LARA CROFT TOMB RAIDER: THE CRADLE OF LIFE

Wat schrok ze zich een ongeluk, Angelina Jolie, toen ze zag dat de rode oortjes van Paramount met de digitale gom aan de slag waren gegaan op de affiche voor Tomb Raider II. Bleek dat Lara Crofts tepels iets te opvallend door haar latex pakje kwamen piepen - en dat kon natuurlijk niet door de beugel. Jolie boos om zoveel onrecht, hevig gesteund door haar grote schare fans. Die mogen echter meer dan gerust zijn: in de film mag dan zowat alles digitaal bewerkt zijn, de boezem van Croft is er nog in volle glorie te bewonderen. Samen met Jolie's andere onbereikbare ideale maten. Met zwiepende paardenstaart, gekrompen topjes, onaards achterwerk, hemelse wespentaille en lippen die Mick Jagger uit schaamte moeten doen blozen. Eerlijk is eerlijk: Angelina Jolie als Lara Croft, dat blijft Girlpower in het kwadraat; Indiana Jones op oestrogeen; een natte droom bij daglicht.

Maar moet u daarom als een dolle stier naar de bioscoop hollen en zeven euro neertellen? Wij dachten van niet. Er zijn andere manieren om de mannelijke lusten te botvieren en als wij ons in de pluchen cinemazeteltjes neervleien, verwachten wij in de eerste plaats nog altijd een film te zien. En dat is bij - even adem happen - Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life nu net het probleem: de titel is indrukwekkender dan het geheel. In haar tweede bioscoopuitstap (het eerste dateert uit 2001) moet Lara Croft ergens diep in Afrika op zoek naar de doos van Pandora. Wie de doos bemachtigt, kan net zoals in de Griekse mythologie, alle mogelijke plagen op de mensheid loslaten. Het probleem is dat twee booswichten (een malafide biochemicus en een Chinese crimineel) ook naar de doos op zoek zijn. Inzet is in eerste instantie een mysterieus gloeiende oranje bol die in de Luna Tempel verscholen ligt. Die bol bevat immers de map naar Pandora's doos.

Lara Croft moet natuurlijk beletten dat dat kleinood in de handen van de bad guys komt en dat avontuur brengt haar van Griekenland, Kazachstan, China en Hong Kong naar Tanzania. Het lijkt wel of Croft een reis rond de wereld in twee uurtjes maakt, vanzelfsprekend gebruik makend van de meest onconventionele vervoermiddelen die er bestaan. Was The Cradle of Life één van de Tomb Raider-videogames geweest, dan was Croft al duizend doden gestorven, maar in deze film weerstaat ze als een ware macha alle aanslagen en problemen. Regisseur Jan De Bont wou naar eigen zeggen zijn hoofdpersonage wat menselijker maken (er zit een subplot in de film over Lara's ex-liefje) maar tegelijkertijd toont hij haar als onoverwinnelijk superwezen. Lara Crofts overdreven heldendom komt de film niet ten goede en neemt bovendien alle spanning weg. Want wat heb je aan een held die nooit de minste twijfel voelt, nooit dreigt te verliezen of nooit zijn zwakke kant toont?

Jammer genoeg weet regisseur Jan De Bont de teugels niet strak in handen te houden. Hij hobbelt van actiescène naar actiescène en kreeg duidelijk als opdracht mee dat hij gelijkaardige actiefilms moest overtreffen. Maar teveel is duidelijk teveel. Wanneer Lara Croft met een welgemikte vuistslag een haai K.O. slaat, dan gaan eerder de lachspieren aan het werk. Zelfs voor een actiefilm die niets meer of minder dan hersenloos popcornentertainment pretendeert te zijn, zijn er grenzen. Vreemd genoeg bleken ook de Amerikanen dat in te zien, want The Cradle of Life bracht tijdens zijn openingsweekend maar 21 miljoen dollar op, bijzonder weinig, vooral als je weet dat de prent een slordige 90 miljoen dollar kostte. Een groot deel van dat budget ging vanzelfsprekend naar de stunts en de digitale effecten. Het stuntwerk op zich (vooral op de motor of de scène met de parasailing) oogt vaak spectaculair, maar jammer genoeg laten de speciale effecten vaak te wensen over. Vooral de monsters die de wieg van het leven bewaken, komen nogal knullig over.

Het is al van 1996 geleden dat La Croft voor het eerst op Playstation opdook en na zeven jaar lijkt haar populariteit nu toch tanende. Dat blijkt uit de lauwe ontvangst van het nieuwe Tomb Raider-spel op Playstation eerder dit jaar en dat blijkt nu ook uit deze sequel, die niet verder komt dan een saai en voorspelbaar verhaal, bordkartonnen personages en slechte effecten. Jammer voor Jan De Bont dat hij na Speed 2 en The Haunting weer een kalkoen op zijn cv mag bijschrijven. En misschien moet Angelina Jolie nu maar eens gaan bewijzen dat ze ook kan acteren zonder steeds haar twee sterkste troeven naar voren te schuiven.