Imsai 8" Floppy Disks, Atari, Commodore 64, Vic 20, Apple II, TRS-80, Sinclair ZX-81, Galaga en Dr. Pepper. Dat is David Lightman's (Broderick) wereld. De wereld van een meer dan behoorlijke student die uitblinkt in wiskunde en informatica. Een student die in zijn vrije tijd de steden afschuimt op zoek naar de laatste nieuwe computerspelletjes en die niet weg te slaan is uit Marino's Pizza Shop. Zoals dat wel vaker het geval is, zijn er heel wat verschillen op te merken wanneer je de film en het boek (gebaseerd op het oorspronkelijk script) naast mekaar legt. Wie de DVD bij de hand heeft of zich de scène levendig herinnert, weet onmiddellijk waar het over gaat. Van een pizza shop is geen sprake. En van Marino helemaal niet. David brengt zijn vrije tijd door in '20 Grand Palace' een hamburgertent, waar hij niet het record van Missile Command probeert te verpulveren, maar wel dat van Galaga.
Bij het bekijken van de film lijkt alles allemaal hopeloos achterhaald, maar eigenlijk was WarGames ver voor op zijn tijd. Dit is vooral de verdienste van scenaristen Lawrence Lasker en Walter Parkes die reeds in een periode dat er nog geen sprake was van Bill Gates een goed beeld hadden van hackers en allerhande veiligheidsproblemen.
Het hoofdkwartier van de computergeeks waar David naartoe trekt nadat hij de twee magische woorden 'List Games' ingetypt heeft (waarna 'Chess' en 'Poker' maar ook minder onschuldige spelletjes zoals 'Toxical and Biochemical Warfare' en 'Global Thermonuclear War' verschijnen op zijn computerscherm), situeert zich in het Academic Computer Center (ACC) op de campus van de University of Washington in Seattle. Vanaf dan wordt het pure ernst. Wereldoorlog III is bijna een feit. De centrale locatie in de film is het North American Defence Command (NORAD): Combat Communications Center. Het Cheyenne Mountain Complex in de film is een exacte duplicatie van de reële NORAD Mountain. Tijdens hun onderzoek voor het script trokken scenarioschrijvers Parkes en Lasker naar de echte NORAD locatie in Colorado en ondernamen ze heel wat pogingen om meer te weten te komen over de Amerikaanse nucleaire strijdmacht, maar werden hierbij ernstig tegengewerkt door het leger. De gelijkenis van de locatie gebruikt in de film (zo'n twee uur ten noorden van Seattle gelegen) met de realiteit is treffend. De binnenkant met als centraal gegeven de NORAD Room is volgens Parker en Lasker de 'natte droom' van NORAD. In het echt is de ruimte tien keer kleiner en oogt ze allerminst spectaculair. De beelden waarop alle aanvallen op Amerikaanse steden en de duikboten die richting USA trekken te zien zijn, zijn in werkelijkheid gefilmde computerbeelden. Deze beelden, die vertoond werden door middel van tien projectors en 85 videomonitors, lopen perfect synchroon, wat een uniek gegeven was in de filmwereld op dat moment. Het was destijds ook meteen de duurste set die geconstrueerd werd in Hollywood.
Het is en blijft open deuren intrappen wanneer je zegt dat landmarks innig verbonden zijn met bepaalde steden. De Space Needle is zo'n herkenbaar stadssymbool. De toren die in het begin van WarGames opduikt, steekt met zijn 184 meter met kop en schouders uit boven Seattle. De constructie van de Space Needle liep echter niet van een leien dakje. Enkele namen verbinden aan dit staaltje architectuur is nochtans geen probleem. Het was Edward E. Carlson, toenmalig president van de Western International Hotels, die - met het oog op de World Fair van 1962 in Seattle - enkele schetsen voor een nieuwe skyscraper in het hart van de stad op papier zette. Zijn bron van inspiratie was de Stuttgart Tower in Duitsland. Het futuristische uitzicht van de Space Needle zou perfect passen in het plaatje van de World Fair met de 21ste eeuw als centraal thema. Toch onderging Carlson's origineel ontwerp enkele wijzigingen. Architect John Graham gaf de ballonachtige top van de toren een ander uitzicht, namelijk deze van een vliegende schotel. Dit vijf verdiepingen tellende gedeelte bestaat uit een roterend restaurant en een observatiedek. Om in de sfeer van de 21ste eeuw te blijven kregen de verschillende kleuren verf, gebruikt om de Space Needle de finishing touch te geven, toepasselijke namen mee: Astronaut White, Orbital Olive, Re-entry Red en Galaxy Gold. Net als de Space Needle dat was in 1962, is ook David Lightman (Broderick) ver voor op zijn tijd. Het kan dus geen toeval zijn dat hij in Seattle woont. Toch knelt daar het schoentje. De film mag zich dan wel afspelen in deze regio, tal van locaties bevinden zich elders. Zo is David's huis gelegen in hartje Los Angeles, namelijk in Hancock Park. Qua locaties is WarGames een soep. Gelukkig één die lekker smaakt.
