INTOLERABLE CRUELTY

En zoals dat nu eenmaal gaat bij screwball-komedies is het plot niet echt iets om over naar huis te schrijven; daar kunnen zelfs de wonderkinderen Joel en Ethan niks aan veranderen. De films in dit genre zijn nou eenmaal altijd stevig verankerd in een bepaald stramien waar ook in dit geval geen ontsnappen aan is. Intolerable Cruelty begint dus met (hoe kan ook anders) overspel, waarbij de bevallige Marylin Rexroth op bijzonder creatieve wijze probeert een gedeelte van het kapitaal van haar echtgenoot te bemachtigen. Helaas gaat haar plannetje faliekant de mist in, en dat allemaal dankzij de talenten van hot-shot scheidingsadvocaat Miles Massey, die de rechtzaak een wel heel bijzondere (om niet te zeggen bizarre) draai wist te geven. Marilyn blijft echter niet bij de pakken zitten en doktert opnieuw een sluw plan uit, waarbij de steenrijke (maar oerdomme) oliemagnaat Howard D. Doyle zich als volgende slachtoffer aandient.

Zoals gezegd, van het plot moet Intolerable Cruelty het niet hebben, maar dat is in principe geen verwijt. Er zijn immers tientallen (zo niet honderden) films in dit genre die een dergelijk mager plot alleen maar als kapstok gebruiken om een spervuur aan grappige one-liners en spitsvondige dialogen aan op te hangen. In zekere zin is dat hier ook het geval. George Clooney en Catherine Zeta-Jones bekogelen elkaar letterlijk met messcherpe tirades en ze dartelen dat het een lieve lust is, maar toch lijkt er een fundamenteel element aan het geheel te ontbreken: de vonk. Weliswaar is de chemistry tussen Clooney en Zeta-Jones om te snijden, wat niet wegneemt dat de film heel wat van zijn aantrekkingskracht verliest als het tweetal niet samen op het scherm te zien is. Dat mankement wordt alleen maar duidelijker als blijkt dat noch de verhaallijn, noch de nevenpersonages boeiend genoeg zijn om die leemte te vullen. Aan de andere kant is dat natuurlijk weer een compliment voor de onmiskenbare starpower van het tweetal die Intolerable Cruelty op sommige momenten naar duizelingwekkende hoogtes verheffen. Als de twee echter even niet samen te zien zijn, strompelt de film helaas verder op één been, wat ervoor zorgt dat je als kijker nooit écht bij het verhaal betrokken wordt.

Aan de acteurskeuze ligt het in elk geval niet. Joel en Ethan Coen bewijzen nog maar eens dat ze een feilloze neus voor casting hebben, en schrikken er bijvoorbeeld niet voor terug om Zeta-Jones in haar eerste echte komische hoofdrol te casten. Naast het feit dat de bevallige Catherine er op het witte doek nog nooit zo stralend heeft uitgezien, bewijst ze meteen dat ze een uitstekend gevoel voor komische timing heeft en eigenlijk geknipt is voor dit soort rollen. George Clooney heeft daarentegen op comedyvlak allang niks meer te bewijzen, en valt volledig terug op zijn onweerstaanbare charme die films als One Fine Day en Ocean's Eleven zo genietbaar maakten.

Toch is dit niet genoeg om de film échte scherpte mee te geven. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat dit de eerste film is waarbij de broertjes Coen werken met een 'grote' producer uit Hollywood. Producent Brian Grazer heeft weliswaar een aanzienlijke staat van dienst (en produceerde de meeste films van regisseur Ron Howard), maar staat niet bekend om zijn liefde voor riskante projecten. Met het oog op een mooie commerciële film moest er waarschijnlijk geschaafd worden aan de eigenzinnige momenten die de Coens in het script hadden ingebouwd, en die in weze tot hun kenmerkende stijl behoren. Wat na deze ingrepen nog overblijft is een vlot, grappig verhaaltje, dat helaas op geen enkel moment de betere middenmoot overstijgt. Intolerable Cruelty is ondanks zijn veelbelovende titel dus eerder een Coen-light geworden.

Begrijp ons niet verkeerd: Intolerable Cruelty is uiteraard een prettige, onspannende en vlotte romantische komedie, die weinig mensen zal vervelen. De trouwe fans van de Coens zullen echter teleurgesteld zijn, een dermate vlakke film als deze is nou eenmaal niet wat ze van hun idolen gewend zijn. Maar gelukkig is zelfs een makkelijk tussendoortje van de Coens nog beter dan de gemiddelde Hollywood-komedie. En da's toch weer een meevaller.