WRONG TURN

Wrong Turn is het levende bewijs dat Hollywood nog best lekkere slasherfilms kan maken, zolang er maar niet al te veel nagedacht moet worden over alle mogelijke politiek correcte toestanden en diepere morele kwesties. De laatste jaren heeft vooral de Amerikaanse mainstream horrorfilm te lijden onder opvallende bloedarmoede, zowel letterlijk als figuurlijk. De scripts zijn niet pittig meer, bloed vloeit er al helemaal niet, en voor elke Scream krijgen we minstens tien Valentines te verduren. Gelukkig is deze Wrong Turn ironisch genoeg weer een stap in de goede richting. Het blijft vanzelfsprekend een typische genrefilm, met alle vereisten (en clichés) van dien, maar dat doet in dit geval niets af van de pret. En hebben we al gezegd dat er veel bloed in voorkomt?

Het magere verhaaltje doet eigenlijk niet vermoeden dat er met deze film iets speciaals aan de hand is. De jonge zakenman Chris Finn komt in een file terecht en aangezien hij over een paar uur een belangrijke meeting heeft, besluit hij om de eerste de beste afkorting te nemen. Helaas verdwaalt hij op de onbekende bosweg en komt bovendien van de regen in de drup als hij even niet oplet en frontaal op de auto van de mooie Jessie en haar vier vrienden knalt. De twee auto's liggen natuurlijk volledig in de prak, en het groepje besluit om te voet op zoek te gaan naar hulp. Evan en Francine, twee van Jessies vrienden, besluiten om bij de auto's te blijven, terwijl de andere vier de eerste de beste telefoon proberen te bereiken. Na een fikse wandeling (waarin de wandelaars voortdurend worden opgeschrikt door akelige geluiden) ontdekken ze per toeval een aftands huis, dat wel lijkt weggelopen uit The Texas Chain Saw Massacre. Helaas heeft het krot geen telefoon, en net als het viertal het huis weer wil verlaten, worden ze opgeschrikt door drie akelige kerels, die er op het eerste gezicht geen goede bedoelingen op nahouden. In paniek verstoppen de jongeren zich onder het bed, maar dit blijkt alles behalve een goede zet, en het viertal raakt alleen maar meer in paniek als ze zien hoe de drie mannen de verhakkelde lijken van Evan en Francine op de vloer neerkwakken.

Vanaf dit moment verandert Wrong Turn in een soort horror-achtervolgingsfilm, die het vooral moet hebben van de constante dreiging van de drie maniakken die voor niets terugschrikken om hun prooien weer te pakken te krijgen. Regisseur Rob Schmidt houdt het tempo strak en geeft de acteurs opvallend weinig dialogen, zodat we grotendeels gespaard blijven van afgezaagde clichés. Bovendien gaat op die manier alle aandacht uit naar de actie en de gruwelijke taferelen. Zwakke magen zijn bij deze trouwens gewaarschuwd: Schmidt schotelt ons, met behulp van make-up genie Stan Winston, heel wat onsmakelijke tafereeltjes voor. Dat deed ons er meteen weer aan denken hoe lang het alweer geleden is, dat we nog eens een mainstream-horrorfilm met ballen hebben gezien, die er bovendien niet voor terugschrikt om zijn personages door de diepste afgronden van de hel te laten gaan. Het zijn immers de sadistische trekjes in pakweg Scream, The Evil Dead, Halloween en het eerder vernoemde Texas Chain Saw Massacre die deze films tot klassiekers maakten: hoe harder de personages het op het scherm te verduren krijgen, hoe sympathieker ze voor het publiek worden. Schmidt heeft dit prima opgemerkt en maakt dankbaar gebruik van elke denkbare truc waarmee hij het zijn hoofdrolspelers nog moeilijker kan maken.

De acteurs hebben het ondanks alle gruwel, duidelijk prima naar hun zin, en acteren alsof hun leven ervan afhangt. Het is natuurlijk geen Shakespeare, maar de hele cast doet zijn uiterste best, al zijn het de vrouwen (zoals wel vaker in dit soort films) die het meeste indruk maken. Eliza Dushku speelt met verve de rol van de stoere Jessie, een taaie tante die ook in de meest benarde situatie het hoofd koel kan houden, en de knappe Emanuelle Chriqui is bijzonder overtuigend als de doodsbange Carly, die er in de loop van het gruwelijke avontuur zienderogen op achteruitgaat. De rest van de cast wordt aangevuld door ondermeer Desmond Harrington en Jeremy Sisto, die doen wat van hen wordt verwacht.

Wrong Turn moet het echter niet alleen hebben van de grote hoeveelheden bloed, ook de fantastische make-up van Stan Winston verdient een pluim. Winston maakte in het verleden al naam met de make-up en creature-design voor onder meer Aliens, The Terminator, Predator, Jurassic Park en The Thing, en komt ook voor Wrong Turn weer met sublieme make-up voor de dag. De drie maniakken zijn het product van jarenlange inteelt in de bossen van West-Virginia, en de make-up zorgt ervoor dat de drie in ware gedrochten worden veranderd. Doe daar bovenop nog het feit dat de drie niet vies zijn van een hapje mensenvlees, en je hebt de geknipte slechteriken voor een avondje puur griezelplezier. En ondanks de soms wat platgetreden paden, mag Wrong Turn gerust een verfrissende bries in het momenteel zo lusteloze horrorlandschap genoemd worden. 'Fresh blood for Dracula', zeg maar.