DOLLS

De poppen, waarvan sprake in de titel, verwijzen naar het Japanse Bunraku, klassiek poppentheater waarin vooral tragische liefdesgeschiedenissen verteld werden. Dolls wordt voorafgegaan en afgesloten door scènes uit deze theatervorm. Kitano wil hiermee de band tussen Bunraku en zijn eigen film extra in de verf zetten. Net zoals de poppenspelers de marionetten manipuleren zo beïnvloedt de regisseur het lot van zijn personages. De symboliek kan zelfs nog iets verder worden doorgetrokken in die zin dat de karakters in de drie verhalen de speelbal zijn van de liefde en het lot.

Een verhaal loopt als een rode draad doorheen de film, namelijk dat van de 'verbonden bedelaars'. Een jongeman staat op het punt om te trouwen met de dochter van zijn directeur. Hij krijgt echter te horen dat zijn vriendin, die hij de bons had gegeven, geprobeerd heeft om zelfmoord te plegen. Het meisje heeft dit overleefd, maar heeft haar verstand verloren. De jongeman laat zijn bruid voor het altaar in de steek en bekommert zich om zijn geliefde. Verbonden door een rode draad beginnen ze aan een louterende zwerftocht; zwijgend en zich amper van de buitenwereld bewust schuifelen ze gedurende vier seizoenen doorheen een steeds veranderend landschap.

Tijdens hun tocht komen ze de personages tegen uit de twee andere verhalen. 'De vrouw in het park' komt al tientallen jaren elke zaterdag op hetzelfde bankje in een park zitten, met een lunchpakket voor twee. Ze wacht er tevergeefs op haar vriend, die haar dertig jaar geleden in de steek heeft gelaten en ondertussen een yakuza is geworden, een mafiagangster. Tenslotte is er nog een popster die verminkt wordt tijdens een auto-ongeluk en contact vermijdt met haar fans. Ze maakt echter een uitzondering voor een fan, die, in al zijn verafgoding voor haar, zich wel op een zeer pijnlijke manier opoffert voor haar.

Zoals eerder gezegd is geweld minder prominent aanwezig in Dolls, maar het speelt nog wel degelijk een zeer belangrijke rol, omdat het in elk van de verhalen voor een ommekeer zorgt en dus fungeert als de motor van het noodlot. Geweld is er in verschillende vormen, gaande van een auto-ongeval tot een afrekening tussen gangsterbendes, maar Kitano koos er deze keer voor om dit allemaal buiten beeld te laten plaatsvinden. Ofwel hoor je het, ofwel zie je er achteraf de gevolgen van.

In vergelijking met de vorige films van Kitano is de fotografie van Dolls in een woord adembenemend. Het gebruik van kleuren en beeldcompositie benadert hier zowat de perfectie. Het beeld van de 'verbonden bedelaars' in een vuurrood herfstlandschap zal wel een klassieker worden, maar de wandeling van de twee geliefden temidden van witte bloesems en hun moeizame trektocht in het desolate winterlandschap zijn op zijn minst even indrukwekkend. Een westerse regisseur zou hierbij dan nog kiezen voor over- the-top acteerprestaties, een soundtrack vol sentimentele strijkers en lange dialogen. Kitano houdt het gelukkig allemaal rustig en sober: er wordt zeer beheerst geacteerd, de soundtrack is vrij minimalistisch en er wordt geen woord teveel gezegd.

De combinatie van visuele pracht en soberheid maken van Dolls dus een waar meesterwerk. Erg toegankelijk is de film echter niet, en dat heeft ook - en vooral - te maken het trage ritme. Waarschijnlijk zal het stukje Bunraku- theater in het begin van de film al danig op de zenuwen werken. En zo zal het thema van de gedoemde geliefden waarschijnlijk iets te cliché zijn voor sommige bioscoopbezoekers. Wie daar echter geen probleem van maakt zal wensen dat Kitano meer van dit soort films maakt.