin en Ali Baba en zijn 40 Rovers, maar de zeeman was wel al talloze keren onderwerp van verfilming. Het beroemdst werd natuurlijk de Sinbad-trilogie van Ray Harryhousen. Douglas Fairbanks zette de zeeman in 1947 ook al onvergetelijk neer. Naar verluidt zouden zowel Warner en Sony plannen hebben om Sinbad in een live action film nieuw leven in te blazen. Wie weet komt dat er wel van, als Pirates of the Caribbean straks een succes wordt.

Sinbad is na The Prince of Egypt, The Road to El Dorado en Spirit: Stallion of the Cimarron de vierde traditioneel getekende animatiefilm van DreamWorks sinds ex-Disney-adept Jeffrey Katzenberg de leiding van het bedrijf kreeg. Regisseurs Patrick Gilmore (debuut) en Tim Johnson (Antz, Tusker) baseerden zich niet helemaal op de verhalen uit 1001 Nachten, maar betrokken vooral de Griekse mythologie bij hun versie van Sinbad (stem van Brad Pitt). Die heeft aan het begin van de film de zeven zeeën bevaren en vindt het stilaan tijd om uit te gaan blazen op de Fiji Eilanden. De held is moegestreden en wil nog slechts een laatste grote slag voor zijn pensioen.

De kans op succes biedt zich aan wanneer Sinbad te weten komt dat zijn oude vriend Proteus (Joseph Fiennes) in het bezit is van The Book of Peace, enkele heilige geschriften die erg belangrijk zijn voor het verder bestaan van de heilige stad Syracuse, Sinbads geboortedorp dat hij verliet nadat hij zag hoe zijn jeugdliefde Marina (Catherina Zeta-Jones) koos voor Proteus. Op het moment dat Sinbad het schip van Proteus aanvalt, bemoeit Eris (Michelle Pfeiffer), de Godin van de Choas, zich met de zaken. Ze creëert een gigantesk monster dat beide schepen bedreigt. Sinbad redt Proteus' leven, maar wordt toch ten onrechte van dieftal beschuligd. Omdat Proteus het leven van zijn vriend wil redden, neemt hij de verantwoordelijkheid op zich. Wanneer het boek binnen de tien dagen niet terug in Syracuse is, zal hij ter dood veroordeeld worden. Vanzelfsprekend is het nu Sinbads opdracht om het boek, met de hulp van Marina, op te sporen en het in een hevige strijd tegen Eris op te nemen...

Sinbad mag dan wel met potlood, gom en scherper gemaakt zijn (hoewel de computer voor enkele scènes toch ingeschakeld werd), visueel overtreft de prent alle verwachtingen. Vooral de beelden van de stad Syracuse, het zeegevecht met het monster, de scène van de verleidelijke sirenen en het land van Tartarus zien er heel erg mooi uit. Sinbads schip is voor de camera de ideale plaats om door te zwieren en slingeren, wat mooie, diepe beelden oplevert. Bovendien zit in deze Sinbad de vlam in de pijp: wervelend tempo, strakke verhaallijn, prima personages. Maatwerk van de bovenste plank met andere woorden.