DOUBLE VISION (SHUANG TONG)

Double Vision (originele titel: Shuang Tong) is niet de eerste film van de nu 45-jarige Kuo-fu Chen, maar films als Dangerous Choices, The Peony Pavilion of The Personals zullen zelfs bij filmische veelvraten niet veel losweken. Voor Double Vision kreeg de man het hoogste budget ooit voor een Taïwanese film. Dat is duidelijk te merken aan de look van de film: grootse decors, spectaculaire actiescènes, dure specials effects en een grandeur die meestal voorbehouden is aan Amerikaanse big budget-films. Zoiets hadden ze in Taïwan nog nooit meegemaakt. De film werd een lokale culthit, schopte het tot het festival van Cannes (in de sectie Un Certain Regard), bracht veel geld op en ging aan de haal met de belangrijkste prijzen op de Hong Kong Film Awards.

Jammer genoeg blijkt Double Vision eerder een film die alleen voor insiders werkt. In Amerika werd hij begin deze maand onmiddellijk naar de krochten van de videotheek verbannen. Waarom Double Vision bij ons wel de bioscoop haalt, is een groot raadsel, want de prent wérkt gewoon niet. Het begint nochtans allemaal veelbelovend wanneer in Taipeh een belangrijke bedrijfsleider op een van de warmste dagen van het jaar bevroren aangetroffen wordt in zijn kantoor. Wat later komt de minnares van een politicus om in een brand zonder dat er van enig vuur sprake is. Wanneer ook nog een Amerikaanse koster op bizarre wijze (ontdaan van zijn ingewanden) om het leven komt, is het wel duidelijk dat een grote fan van Seven's John Doe aan het werk is.

De Taïwenese politie zit met de handen in het haar. Het corps is nog altijd zeer bijgelovig en denkt dat hier geesten aan het werk zijn. Sterflik Huang Huo-tu (Tony Leung) sleept daarenboven een zwaar trauma uit het verleden met zich mee en wordt door het korps niet meer aanvaard omdat hij ooit corrupte collega's heeft verraden. De grote baas doet dan maar een beroep op een Amerikaanse collega van de FBI, Kevin Richter (David Morse). De arme man komt terecht in een cultuur die hij niet kent en in een omgeving die hem wantrouwt, maar slaagt er wonderwel toch in om stukje bij beetje de puzzel van de seriemoordenaar in elkaar te schuiven. Blijkt dat die, gesteund door het taoïstische geloof, de onsterfelijkheid wil bereiken door zijn slachtoffers langs vijf hellen te jagen: die van de koude, het vuur, de uitgerukte ingewanden, harten en tongen. Dat hele verhaal staat ook nog in verbinding met de double vision uit de titel, het fenomeen dat één oogbol twee pupillen zou hebben.

De beelden van die dubbele blik zijn behoorlijk eng (wat is toch die filmische obsessie met ogen?), maar hoe dat allemaal te rijmen valt met het taoïstische geloof, de poorten van de vijf hellen én de drug die de slachtoffers hun eigen dood laat verbeelden en verwerkelijken, is een kluwen dat we u liever zelf laten ontwarren. Ons werd het na een tijdje allemaal iets te chaotisch, om niet te zeggen onbegrijpbaar. Het lijkt wel of Kuo-fu Chen en zijn schrijver Chao-Bin Su overmoedig werden en meteen alle ideeën die ze hadden in deze ene film wilden proppen, maar dat komt Double Vision duidelijk niet ten goede.

Double Vision kampt spijtig genoeg met nog meer gebreken. Het idee om een Amerikaanse FBI-agent ter hulp te roepen in Taipeh was commercieel gezien misschien wel een slimme zet (zowel de Aziatische als de Amerikaanse markt werden in één klap bediend), maar rammelt in zijn uitwerking aan alle kanten. Dat Kevin Richter (duffe rol overigens van David Morse) niet aanvaard wordt door de lokale politiemensen, tot daar aan toe, maar dat hij telkens op de plaats van de misdaad tóch dat ene broodnodige detail weet te vinden, is zwaar overdreven en schaadt de geloofwaardigheid van de prent. Bovendien is het al van in het begin zonneklaar dat de man net als Huang Huo-tu een gewicht uit het verleden met zich meesleurt.

Double Vision is uiteindelijk maar een halfslachtige Taiwanese poging om een Amerikaanse blockbuster naar het Oosten te halen. Jammer genoeg geldt hier het credo: het origineel is beter.