Ook regisseur Erik Van Looy kent de ups en downs van de (Vlaamse) filmwereld. Na zijn overtuigende debuutfilm Ad Fundum verslikte hij zich danig in het ambitieuze maar weinig geslaagde Shades en begon hij van schrik aan een succesvolle televisiecarrière, ondermeer als regisseur van Windkracht 10 en als sterrenstalker van dienst in De Laatste Show. Zoals bekend is Van Looy echter zo bezeten door het medium film, dat een nieuw project niet lang op zich liet wachten. Er werd in de Vlaamse pers weliswaar schamper gelachen toen Van Looy aankondigde een politiefilm volgens Amerikaans recept te willen draaien, maar nu blijkt dat hij voet bij stuk heeft gehouden, moest menig criticus zijn woorden weer inslikken. De Zaak Alzheimer mag dus gerust een bijzonder geslaagde misdaadthriller genoemd geworden die het publiek ongetwijfeld zal verrassen met zijn on-Vlaamse stijl, vernuftige plot en internationale allure.
Toen wij van Movie bovendien te horen kregen dat Van Looy de film in hoogst eigen persoon aan het Leuvense sneakpubliek zou komen voorstellen, stuurden we er meteen een medewerker op af die de Vlaamse Michael Mann eens flink aan de tand moest voelen. En aangezien Van Looy een behoorlijk grote mond heeft, was dat niet zo'n probleem.
Movie: Meneer Van Looy, hoe voelt het om na al die sterreninterviews weer eens aan de andere kant van het spectrum te staan?
Erik Van Looy: Oh, dat vind ik eigenlijk wel leuk. Ik heb ook zo lang aan de film gewerkt, en nu die eindelijk af is, kan ik niet wachten om erover te praten.
Movie: Zo te horen bent u dus tevreden over De Zaak Alzheimer?
Erik Van Looy: Zeer zeker. De eerste reacties waren bovendien vrij goed en de screenings die we tot nu toe hebben gehad, vielen allemaal heel goed mee. Na de persvoorstelling van afgelopen maandag kreeg ik zelfs een aantal sms-jes van journalisten en collega's die allemaal zeiden dat ze het een goeie film vonden. Dat vind ik natuurlijk geweldig om te horen, vooral omdat journalisten het zo leuk vinden om je film af te breken. Nu alleen nog hopen dat het publiek Alzheimer een beetje kan smaken.
Movie: De Zaak Alzheimer is dus duidelijk een exponent van je eigen smaak.
Erik Van Looy: Absoluut, en als ik hem zelf niet had gedraaid, was ik hem zeker gaan kijken. Ik ben namelijk dol op de Amerikaanse politiefilms als Heat, Se7en en The Usual Suspects, en ik heb met Alzheimer geprobeerd die sfeer een beetje te imiteren, zonder echter de Vlaamse eigenheid weg te stoppen. Het boek van Geeraerts speelt zich immers af in Antwerpen, en het zou dus stom zijn om dat te willen verstoppen.
Movie: Verder is De Zaak Alzheimer een beetje het wie-is-wie van de Vlaamse film. Bent u niet bang om altijd weer dezelfde gezichten te gebruiken?
Erik Van Looy: Nee hoor, integendeel, waarom zou ik? Je moet toch gewoon het talent zoeken dat bij je film past? Ik werk juist heel graag met acteurs die al een hoop ervaring hebben. Mijn films zijn immers nogal aan de technische kant, dus als ik ook nog eens full-time de handjes van de acteurs zou moeten vasthouden, had ik deze film nooit in 49 draaidagen kunnen inblikken. Bovendien hebben ervaren acteurs vaak ideeën die we op de set goed kunnen gebruiken. Ik ben dan ook geen regisseur die zijn wil oplegt en ik sta zeker open voor suggesties; al ben ik natuurlijk wel diegene die uiteindelijk de beslissing neemt. Democratie is nu eenmaal heel belangrijk als je een film aan het maken bent. Dat is grotendeels ook de reden waarom we Alzheimer hebben laten zien aan een testpubliek. Op basis van de reacties heb ik naderhand zelfs nog een stuk van de film opnieuw gemonteerd..
Movie: De Zaak Alzheimer heeft een aanzienlijk groter budget dan uw vorige film. Was dat extra geld een zegen of eerder een obstakel?
Erik Van Looy: Zeker en vast een zegen. Met het hogere budget kon ik meer mijn 'goesting' doen, wat natuurlijk niet wil zeggen dat we niet op de kleintjes moesten letten. Meer geld betekent echter ook meer mogelijkheden en meer tijd om je film op te nemen. Bovendien konden we er voor zorgen dat de film er een beetje professioneler uitziet dan je van een Vlaamse film gewend bent. Ook de montage is naar Amerikaans model, Alzheimer heeft namelijk bijna 3000 cuts, waar de gemiddelde Vlaamse film er zo'n 900 à 1000 heeft. En de 2.5 miljoen euro waren ook genoeg om topcomponisten als Stephen Warbeck en Henny Vriendten aan te werven.
Movie: Hoe ziet de toekomst er voor u uit? Heeft u de ambitie om een tweede Vincke-en-Verstuyft film te maken?
Erik Van Looy: Of we een sequel maken hangt eigenlijk volledig af van het succes van Alzheimer, maar dat neemt niet weg dat ik het heel graag zou willen doen. Ik heb zelfs al een boek op het oog: Het Dossier K. Dat is het laatste deel in de reeks en gaat over de Albanese maffia; momenteel weer razend actueel. Eerst moet ik voor de VRT echter nog een tv-versie van De Zaak Alzheimer monteren, die ruim 20 minuten langer zal zijn dan de bioscoopversie. Ik weet nog niet precies wanneer die te zien zal zijn, maar ik kan al wel vertellen dat vooral de relatie tussen Vincke en Verstuyft uitgediept zal worden. Ik ga trouwens ook nog een tijdje door met mijn rubriek in De Laatste Show. Bruno Wyndaele heeft me gevraagd om nog 13 afleveringen te maken, en daar had ik wel zin in. Pas daarna heb ik weer tijd om aan een nieuwe film te beginnen.
Movie: Wij kunnen in elk geval niet wachten. Meneer Van Looy, bedankt voor uw tijd.
Erik Van Looy: Graag gedaan hoor, en veel plezier met de film. O ja, en als jullie hem goed vinden, vertellen jullie het dan door?
Movie: We zullen zien wat we voor u kunnen doen...
Met dank aan: Erik Van Looy, Piet Sonck en Kinepolis Film Distribution.