CITY BY THE SEA

Vincent LaMarca is een agent van de oude stempel. Hij opereert altijd aan de juiste kant van de wet en is zó rechtschapen dat zelfs geen van zijn collega's hem ooit op een misstap hebben kunnen betrappen. Maar net als ieder ander mens, heeft ook Vincent een paar geheimen die hem wel eens in een verkeerd daglicht zouden kunnen stellen, en die hij daarom maar wijselijk voor zichzelf houdt. Ook zijn nieuwe vriendin komt maar met mondjesmaat de details uit Vincents verleden te weten, maar omdat ze dat eigenlijk wel spannend vindt, dringt ze niet verder aan. Op een dag wordt echter de deksel letterlijk van Pandora's doos gerukt, als Vincent een moord op een drugsdealer moet onderzoeken. Een van de gearresteerde verdachten geeft namelijk een beschrijving van de mogelijke moordenaar, een jongen die Vincent al vaker heeft gezien: zijn eigen zoon. Joey LaMarca is immers al jaren verslaafd aan crack en leeft net als duizenden anderen in troosteloze ruïnes van het ooit zo glamoureuze Long Beach.

Het zou zonde zijn om nu al meer van het verhaal te onthullen, want City by the Sea is een van die films die het leukst zijn als je er maar weinig over weet. Een té uitgebreide samenvatting zou dus teveel van de verrassingen verknoeien, en dat is zonde, want ondanks het feit dat het verhaal soms aan de voorspelbare kant is, weten Caton-Jones en scenarist Ken Hixon, mede dankzij de mooie dialogen en de natuurlijke flow van het verhaal, de kijker voortdurend te boeien. Helaas slaat het veelvuldige euvel van de thriller ook in deze film toe: de opbouw is weer beter dan de uiteindelijke ontknoping. En dat is vervelend, want vooral tijdens het eerste uur lijkt het erop dat City by the Sea doelbewust de andere kant uitgaat. De teleurstelling is dan ook des te groter als uiteindelijk blijkt dat de ontknoping niet zou misstaan in een middelmatige TV1-zaterdagavondfilm.

Gelukkig is het niet allemaal ellende, in tegendeel zelfs. Een film als deze staat of valt natuurlijk met de acteerprestaties, en zoals verwacht valt er op dat vlak maar weinig aan te merken. De eeuwig betrouwbare Robert DeNiro vertolkt met brio de rol van Vincent LaMarca, en ondanks (of misschien: dankzij) het feit dat hij dit soort rollen ondertussen al een keer of wat teveel heeft gespeeld, is zijn vertolking op geen enkel moment ongeloofwaardig; het teken van een ware klasseacteur. Die andere rot in het vak, Frances McDormand (die ooit een oscar won voor haar rol van Marge Gunderson in het briljante Fargo), blijft een beetje aan de zijlijn als de nieuwe vriendin van Vincent, en krijgt vooral in haar scènes met DeNiro de kans om te laten zien wat ze kan. De revelatie van deze film is echter de jonge James Franco (vorig jaar te zien als Harry Osborn in Spider- Man), die een ongelofelijke prestatie neerzet als LaMarca's verslaafde zoon Joey. Franco is zelfs zo overtuigend, dat hij in de laatste paar scènes van de film DeNiro met gemak van het scherm speelt. Het gebeurt maar zelden dat een jonge acteur op deze manier zijn ding mag doen, en afgaande op zijn prestatie in City by the Sea, kunnen we Franco bij deze al uitroepen tot "talent-om in de gaten te houden". De rest van de cast wordt trouwens aangevuld door de gebruikelijke schare aan bijrolacteurs, met als aangename uitzondering de bevallige Eliza Dushku, die echter halverwege de film zonder veel pardon uit de film wordt gebonjourd.

Ondanks deze slordigheden blijft City by the Sea echter een film om aan te bevelen. Toegegeven, het gebrek aan een treffend einde en de wat onopvallende allure zullen er niet voor zorgen dat de kassas hard rinkelen, maar kijkers die op zoek zijn naar een meer gezapige film die het niet moet hebben van special-effects of oorverdovende schietpartijen, zullen City by the Sea ongetwijfeld kunnen waarderen. In tijden waar Tomb Raiders, piratentuig en andere Terminators de dienst uitmaken, is City by the Sea echter gedoemd om door de mazen van het filmische net te glippen. En dat heeft de film nou ook weer niet verdient.