LES TRIPLETTES DE BELLEVILLE

Zo zijn de hoofdpersonages van Les Triplettes de Belleville - voor de verandering - niet jong en zeker niet knap. Het verhaal, dat plaatsvindt tijdens de jaren veertig en vijftig, is behoorlijk ongewoon. Champion, een triestig en mollig jongetje, wordt opgevoed door zijn grootmoeder, Madame Souza. Om haar kleinzoon wat op te monteren koopt ze hem een schattige puppy, Bruno, maar de jongen bloeit pas echt open wanneer hij een driewieler krijgt. Een dikke tien jaar later is Champion, onder invloed van het strenge en enigszins ongewone trainingsregime van zijn grootmoeder, een heuse wielerfanaat geworden die deelneemt aan de Tour de France. Daar wordt hij echter tezamen met twee andere renners ontvoerd door de Franse maffia en naar Belleville gebracht. Madame Souza blijft echter niet bij de pakken zitten; met de hulp van Bruno en de "Triplettes de Belleville" - een varietegezelschap dat zijn beste tijd heeft gehad - gaat zij proberen haar kleinzoon te redden.

Ook de vertelstijl is apart. Dialogen zijn er amper; de beelden vertellen bovendien geen uitgewerkt verhaal, maar vormen eerder een opeenvolging van hilarische sketches. Vaart en structuur zijn ver te zoeken in Les Triplettes de Belleville, maar de grappige en maffe personages en situaties maken veel goed. De humor zit hierbij in het overdrijven van details, zoals de enorme kuiten van Champion en de mafiosi die er als kleerkasten uitzien. Chomet neemt vooral de overconsumerende en megalomane Amerikaanse maatschappij op de korrel, maar spaart ook de Fransen niet. Voorts barst de film van de originele vondsten, zoals bijvoorbeeld de trainingsmethode van Madame Souza en de muziekinstrumenten van de drieling in hun cabaretnummer.

Een ander zeer leuk detail is het feit dat het verhaal regelmatig wordt gezien vanuit het standpunt van Bruno; Champions trouwe viervoeter, die overigens worstelt met een trauma, is met zijn momenten wel echt de ster van de film. Vooral kinderen zullen zich aangesproken voelen door de figuur van Bruno. Volwassenen zullen dan meer aandacht hebben voor het nostalgische karakter van de prent. Chomet heeft overduidelijk een voorliefde voor de jaren dertig en veertig, getuige het cabaretnummer waarmee de film opent en de vele (historische) figuren die in de loop van de film de revue passeren. Ook de luchtige soundtrack is trouwens geïnspireerd door deze periode.

Les Triplettes de Belleville is dus een film die het moet hebben van de soms bizarre humor en ook van zijn visuele flair. De hoogstaande kwaliteit van de beelden wordt bereikt door de combinatie van klassieke animatie met 3 D-effecten die overigens gecreëerd werden door Belgische studio's. Het resultaat is adembenemend mooi; de talrijke kleurrijke details alleen al maken de film de moeite waard om te bekijken.

Nog een tip voor het afsluiten van dit artikel: verlaat de zaal niet wanneer de eindgeneriek verschijnt, maar blijf rustig wachten tot het bittere einde. U mist anders een van de grappigste scènes van de film....