Het is altijd weer smullen wanneer zo'n filmpje als WarGames de revue passeert. Een stadje dat niet bestaat, onbekende woningen, een reusachtig opgetrokken set,... Het heeft toch wel iets als het allemaal niet zo bekend voorkomt. Bovendien geeft het je de kans nieuwe plekjes te ontdekken. Op zoektocht te gaan met de fotocamera in de aanslag, screenshots bij de hand. Toch moeten we dankbaar zijn voor niet te miskennen aanwijzingen zoals de Space Needle. Ze kunnen altijd van pas komen, zoals nu. Draaien in een grootstad brengt met zich mee dat vaak geopteerd wordt voor het maken van opnames in de buitenwijken of steden gelegen in dezelfde regio. Snohomish, iets ten noorden van Seattle is er zo eentje. Hier zoeken naar een gebouw dat opduikt in WarGames levert gegarandeerd resultaat op. Je vindt er David's middelbare school Humphrey High School, in realiteit Snohomish High School, op 1316 5th Street.
En er zijn nog wel enkele andere locaties die we moeten zoeken in Washington State. Goose Island, waar Dr. Stephen Falken ondergedoken leeft, is in realiteit Anderson Island. Ironisch genoeg krijgt het eiland in de film een andere naam terwijl in het script gewoonweg Anderson Island staat. Het eilandje dat slechts 8 kilometer lang en 5,6 kilometer breed is, ligt ten zuiden van Seattle en kan je enkel bereiken met de Steilacoom Island Ferry. En voor de ongelovige Thomassen onder ons: de laatste ferry vertrekt op weekdagen écht om half zeven 's avonds. Wie kiest voor een tripje met de ferry moet er rekening mee houden dat Anderson Island geen eiland is dat inspeelt op toeristen. Het is hoofdzakelijk residentieel terrein, met (als je het dan al zo kan noemen) als trekpleisters twee natuurparken en een strand in het noordoostelijk gedeelte van het eiland. Een strand dat bovendien enkel toegankelijk is per boot. Een grote rots, een sterke stroming,... Neen, hier blijf je beter weg als je wilt bakken en braden, zwemmen of surfen. Veel wordt goed gemaakt door de charme van Anderson Island en haar sympathieke inwoners. Maar we verliezen even uit het oog waar het in WarGames allemaal om draait, namelijk de woning van Dr. Stephen Falken (Dr. Robert Hume) op 5 Tall Cedar Road. Het moet gezegd zijn dat zowel de scenaristen als regisseur John Badham de kijker hier een hele zandbak in de ogen gooien. Geen spoor van Tall Cedar Road op Anderson Island. Bovendien valt het huis dat instaat voor Falken's woning (in het boek omschreven als een modern split-level bouwsel met een heleboel glas en een systeem voor zonneverwarming waarvan Falken beweerde dat hij het zelf had ontworpen) hier niet te bespeuren. Het bevindt zich zelfs niet in de buurt van de staat Washington, maar wel in Big Bear, vlakbij Los Angeles. Net als Dr. Falken's woning bevindt zich ook de 7-Eleven waar David door de FBI opgepakt wordt in Big Bear, op identiek dezelfde plek als bijna twintig jaar geleden. De vrij korte openingsscène waarin twee officieren - klaar voor hun nachtdienst - naar een geheime plaats van de Amerikaanse nucleaire strijdmacht trekken, werd in Banning gefilmd, een tweetal uren van Los Angeles. Het interieur werd opgetrokken op een set in de MGM Studios waarbij zorgvuldig met het geld voor het decor omgesprongen moest worden, rekening houdende met het feit dat het hier ging om een eerder low budget productie van $12 miljoen.
WarGames is een spel zonder grenzen en ook één zonder tranen - Peter Gabriel indachtig...