THE IN-LAWS

Michael Douglas (Traffic) en Albert Brooks (Out of Sight) worden binnenkort schoonfamilie van elkaar, maar ze hebben elkaar nog nooit ontmoet. De sullige dokter Brooks is het tegenovergestelde van de undercover CIA-agent Douglas. Tijdens een belangrijke missie, die een paar grote schurken achter de tralies moet doen verdwijnen, raakt de nietsvermoedende Brooks betrokken hierbij. Douglas neemt hem op sleeptouw tegen zijn wil en dank. Zal er dan toch nog misschien een band ontstaan tussen deze twee tegenpolen?

Wat waren de mensen bij Warner aan het denken toen ze dit project het groene licht gaven? Hadden ze wellicht een snelle komedie voor het oog of hadden ze misschien wel een heel ander script voor zich op tafel liggen, want deze tweede versie van The In-Laws is in vele opzichten een aanfluiting. Het script is overduidelijk een product van zijn makers. We hebben aan de ene kant de enorm flauwe en gewoonweg stupide humor die we kennen uit Dr. Dolittle van Nat Mauldin en aan de andere kant de campy actie uit Charlie's Angels (deel 1) van de hand van Ed Solomon. Het samensmelten van deze twee is echter helemaal misgegaan. De humor is oubollig, de slapstick situaties zijn achterhaald en de actie is verre van geloofwaardig te noemen. Het zijn daar bovenop ook nog eens de overacteerprestaties van de cast die het geheel geen goed aan doen.

The In-Laws is voor Douglas geen goede zet geweest. De laatste vijf jaar heeft hij welgeteld twee goede films afgeleverd, Traffic en Wonder Boys. Het is misschien een idee dat hij zich iets minder bezig gaat houden met de roddelpers en wat meer met het kiezen van goede scripts. Het advies uiteindelijk is dus: voor een leuke schoonfamiliefilm is Meet The Parents net even wat leuker en voor een spionagefilm is het kijken van Mission: Impossible een grote aanrader. Maar hou deze twee genres liever maar even gescheiden.