De mythe van Robert Rodriguez. Er is momenteel wellicht geen ander verhaal waar jonge, onafhankelijke filmmakers zo mee dwepen. Hoe Rodriguez als kind met de videorecorder familiefilmpjes monteerde; hoe hij zó gebeten werd door het filmvirus dat hij op 25-jarige leeftijd er letterlijk alles voor over had om zijn eerste langspeelfilm El Mariachi te financieren. Hij had het idee, het talent en een 16mm camera, maar niet het geld om zijn droom te realiseren en moest met de bedelstaf rond bij familie en vrienden. Zelf gaf Rodriguez zich op als testpersoon voor medische experimenten met een geneesmiddel dat cholesterolverlagend zou werken. Rodriguez kreeg daarvoor 100 dollar per dag en zou op die manier 3.000 dollar bij elkaar krijgen. Uiteindelijk zou hij El Mariachi voor 7.000 dollar kunnen afleveren.
Toen Robert Rodriguez in 1995 met Desperado de sequel maakte, was hij samen met zijn buddy Quentin Tarantino zowat het coolste wat Hollywood te bieden had. Hij werkte met QT samen voor de episodenfilm Four Rooms en het vampierenepos From Dusk Till Dawn en met Kevin Williamson (iemand nog iets van hém vernomen?) voor de highschool thriller The Faculty, zijn eerste echte grote blockbuster. Vreemd genoeg deed Rodriguez toen iets wat niemand voor mogelijk had gehouden. Het icoon van de onafhankelijke lowbudget film ging een grote, spektakulaire prent maken, een James Bond voor de kids.
Maar schijn bedriegt: zelfs de Spy Kids films dragen onmiskenbaar de stempel van Rodriguez. Zelfs toen hij een budget van 40 miljoen dollar ter beschikking kreeg, bleef de man een rebel without a crew. In zijn eigen garage in Austin, Texas, doet Rodriguez nog bijna alles zélf: schrijven, regisseren, produceren, monteren, het mixen van muziek en het maken van speciale effecten. Het gerucht gaat dat acteren het enige is wat Rodriguez niet doet in zijn eigen films, omdat er dan niemand is om de camera vast te houden.
Hoezeer de Spy Kids-films slechts luchtige tussendoortjes leken, ze betekenden wel een mijlpaal in Rodriguez' carrière. Tijdens de post-productie van Spy Kids, gefilmd op pelicule, introduceerde niemand minder dan George Lucas hem in de geheimen van het digitale filmen. Toen Quentin Tarantino, een fan van Sergio Leone, zijn spitsbroeder aanzette om een vervolg te breien aan zijn El Mariachi-epos, was Rodriguez er dan ook van overtuigd dat dit niet op pelicule, maar op digitale video moest gebeuren. Net zoals El Mariachi zijn eerste filmische experiment was geweest, zou Once Upon a Time in Mexico een digitaal experiment worden. Rodriguez ging aan het experimenteren met verschillende lenzen en filters. Het resultaat? Zo goed als af in 2001, maar pas deze herfst in de bioscopen te zien.
Once Upon a Time in Mexico betekent de terugkeer van El Mariachi (Antonio Banderas), een desperado die de wereld afreist met een gitaarkoffer vol wapens. Deze keer belandt hij in de Mexicaanse woestijn, waar hij Barillo (Willem Dafoe) op de hielen zit, een drugsdealer die een moord beraamt op de Mexicaanse president. Een CIA-agent (Johnny Depp) zal El Mariachi helpen, maar blijkt zelf corrupt en onbetrouwbaar te zijn. Vanzelfsprekend zal El Mariachi tijdens zijn avontuur weer in contact komen met een breed scala aan mensen. Rodriguez kon daarvoor een beroep doen op een geweldige cast: naast Antonio Banderas, Willem Dafoe en Johnny Depp, hebben ook onder meer Salma Hayek, Eva Mendes en Willem Dafoe een rol in de film.
De grote vraag is natuurlijk hoezeer Robert Rodriguez als filmmaker geëvolueerd is. Tussen El Mariachi en Once Upon a Time in Mexico ligt een kloof van elf jaar, bijna 30 miljoen dollar en drie Spy Kids. Je zou er haast sceptisch van worden. Wie echt bang is dat Rodriguez het niet meer in de vingers heeft, kan zich in afwachting van de film troosten met de trailer.
Once Upon a Time in Mexico komt normaal gezien op 24 december in de bioscopen.