TOGETHER

De dertienjarige Xianchun is een heuse vioolvirtuoos, die een onbekommerd bestaan leidt op het Chinese platteland. Daar komt verandering in wanneer zijn vader besluit om naar Beijing te trekken om daar een goede leraar te vinden die zijn zoon op het pad van roem en fortuin kan leiden. Dat is evenwel gemakkelijker gezegd dan gedaan: de ambitieuze maar naïeve vader is niet bepaald erg kapitaalkrachtig, waardoor zijn zoon in eerste instantie bij een uitgerangeerde muziekleraar terechtkomt. Deze man, die in een krot leeft tezamen met een hoop katten, leert Xianchun dat muziek niet alleen een kwestie van talent en techniek is, maar dat er ook gevoel komt bij kijken. En dat er geen enkele garantie is dat de jongen een succesvolle muzikant zal worden.

Xianchun is zelf meer onder de indruk van zijn ontmoeting met de frivole Lili. De warme vriendschap tussen hen leidt tot een bijna fatale ontknoping, maar Lili is gelukkig een van de weinige personages in de film die het hart op de juiste plaats heeft. Xianchun's vader is ondertussen nog altijd vastbesloten om zijn nageslacht in de richting van een succesvolle carrière te duwen en vindt een andere leraar voor hem. Deze man is zowat de tegenpool van zijn voorganger: zijn koele en beredeneerde aanpak wordt weerspiegeld door zijn kille appartement waarin Xianchun zijn intrek moet nemen. Wanneer zijn vader besluit om terug te keren naar het platteland, komt de jongen voor een hartverscheurende keuze te staan.

Together wordt grotendeels gered door de hartverwarmende vertolkingen, vooral van de acteurs die rollen van vader en zoon op zich nemen. Kaige is overigens ook zelf in de film te zien, met name als de tweede muziekleraar, maar zijn vrouw steelt de show als de levenslustige en goedhartige Lili. En voorts is het prettig om eens een film te zien die een portret schildert van het hedendaagse China en niet teruggrijpt naar een of andere periode uit zijn woelige geschiedenis.

Helaas bereikt Together niet het niveau van het epische drama Farewell My Concubine. Daarvoor mist de film een zekere visuele pracht en bovendien koos Kaige er deze keer voor om te werken met grove contrasten in plaats van met subtiele accenten. Voorbeelden hiervan zijn de tegenstelling tussen de hypermoderne stad en het ouderwetse platteland, tussen de twee leraars en hun respectievelijke woningen, tussen de naïviteit van de vader en de vroegrijpe zoon. De film krijgt hierdoor eerder een westers karakter en komt ook nog eens clichématig over. Op bepaalde momenten wordt Together zelfs een heuse tearjerker en dat is nu wel het laatste wat je van een Chinese film verwacht. En het is zeker iets dat Kaige niet moet herhalen.