IGBY GOES DOWN

In Igby Goes Down krijgt Kieran Culkin zijn eerste dragende hoofdrol in de personage van Jason 'Igby' Slocumb, Jr. Deze probleempuber wordt door zijn radeloze moeder van school naar school gestuurd om zo te proberen hem in het gareel te krijgen. Hij heeft daar zoals het een goed puberende tiener betaamd absoluut geen zin in en besluit om zijn eigen weg te gaan zoeken. Hij loopt weg en trekt in bij de minnares van zijn peetoom. De nieuwe ervaringen die hij vervolgens over zich heen krijgt, zullen zijn leven definitief vorm gaan geven.

Dit klinkt allemaal behoorlijk zwaar, maar schrijver/regisseur Steers heeft een dosis humor, weliswaar niet altijd even geslaagd, in het verhaal gestopt om een lichtere toon aan de problematiek te geven die Igby voor z'n neus krijgt. Die toon is nu ook precies waar het probleem ligt in Igby Goes Down. Steers weet helaas na een tijdje absoluut niet meer welke kant hij op wil met het verhaal en dat resulteert in scènes waarvan heel erg moeilijk te zeggen is of het nou ernst is of ironie waar hij op doelt. De 'zware' emotionele scènes komen dan ook behoorlijk zwaar en onverwacht op het dak van de kijker terecht. Daarnaast heeft Steers een aantal wendingen in de plot aangebracht waar niet goed van te herleiden valt waar die vandaan komen of waar ze naar toe willen. Karakters veranderen radicaal van innerlijk en dat is niet de goede manier van werken.

Aan het gros van de acteerprestaties ligt het daarentegen niet. Culkin laat zien dat hij meer in zijn mars heeft dan broer Mac door het - ondanks vooroordelen - voor elkaar te krijgen om een film in z'n eentje te dragen. Zijn gezicht is innemend en onschuldig genoeg om menig kijker, ondanks de tekortkomingen van het geheel, toch in de film te trekken. Jeff Goldblum is weer eens leuk om te zien, Sarandon is haar normale neurotische zelf en Claire Danes laat weer zien dat ze ook weer een beetje volwassener is geworden. Minpuntjes in cast zijn toch wel de immer overacterende Ryan Phillippe en Amanda Peet in een rol die zo warrig is dat ze er waarschijnlijk zelf niet eens een touw aan vast kon knopen.

Het is jammer dat Steers met Igby niet wat meer zorg besteed heeft aan de vorm van zijn film, want met een cast als hierboven kan je een behoorlijk stuk drama afleveren. Maar zoals eerder gezegd moet Steers nog even wat meer leren over toonzetting om vervolgens weer eens een project als dit in handen te nemen. Dat hij ondertussen ook nog maar even kijkt naar de oude Francis Ford Coppola-film You're A Big Boy Now. Dan ziet hij hoe hij een goede film over opgroeien moet maken.