BON VOYAGE

Ook regisseur Jean-Paul Rappeneau is terug van weg geweest. Zijn laatste film Le Hussard sur le Toit dateert al van 1995. De Franse vakman is nooit een veelfilmer geweest. Sinds zijn regiedebuut La Vie de château uit 1966 werkte hij zeven speelfilms af. Tussen het moment dat de eerste letter van het scenario op papier verschijnt en de première ligt gemiddeld vijf jaar. In die tijd schaaft Rappeneau aan het scenario, werkt hij de details uit en vraagt hij raad aan zijn medeschrijvers. Als het moet begint hij helemaal opnieuw tot er een puntgaaf scenario uit de printer rolt. Aan Bon Voyage werkten vijf scenaristen. Patrick Modiano - bekend van Lacombe Lucien en Le Parfum d'Yvonne - leverde de eerste versie. Gilles Marchand, Jérôme Tonnerre, Jean-Paul en zijn zoon Julien Rappeneau voegden er hun eigen ideeën aan toe.

De burleske komedie toont de woelige gebeurtenissen in juni 1940 door de ogen van een zestal personages. De Duitsers veroveren stormenderhand het Franse grondgebied. Terwijl de bevolking piekert over de nakende oorlog vermoordt filmster Viviane (1) een opdringerige minnaar. Ze vraagt Frédéric (2), schrijver en ex-geliefde, om hulp. Liefdevol laadt hij het lijk in de koffer en botst twee straten verder tegen een lantaarnpaal. Een enkele reis richting gevangenis is zijn lot.

Om juridische problemen te voorkomen papt Viviane aan met een grote fan die niet toevallig minister (3) is. Wanneer de Duitsers aan de rand van Parijs staan, worden alle gevangenissen geëvacueerd. In het tumult ontsnapt Frédéric samen met een voyou (4). De twee trekken naar Bordeaux. Zoals de hele Franse adel, bourgeoisie, rijkere middenklasse, politici en intellectuelen zien ze de wijnstad als een veilig toevluchtsoord. Op de trein ontmoeten ze Camille (5), een studente fysica met een missie: ze brengt geheime producten naar Engeland voor ze in verkeerde handen vallen. In Bordeaux duikt een Engelse journalist (6) op. Naast een obsessie voor Viviane, heeft hij een dubbele agenda.

Met veel zwier en gevoel voor ritme schetst Rappeneau de chaos in Bordeaux. De regering moet kiezen of ze capituleert of zich verzet tegen de Duitsers. De stad barst van de ontsnapte criminelen die nu al munt willen slaan uit de schaarste die tijdens de oorlog zal ontstaan. De aangespoelde Parijzenaars vechten voor de laatste hotelbedden; de vraag overstijgt velen malen het aanbod. De happy few die wel een kamer bemachtigden, gebaren van krommenaas. Ze genieten van hun natjes en hun droogjes.

De camera van Thierry Arbogast brengt het gewoel in beeld als een zwierige wals. Elke scène is perfect uitgelicht, de camerahoek zorgvuldig gekozen. Op technisch benadert Bon Voyage het summum. Die visuele kracht van de film contrasteert pijnlijk met de arme clichématige karaktertekening. De personages lijken wel weggelopen uit tweederangs amateurtoneel. Er is de romantische schrijver die niet kan kiezen tussen de gevierde actrice en de jonge studente, de minister die voor alles aan zijn politieke carrière denkt, de valse journalist en het ruwe-bolster-zachte-pit boefje. Rappeneau laat geen enkel personage op de voorgrond treden. Hij maakt al hun avonturen even belangrijk, waardoor er uiteindelijk geen enkel echt kan boeien.

Het is dan ook logisch dat de acteurs verloren lopen in dit tjokvolle barokke spektakel. Grégori Derangère is best charmant in zijn eerste grote rol en Adjani maakt het beste van haar bordkartonnen personage. Yvan Attal steelt de show als kleine crimineel die geen succes heeft bij de vrouwtjes. De anderen lopen er bij voor spek en bonen. Het pijnlijkst is de vertolking van Gérard Depardieu die op geen enkel moment overtuigt. En Virginie Ledoyen met een ziekenfondsbrilletje is geen universiteitsstudente fysica maar Virginie Ledoyen met een ziekenfondsbrilletje.

De Fransen zijn helemaal wild van Bon Voyage. De film is hun inzending voor de oscar voor beste buitenlandse film. Of de nieuwe Rappeneau ook buiten Frankrijk gensters zal slaan, is zeer de vraag. De verpakking mag dan nog oogverblindend zijn, de doos is leeg.