SEABISCUIT

Een drietal mannen spelen de hoofdrollen in deze nieuwe film van Gary Ross (Pleasantville). Jeff Bridges is Charles Howard, een rijke vent die meer verloren heeft in de Crash dan alleen zijn geld. Tobey Maguire is een ex-bokser die een voorliefde heeft voor paarden en zo in de racerij terechtkomt. En Chris Cooper is Tom Smith, een paardentrainer die elk paard eronder kan krijgen. Deze drie mannen nemen de taak op zich om een mank, ondermaats paard tetrainen om daarmee veel geld te gaan verdienen. Zo krikken ze niet alleen zichzelf op maar geven ze het land ook hoop op betere tijden.

Gebaseerd op waargebeurde feiten en eerder verfilmd in 1949, levert Ross een puik stukje Hollywood af met alle elementen die nodig zijn voor een rijtje oscars. Een tragedie, een onwaarschijnlijke held en een hoop goed acteerwerk. Want dat is wat de drie heren allemaal afleveren: een rustige, zelfs ingehouden prestatie. Jeff Bridges brengt een autoriteit met zich mee die te vergelijken valt met de groten van weleer. De kalme en minimalistische Chris Cooper is degene die het beste de toon van de film vertolkt door weinig met woorden te zeggen. Voor de branie blijft dan McGuire over en dat doet hij dan ook prima met een kop vol rood haar. De gehele film is rustig. Van explosies of geweerschoten is niets te merken. Als vanuit dat opzicht gekeken wordt naar Seabiscuit, dan wordt steeds duidelijker dat ondanks het onoriginele verhaal en de ietwat stereotiepe karakters het thema van Seabiscuit gewoon heel erg aan zal spreken bij vele mensen in het publiek. Het thema van de overwinnende underdog blijft immers altijd aanspreken.

Basis voor Seabiscuit is het gelijknamige boek van Laura Hillenbrand en het is uiteindelijk de kunde van schrijver/regisseur Gary Ross om hier iets moois van te maken. Eerder verraste hij ons met Pleasantville, een film over een zwart/wit televisiedorp dat langzaam maar zeker kleur toelaat in de gemeenschap. De rustige toon die Ross in zijn film inbrengt wordt op perfect gekozen momenten onderbroken door óf een denderende paardenrace met fantastisch gefotografeerde deelnemers óf door de heerlijke over-the-top gespeelde disk jockey/alcoholist van de altijd uitstekende William H. Macy.

Als alle tekortkomingen van Seabiscuit opgeteld worden dan wegen deze zeker op tegen de positieve elementen. De editing, de muziek van Randy Newman, de fotografie van John Schwartzmann maken Seabiscuit tot een film die zeker hoge ogen gaat gooien bij diverse prijsuitreikingen. Maar de laatste jaren hebben uitgewezen dat dat niet meer een garantie hoeft te zijn dat de winnaars ook de beste films zijn.