IL PIë BEL GIORNO DELLA MIA VITA

Die vrouwen maken deel uit van een familie die het communiefeest van het enige kleinkind voorbereidt. In de aanloop naar dat feest constateert de grootmoeder bitter dat haar gezin uit elkaar gegroeid is. De schijn wordt nog hooggehouden: iedere zondag zakt haar kroost braaf af naar het familiedomein waar de weduwe woont met haar hond. Ze praten nog met elkaar maar zeggen niets.

De vervreemding heeft zo zijn oorzaken. Sara, de oudste dochter, heeft sinds de dood van haar man (vijftien jaar geleden) geen relatie meer gehad. Ze klampt ze vast aan haar zoon, die op zich op zijn beurt geen raad weet met zijn ontluikende homoseksualiteit. De andere dochter, Rita, gruwelt sinds de geboorte van haar tweede kind bij de gedachte aan seks met haar echtgenoot. Ze is voorzichtig een buitenechtelijke relatie begonnen. Dit terwijl haar puberdochter haar eerste vriendje heeft en haar jongste de eerste communie gaat doen. Claudio, de enige zoon, houdt zijn vriendje verborgen voor de familie omdat hij nog altijd niet uit de kast gekomen is.

Intimiteit, seksualiteit en lichamelijkheid zijn geen gemakkelijke onderwerpen in het katholieke Italië. Als struisvogels hebben de personages hun kop in het zand gestoken. In de loop van de film worden de dertigers één voor één gedwongen hun verdrongen issues onder ogen te zien. De tongen komen los, de schellen gaan van de ogen, knopen wordt doorgehakt.

Handige marketeers lanceerden Il più bel giorno della mia vita als het Italiaanse Festen. Het is een vergelijking die maar gedeeltelijk opgaat. De verhalen en de personages vertonen inderdaad gelijkenissen. Ook in Festen komen tijdens een familiefeest allerlei doodgezwegen familiedrama's bovendrijven. Maar terwijl Thomas Vinterberg conform de regels van Dogma 95 met de botte bijl de bourgeoisiefamilie Klingenfeldt aan spaanders hakt, benadert Cristina Comencini haar onderwerp met de grootst mogelijke subtiliteit.

De commentaren en vragen van de kleine Chiara - haar eerste communie moet de mooiste dag van haar leven worden - vormen de leidraad van de zuurzoete film. Met de nodige humor laat Comencini zien hoe de vrouwen zich proberen te bevrijden van hun verstikkende verleden en hun seksuele en mentale vrijheid veroveren. De delicate scènes zijn nooit sentimenteel, maar daardoor niet minder treffend.

De stad Rome krijgt een opvallende bijrol. De talrijke beelden van de metropool met haar honderden kerken, torens en heiligenbeelden verraden welke invloed de katholieke kerk volgens Comencini nog steeds heeft op het Italiaanse laten en doen.

Il più bel giorno della mia vita moet het niet hebben van grote namen of verrassende plotwendingen. Steunend op uitstekende genuanceerde vertolkingen van de hele cast is het een eerlijke en warme film geworden. Een eilandje van fijngevoeligheid in de brede poel van cynische relatiefilms van de laatste maanden.