BLUE CRUSH

Anne Marie is een ambitieuze surfer-chick er alles voor over heeft om aan de prestigieuze Pipe Masters surfwedstrijd deel te nemen. Helaas gaat het haar niet bepaald voor de wind, want sinds haar moeder haar zomaar heeft verlaten, is ze volledig op zichzelf aangewezen en moet ze bovendien voor haar puberende zusje zorgen. Daar komt nog bij dat Anne Marie niet meer het broodnodige lef heeft om bij het surfen tot het uiterste te gaan, aangezien ze drie jaar eerder bijna om het leven kwam toen ze na een ongelukkige val van de surfplank bijna verdronk. Ze moet zich echter zo vlug mogelijk weer oppeppen, want zonder het nodige lef ben je in de keiharde surfwereld helemaal nergens. Gelukkig kan Anne Marie rekenen op haar vriendinnen Eden en Lena, met wie ze trouwens als kamermeisje samenwerkt in een Hawaïaans luxehotel. Een week voor de Masters wordt Anne Marie echter verliefd op een aantrekkelijke footballspeler die met zijn team in het hotel blijft, en vooral Eden is bang dat Anne Marie de wedstrijd zal laten schieten om met haar nieuwe beau samen te kunnen zijn.

Na het lezen van het verhaaltje besefte regisseur John Stockwell waarschijnlijk ook meteen dat hij nou niet bepaald het meest originele script ter wereld in handen had. Voor hem was de drang om een film over surfen te maken echter zo groot, dat dat hem waarschijnlijk weinig kon schelen. Net als in bijvoorbeeld The Fast & The Furious of het zielsverwante Point Break moet Blue Crush het immers niet hebben van zijn strakke plotwendingen en originele vondsten, maar van zijn daverende actie-scènes en de bloedstollend mooie fotografie. En op dat vlak voldoet Blue Crush gelukkig aan alle eisen. De surfscènes zijn van een dermate hoog niveau, dat je als kijker het gevoel hebt midden in de actie te zitten, en de efficiënte montage en het uitstekende camerawerk (van cameraman David Hennings) doen ons vermoeden dat de film niet zou misstaan op een Imax-scherm. Bovendien baadt de hele film in een zonnig en relaxed sfeertje dat de kijkervaring er alleen maar prettiger op maakt.

Niets dan lof ook voor de getalenteerde jonge hoofdrolspelers die het beste proberen te maken van de tot op de draad versleten clichés. Kate Bosworth doet haar uiterste best om de getormenteerde Anne Marie tot een geloofwaardig personage te maken, en zorgt ervoor dat ze niet alleen een babe is die er goed uitziet in een strakke bikini. Bosworth heeft bovendien een vlotte, natuurlijke charme die van haar ongetwijfeld een ster zal maken. Dit soort film staat en valt natuurlijk met de geloofwaardigheid van de acteurs tijdens de surfscènes. Naar verluidt heeft de volledige cast een intensieve surf-crashcourse gevolgd en werden ze alleen voor de allergevaarlijkste stunts vervangen door professionals. Duidelijk geen verspilde moeite, want de volledige cast is volledig geloofwaardig als doorgewinterde surfers (en surfsters), al is het alweer Kate Bosworth die het meeste indruk maakt. De rest van de cast doet het zoals gezegd ook uitstekend. De altijd stoere Michelle Rodriguez speelt met overtuiging de rol van Anne Marie's mentor Eden, en surfkampioene Sanoe Lake en mooie jongen Matthew Davis zijn welkome toevoegingen als respectievelijk de vriendin en de minnaar van Anne Marie. Het is alleen jammer dat er geen grotere rol is weggelegd voor rijzende ster Mika Boorem (het engelachtige blonde meisje uit onder meer The Patriot en Hearts in Atlantis). Haar rol beperkt zich veeleer tot het roepen van slogans en het drinken van biertjes (!). Een grotere rol lijkt voor haar jammer genoeg nog niet weggelegd al kan ook dit kleine minpuntje de pret absoluut niet drukken.

Wat valt er verder nog voor prettigs te vertellen over Blue Crush? Welnu, naast de reeds vermelde visuele pleziertjes valt er ook op muzikaal vlak een hoop lol te beleven. Net als het script moet de soundtrack het niet bepaald hebben van zijn originaliteit; Stockwell en de zijnen weten echter donders goed welke nummertjes bij het publiek een zonnig gevoel oproepen. Vandaar dat ondermeer de Bananarama-hit 'Cruel Summer' (in meerdere versies) en de eeuwig frisse Bob Marley-klassieker 'Could You Be Loved' prominent aanwezig zijn. De rest van de verderlichte nummertjes op de soundtrack vervolledigen het fun-pakket en maken van Blue Crush een pretentieloos doch uiterst sympathiek avondje uit. Niet meer, maar daarom absoluut niet minder.