Eerst het goede nieuws. Er is een soundtrack van Some Kind of Wonderful! Driewerf hoera, want de jaren '80 werden jammer genoeg ook gekenmerkt door de afwezigheid van bepaalde soundtracks. Ook John Hughes mag er eentje op zijn naam schrijven, namelijk die van Ferris Bueller's Day Off. We mogen dus nog van geluk spreken dat de soundtrack van Some Kind of Wonderful een feit is, uitgebracht op LP, cassette en later CD. Dat de film niet Hughes' absolute topper was, blijkt eigenlijk uit de vraag naar de soundtrack, die niet zo groot is. In België zal je hem sowieso niet meer tegenkomen in de winkel, maar hem opsnorren op internet is een fluitje van een cent. En je hoeft niet veel geld neer te tellen voor het album. Op die manier is de soundtrack een echt koopje! Je krijgt er een prachtplaat voor in ruil. Snel je Euromuntjes bij elkaar grabbelen dus!
De soundtrack van Some Kind of Wonderful is er zo één waar je niet naast kan kijken, één die je onmiddellijk herkent. Op de voorkant van de kaft vind je immers de poster van de film terug. Keith Nelson (Eric Stoltz), Amanda Jones (Lea Thompson) en Watts (Mary Stuart Masterson), mooi naast mekaar. En zoals dat een goede poster betaamt, kan je het verhaal van de film hieruit afleiden. Tomboy Watts die verliefd is op haar makker Keith terwijl hij op zijn beurt de hots heeft voor Amanda. De achterkant van de kaft laat je van de sfeer van de film proeven met enkele screenshots. Altijd handig als je de film nog niet gezien hebt of als je enkele scènes in je gedachten terug wil oproepen wanneer je naar de muziek luistert. De binnenhoes van de LP is niets bijzonders, al mogen we ons toch gelukkig prijzen met de songteksten en - voor wie er op kickt - een waslijst thank yous.
De muziek zelf dan. Die mag er zijn! Frisse, innovatieve songs, zorgvuldig uitgekozen, scène per scène. Hughes is een man die van diepgang houdt wat maakt dat de personages in de film niet oppervlakkig zijn. De kijkers moeten zich kunnen inleven met Watts, Keith, Amanda of Hardy. Die tactiek zorgt er voor dat de kijker door identificatie met de personages ook de link legt met de muziek... én de soundtrack koopt.
Wat onmiddellijk opvalt bij het bekijken van de film is dat verschillende nummers herhaaldelijk opduiken. Meest in het oog springend zijn 'I go Crazy' van Flesh For Lulu, 'Turn to the Sky' van The March Violets en 'Brilliant Mind' van Furniture. Vooral deze laatste geeft dat beklijvende gevoel mee dat eigenlijk heel de soundtrack zo typeert. Je ziet de beelden uit de film zo weer voor je ogen: Keith die zijn artistiek talent benut met Furniture op de achtergrond tot Hardy er abrupt een eind aan maakt; Amanda, net gedumpt door haar rijke vriendinnen, die tot overmaat van ramp ook nog eens geconfronteerd wordt met haar ex- vriend. Vooral de muziek, minder de tekst, spreekt hier boekdelen en wekt toch wel heel wat emoties bij je los. Naast 'Brilliant Mind' is 'She loves Me' een nummer dat er echt uitspringt op de soundtrack. Is het door de vonken die door de lucht vliegen wanneer Watts Keith 'leert' hoe hij een vrouw moet kussen? Niet echt een wereldschokkende scène, maar wel één die mooi in beeld gebracht wordt. Voeg daar nog de zalige muziek van Stephen Duffy aan toe en je hebt een overheerlijke cocktail. Ook de tekst past perfect bij het plaatje: 'The minutes that we missed. The idle lips that should've kissed. Are now gently together. The first kiss lasts forever. She loves me. She loves me. Oh and she loves me all the time.' Hoe Keith daar naast kon kijken is wellicht het grootste mysterie aller tijden...
