LES INVASIONS BARBARES

Rémy lijdt aan een ongeneeslijke ziekte, die langzaam maar zeker zijn finaal stadium nadert. Hij maakt de rekening op van een woelig leven: zijn vrouw is van hem gescheiden, hij is vervreemd van zijn kapitalistische zoon, zijn academische carrière is op de klippen gelopen en de vrienden van vroeger zijn elk hun eigen weg gegaan. Omdat het einde nadert contacteert zijn ex-vrouw hun zoon Sébastien met de vraag om zijn ouders te helpen met allerlei beslommeringen. Echt enthousiast is de jongeman niet - hij heeft zijn vader nooit vergeven voor de vele buitenechtelijke affaires - maar uiteindelijk reist hij samen met zijn verloofde toch af naar het ziekenhuis waar de verbitterde vader iedereen de huid vol scheldt.

Met bakken geld slaagt Sébastien erin om de laatste dagen van zijn vader wat aangenamer te maken: hij regelt een aparte en vooral erg comfortabele kamer voor hem in het ziekenhuis, trommelt de vrienden van vroeger op en zorgt ervoor dat een aan drugs verslaafde kennis op regelmatige tijdstippen heroïne levert om Rémy's pijnen te verzachten. De gesprekken in de herenigde vriendenkring gaan nog altijd over seks, cultuur en politiek, waarbij van leer wordt getrokken tegen de verschillende "barbaren", gaande van de katholieke kerk tot de Amerikanen. In de tweede helft van de film verhuist het hele gezelschap naar een landhuis aan de rand van een meer. De gesprekken worden weemoediger: de geneugten van hun jeugd staan in stil contrast met de kommer en de kwel van de minder jonge leeftijd. Maar tot op het bittere einde slagen Rémy en de zijnen er toch nog in om van het leven te genieten.

Een film zoals Les Invasions Barbares kan ofwel een saaie praatfilm worden of een tearjerker van jewelste. Arcand, die niet alleen regisseerde maar ook het scenario schreef, weet gelukkig van wanten. De vele gesprekken zijn langdradig noch vervelend, filosofisch noch oppervlakkig. Daarvoor zitten er teveel kwinkslagen in de discussies, waardoor de film een eerder luchthartig karakter krijgt. Ondanks het feit dat het centrale personage stervende is, wordt er flink wat afgelachen in deze film. Mede door deze humor is de film meteen ook geen loodzware tragedie of een oversentimentele tearjerker geworden. Er zijn zeker enkele ontroerende en ronduit triestige scènes in Les Invasions Barbares, maar Arcand weet steeds de juiste toon te vinden. Ingetogenheid is troef.

Het prachtige verhaal wordt schitterend vertolkt door een cast waar eigenlijk geen bekende namen in terug te vinden zijn. Rémy Girard, die de rol van zijn naamgenoot voor zijn rekening neemt, speelt zijn personage met zoveel verve, dat je af en toe vergeet dat hij eigenlijk aan een ongeneeslijke ziekte lijdt. Bij de rest van de cast valt vooral de terecht bekroonde Marie-Josée Croze op, die de rol van de drugsverslaafde Nathalie speelt. Haar personage is veruit het meest kwetsbare van de film, maar door haar serene vertolking zorgt Croze ervoor dat Nathalie geen melodramatisch figuur wordt. Een evenwichtig, bitterzoet scenario en een prachtige cast zorgen er in ieder geval voor dat Les Invasions Barbares een zeer aangename praatfilm is geworden.