THE EMPEROR'S WIFE

Het verhaal van The Emperor's Wife kan het best omschreven worden als een modern sprookje. Tijd en plaats zijn, zoals het hoort in een sprookje, zeer vaag. In een ver keizerrijk heeft de keizerin na zes jaar huwelijk nog steeds geen troonopvolger kunnen baren. Volgens een van de vele strenge wetten moet zij dan binnen het jaar vervangen worden door een jonge en bij voorkeur vruchtbare maagd. De kamerheer van de keizer vindt een geschikte kandidate en smokkelt haar in het paleis, waar hij haar in verborgen kamers opsluit. Alles verloopt naar wens, totdat de keizerin iets begint te vermoeden.

Ofschoon het onderwerp van deze film enorm verschilt van dat van Bal Masque, hebben beide films toch iets gemeen, namelijk de thema's van macht en het misbruik ervan. De zin en vooral de onzin van de soms geheime wetten wordt regelmatig in vraag gesteld. Bovendien toont Vrebos heel goed aan dat macht corrupt maakt; niemand in dit verhaal is echt onschuldig. Zo probeert de keizer van twee walletjes te eten, heeft de keizerin een 'hidden agenda' en probeert de kamerheer de wetten in zijn eigen voordeel om te buigen. Ook de toekomstige bruid van de keizer is zeker geen onschuldige maagd. Overigens is het zo dat in deze film de macht meestal (uiteindelijk) in handen is van vrouwen.

Het probleem met The Emperor's Wife is echter dat Vrebos zich iets teveel heeft laten gaan op het gebied van fotografie en montage. Aanvankelijk is het genieten van de vele visuele hoogstandjes - bijvoorbeeld van de manier waarop de hoofdpersonages in beeld worden gebracht en het gebruik van kleuren - maar na verloop van tijd wordt de film iets te theatraal. Bovendien acteert het merendeel van de cast op een eerder middelmatig niveau. Uitzondering hierop is Jonathan Rhys Meyers, wiens acteertalent we al konden bewonderen in films als Bend it like Beckham and Velvet Goldmine.

Voorts is het ook genieten van de somptueuze decors en de oogstrelende kostuums. Voor de kleding van de keizerin en de toekomstige bruid tekende overigens Kaat Tilley. Het mag echter allemaal niet baten; bij het verlaten van de bioscoopzaal blijf je op je honger zitten. Het kan zeker geen kwaad dat een Belgische regisseur resoluut kiest voor een eigen, aparte stijl en hierbij zoveel aandacht heeft voor het puur visuele. Jammer alleen dat de stijl teveel overheerst op de inhoud: met een sterker verhaal en een beetje meer ingetogenheid had The Emperor's Wife zeker de beste Belgische film van het jaar kunnen worden.