'Do Anything', het eerste nummer op de LP, duikt pas na een tijdje op in de film, maar aan de drums te horen moet dit een scène zijn met Watts. Ze mag dan wel met haar drumstokken staan te tokkelen, een drumstel komt bij deze scène (die zich afspeelt in de garage waar Keith werkt) niet in beeld. Voor 'Cry like This', het enige echt trage nummer op de soundtrack, is dit wel het geval. En het mag ook... Om Watts (tegen Keith) even te citeren: 'The only thing I care about is me, my drums and you'.
Op kant B maken The Jesus and Mary Chain hun opwachting met 'The Hardest Walk', niet meteen het meest toegankelijke nummer op de soundtrack. 'The Shyest Time' van The Apartments is terug een stap in de goede richting. Een pak luchtiger dan het sombere brouwsel van The Jesus and Mary Chain en meteen ook een nummer dat meer in de lijn ligt van de andere: ongedwongen muziek die je zo uit je stoel weet te krijgen.
The March Violets krijgen ook de eer om met hun versie van 'Miss Amanda Jones', een nummer van de Rolling Stones, uit te pakken. Voor wie het nog niet doorheeft, de film heeft iets met de Stones. Lea Thompson's personage heet Amanda Jones en Eric Stoltz's personage Keith. En dat Watts leeft voor haar drumstel, dat kan ook geen toeval zijn... Vreemd dat het originele nummer in de film opduikt, maar we de cover van The March Violets op de soundtrack terugvinden. 'Can't help falling in Love', oorspronkelijk van Elvis Presley, maar hier gebracht door Lick The Tins, sluit de film af.
Van één grote afwezige is hier op de soundtrack geen sprake... Het zijn er meerdere. Het is een raadsel waarom enkele essentiële songs uit de film ontbreken. Het eerste shot uit de film is al meteen prijs. Watts en haar drums. Als er ingespeeld wordt op diepgang en associatie is het onbegrijpelijk dat Propaganda's 'Dr. Mabuse' ontbreekt. In feite zet dit nummer meteen de toon voor de film, die gesierd wordt door wel meer instrumentale versies van enkele songs op de soundtrack. Van de hemelse stemmen van Claudia Brucken en Susanne Freytag geen spoor. 'Why does it hurt when my heart misses the beat?', 'Don't be a fool',... Niet echt tekst die zou misstaan in Some Kind of Wonderful.
Ook Charlie Sexton's 'Beat's so Lonely', het nummer dat speelt tijdens Hardy's feestje met als climax - ook hier weer op een betoverend instrumentaal stukje - het flashback-shot van Keith en Watts' innige kus, is de tweede grote afwezige. Je hart bloedt een beetje wanneer je het nummer hoort in de film en er tevergeefs naar zoekt op de soundtrack. En ook voor Billy Idol's 'Catch My Fall' heeft het niet mogen zijn. Verschrikkelijk, eerlijk gezegd.
Wie vóór het lezen van dit artikel al druk bezig was een 'Songs from John Hughes' movies that are not on the soundtracks'-compilatie te maken, weet wat hem of haar te doen staat...
Info:
Music from the Motion Picture Soundtrack Some Kind of Wonderful
Side one
Do Anything - Pete Shelley (3:38)
Brilliant Mind - Furniture (4:10)
Cry like This - Blue Room (4:04)
I go Crazy - Flesh For Lulu (3:50)
She loves Me - Stephen Duffy (3:40)
Side two
The Hardest Walk - The Jesus and Mary Chain (3:10)
The Shyest Time - The Apartments (3:31)
Miss Amanda Jones - The March Violets (3:12)
Can't help falling in Love - Lick The Tins (3:07)
Turn to the Sky - The March Violets (3:58)
MCA Records. Manufactured in Germany by Record Service GmbH, Alsdorf. 1986 Paramount Pictures Corporation (front cover and photos). LP 254 673-1 U (MCA 6200). France: WE 391. Also available on cassette and CD.
Propaganda - Dr. Mabuse (taken from the album 'A Secret Wish')
Charlie Sexton - Beat's so Lonely (taken from the album 'Pictures for Pleasure')
Billy Idol - Catch My Fall (taken from the album 'Rebel Yell')