THE EYE (JIAN GUI)

De tweelingbroers Oxide en Danny Pang startten hun carrière in Hong Kong, waar Oxide als inkleurder en Danny als monteur aan films werkte. Een verhuis naar Bangkok liet hen ook toe op de filmische ladder te klimmen. Vooral hun keiharde thriller Bangkok Dangerous - met een dove huurmoordenaar in de hoofdrol! - maakte in 1999 internationaal indruk. Met Jian Gui of The Eye, zoals de film internationaal gereleased wordt, schrijven ze zich in in de traditie van de Oosterse horrorfilm. Die was de laatste tijd een beetje aan het doodbloeden, maar sinds Hideo Nakata het boek Ringu van Koji Suzuki verfilmde, lijkt er een kentering in de maak. En terecht: Nakata, de Pang-broers en co. weten hoe ze spanning moeten opbouwen. Níet met behulp van speciale effecten, maar op de ouderwetse manier: met suggestie, huiveringwekkende plotwendingen en af en toe een goeie boem-paukenslag.

Qua openingscredits hebben we al wat Hollywoods vernuft gezien, maar de eerste minuten van The Eye zijn werkelijk ongezien. Wie te laat de zaal inkomt, heeft meteen het beste van de hele film gemist. Niet dat The Eye daarna als een pudding in elkaar zakt, maar de Pang-broers nemen wel wat gas terug en nemen hun tijd om het hoofdpersonage aan ons voor te stellen. Dat is de 20-jarige Wong Kar-Mun (Lee-Sin-Je), een meisje dat al sinds haar tweede blind is, maar dankzij een succesvolle operatie aan het hoornvlies terug kan zien. Makkelijk loopt de aanpassing van Manns nieuwe zintuig niet, aangezien zij gewoon is elk voorwerp door aanraking te herkennen, niet door ernaar te kijken. Om de relatie tussen hersenen en oog te trainen en op mekaar af te stemmen, wordt Mun na haar operatie geholpen door de vriendelijke psychotherapeut Wah (Lawrence Chou). Maar ook hij kan niet verklaren waarom Mun vreemde dingen ziet. In het ziekenhuis, thuis en op straat doemen vage schimmen voor haar ogen op, die door een man in het zwart naar het hiernamaals geleid worden. Wanneer Mun haar aan kanker leidend vriendinnetje Yingying (Yut Lai So) op die manier ziet wegschemeren, is ze er zeker van dat ze door het hoornvlies van haar voorgangster dode geesten ziet.

Wie vertrouwd is met de klassieke horrorliteratuur of onlangs nog films heeft gezien à la The Sixth Sense of The Ring, die zal wel een belletje horen rinkelen. De sterkte van The Eye schuilt 'm dan ook zeker niet in de originaliteit van de premisse, maar wel in de kracht waarmee de Pang-brothers die serveren en uitwerken. Er zitten enkele scènes in The Eye die werkelijk de rillingen over het lijf laten lopen. De Pangs zijn een meester in het opbouwen van de juiste sfeer: qua belichting, begeleidende muziek en enscenering hoeven ze zeker niet voor een Nakata onder te doen. Enkele scènes zijn zó beangstigend, dat de rillingen letterlijk over je lijf lopen. Gelukkig hebben de regisseurs daarvoor niet veel speciale effecten nodig. Niks in de mouwen, niks in de handen: hier heb je filmmakers die hun stiel kennen zonder het gebruik van digitale enen en nullen.

Om het kijkplezier niet te vergallen, gaan we niet méér over de plot (die de Pang-broers trouwens baseerden op een krantenbericht over een 16-jarig meisje dat na een hoornvliestransplantatie zelfmoord had gepleegd) loslaten, maar wel nog volgende hints. Vanzelfsprekend gaat Mun op zoek naar de oorspronkelijke bezitter van het hoornvlies (wat haar naar een klein dorp in het noorden van Thailand voert), er zit een hallucinante lift-scène in de film én er is iets beangstigends aan de hand met Muns spiegelbeeld. Maar ga vooral zelf kijken - op eigen risico wel te verstaan. Het zou zonde zijn te wachten op de obligate Amerikaanse remake. Terwijl Danny en Oxide Pang dezer dagen The Eye 2 aan het maken zijn, buigt Tom Cruises productiefirma C/W Productions zich over een Amerikaanse versie. Benieuwd in welke mate scenaristen Massy Tadjedin (Leo) en Ryne Pearson (Mercury Rising) dit kleine Aziatische horrorpareltje om zeep zullen helpen.