Leaving Las Vegas kreeg het etiket 'Beste Film van 1995' opgekleefd door onder meer de New York Film Critics' Circle en de Los Angeles Film Critics' Association. En terecht. Het is een onvergetelijke film die je blijft achtervolgen. Wie ooit naar Las Vegas trekt zal het onmiddellijk merken. Het is een wereld op zich. Een stad die niet van deze wereld is. Net als Ben en Sera. Hij een alcoholicus, zij een prostituee. Het is het opmerkelijke verhaal van twee mensen die mekaar op het juiste moment in hun leven tegenkomen.
De openingsscène van de film waarin Ben zijn winkelkarretje met alcoholische dranken vollaadt, draaide Figgis in de eerste plaats niet met die bedoeling. De scène zou oorspronkelijk later in de film opduiken. De scène werd gefilmd, dan geknipt en wat later naar het begin van Leaving Las Vegas geschoven omdat het typeerde wie Ben als mens is. Wat de filmlocaties betreft, is de drankwinkel één van die vele in de film die voorlopig onbekend blijven. Leaving Las Vegas is qua locaties een even groot mysterie als de vraag waarom Elisabeth Shue voor haar acteerprestatie niet bekroond werd met een Oscar. De reden voor dit eerste moeten we allicht zoeken in het feit dat het van meet af aan duidelijk was dat Figgis & Co. niet al te veel moesten rekenen op toelating om in 'the city that never sleeps' te filmen. De bezorgdheid groeide dat de kijker niet echt veel van Las Vegas te zien zou krijgen en de film een echt lowbudget gevoel zou krijgen omdat heel wat scènes zich ergens binnen en niet buiten zouden afspelen. Marc Fisher en Mike Figgis waren het hier beiden roerend over eens. Er werd besloten alle mogelijke dollars bijeen te rapen voor een drie uur durende helikoptervlucht over Las Vegas om nachtelijke luchtbeelden van de stad te maken, wat uiteindelijk resulteerde in de prachtige begingeneriek zoals we die allemaal kennen. Figgis vroeg tijdens de vlucht de piloot om een scherpe bocht rond de glazen piramide van het Luxor Hotel te maken. De top van de piramide stuurt een krachtige lichtstraal de hemel in die zelfs voor piloten in de omgeving van Los Angeles zichtbaar is bij heldere weer. Mike Figgis wou een shot waarop je neerkijkt op het felle licht, alsof je in de hel zou kijken. Het mag ons dan ook niet verwonderen dat hij dit shot niet in de begingeneriek gebruikte, maar dat dit later opduikt net voor Sera mishandeld en verkracht wordt, nadat ze de tieners ontmoet op de voetgangersbrug aan het Excalibur casino.
De nachtelijke luchtbeelden laten er geen twijfel over bestaan: dit is Las Vegas. Het Imperial Palace, Treasure Island, The Mirage, Ceasar's Palace, Circus Circus... Het pre-Bellagio, - Venetian en -Mandalay Bay Vegas, maar ook het post-Dunes Vegas. Het tijdsbeeld op pellicule vastgelegd.
Je zou denken dat de straatscènes vanzelfsprekend gefilmd zijn op de strip. En dat is eigenlijk ook zo. Met uitzondering van één shot. Nadat Ben ingecheckt is in The Whole Year Inn, trekt hij in zijn auto naar Las Vegas Boulevard waar hij Sera opmerkt. Tijdens de montage voelde regisseur Mike Figgis de behoefte aan een shot van Sera alleen. Het probleem was dat ze dat in Las Vegas niet gedraaid hadden. Het shot dat uiteindelijk in de film te zien is en waarin Sera op straat wandelt en een sigaret opsteekt, is een cameratest van Elisabeth Shue al wandelend op Sunset Boulevard in Los Angeles. De reden dat het shot zo donker is, is te wijten aan het feit dat het negatief nergens te vinden was, en beroep werd gedaan op een videoband die terug omgezet moest worden naar film.
Verder is de camera gefocust op Ben en Sera, met het Las Vegas lichtspektakel op de achtergrond. Figgis laat er ook geen twijfel over bestaan. Kleuren geven shots een meerwaarde en kunnen doorslaggevend zijn bij de keuze voor een bepaalde locatie. De scène waar Ben, zittend op een bank met een drankje in de hand, Sera mee uit eten vraagt is gefilmd recht tegenover Bally's, dat een soort 'lichtshow' heeft met afwisselende kleuren. Het is hierdoor één van Figgis favoriete scènes.
Het interieur van de casino's krijgen we niet te zien. Hiervoor trok de cast & crew naar het Gold River Casino and Resort in een ander gokoord in Nevada: Laughlin. De enige scène die ergens binnen in een casino in Vegas gedraaid zou kunnen zijn is het etentje van Ben en Sera waar Sera Ben vraagt waarom hij een alcoholicus is. Deze ruikt een beetje naar Treasure Island; al was het maar omdat de diensters in piratenoutfit rondlopen.
Om aan de stadsdrukte te ontsnappen, stelt Sera voor om naar het Desert Song Motel te trekken: 'a really cool place in the desert'. Ook hier geen spoor van de eigenlijke locatie. In één van de eerdere versies van het script, was geen sprake van de onderwaterscène in het zwembad van het motel, maar was er een sequentie voorzien waarin Sera en Ben naar het motel rijden en onderweg aan een meer stoppen en even het water induiken. Ben zou onder water zwemmen en uiteindelijk weigeren om terug boven water te komen tot Sera hem weet te overhalen. Figgis besloot deze scène te laten voor wat ze was omdat het filmen hiervan heel wat tijd in beslag zou nemen en een grote hap uit het budget zou betekenen. Het was pas tijdens de opnames dat de idee van de scène terug in aanmerking kwam toen producer Annie Stewart hiervoor de perfecte locatie had gevonden: een bovengronds zwembad met 'ramen' aan de zijkant zodat je zwemmers kon zien.
Ook over de locatie van de scène in het winkelcentrum waar Ben Sera een paar oorbellen cadeau doet, is niet echt veel bekend. Wat vaststaat is dat dit gefilmd is in een winkelcentrum in Los Angeles.
Hoe dan ook, wie naar de westkust trekt, begint zijn 'Leaving Las Vegas'-tocht in Los Angeles. Het Los Angeles dat Ben voorgoed de rug toekeert. Hij neemt zijn BMW en neemt I-15 richting Las Vegas. Bijtanken in het Petro-Lock benzinestation doe je in Lancaster. De trip van L.A. naar Las Vegas en Laughlin is perfect te combineren met elke reis doorheen Californië, Nevada en Arizona. Of je nu veel locaties kent die in een film gebruikt werden of niet, het loont altijd de moeite op je trip even halt te houden op de locaties die je anders achteloos zou passeren. Anderzijds is het een uitdaging op zoek te gaan naar de exacte locaties die nu nog vrij vaag of totaal onbekend zijn. Denk maar aan het bovengrondse zwembad of de woning van Elisabeth Shue (421 Vista in de film).
Wees gerust, hoe moeilijk de locaties ook te vinden zijn, ze zijn er...