1980: Producent/regisseur Sean S. Cunningham, bekend van de beruchte Wes Craven- shocker Last House On The Left, had eind jaren '70 een hit nodig om een tv-serie te financieren. Dus besloot hij om eens een kijkje te gaan nemen in de dichtstbijzijnde bioscoop wat er de meeste brokken maakte. En Halloween - de klassieker van John Carpenter, waarin een jonge Jamie Lee Curtis geterroriseerd wordt door een griezel met een groot keukenmes - bleek een ongelofelijk succes te zijn. Cunningham vraagt vervolgens aan schrijvers Victor Miller en Ron Kurz om een gelijkaardige scary movie uit hun pen te sleuren en Friday The 13th is geboren. Pittig detail: in de film zien we een piepjonge Kevin Bacon opduiken als één van de eerste slachtoffers. Friday The 13th werd op 10 mei 1980 uitgebracht (op 1100 schermen door de grote studio Paramount wat trouwens behoorlijk uitzonderlijk is) voor een nietsvermoedende menigte en er ontstond een ware schokgolf! U kent het wel: de mensen die uit de zalen liepen en dergelijke. Het was dan ook voor het eerst dat men geweld zo realistisch op het grote scherm te zien kreeg (met dank aan FX-tovenaar Tom Savini a.k.a. The Godfather Of Gore). Maar bij Friday The 13th werd de schokgolf nog verder vertaald in zwaar protest via diverse media door organisaties tegen geweld in film (blablabla). Ook de gevestigde critici waren helemaal niet wild van Vrijdag de 13de en boorden de film dan ook volledig in de grond. Regisseur Sean S. Cunningham, zijn crew en dan vooral Paramount, zullen er in ieder geval hun slaap niet voor gelaten hebben, want Friday The 13th werd één van de meest succesvolle films van de jaren '80. De film koste om en bij de 700.000 dollar om te maken en bracht, in regel met de inflatie, bijna 100 miljoen dollar op. De rest is geschiedenis...
1981: Paramount dacht bij zichzelf "we moeten het ijzer smeden wanneer het heet is" en kwam al snel aankloppen bij Cunningham & co voor het onvermijdelijke Friday The 13th Part II. Er werd ook geopteerd om het bekende schokeinde - waarin Jason even goedendag komt zeggen - te gebruiken om verder te gaan met de sequel. Anders gezegd: Jason moest de bloederige taken van mama Voorhees overnemen. Cunningham stond helemaal niet achter dit idee maar gaf uiteindelijk toch toe. Hij zou dit keer niet de regie voor zich nemen maar liet dit over aan zijn goede vriend Steve Miner, die later mainstream succes zou oogsten met Forever Young en My Father The Hero. Aan het verhaal werd weinig tot niets gewijzigd, er werd vooral nagedacht hoe men de karakters op een creatieve en bloederige manier het hoekje om kon helpen. Wie trouwens Mario Bava's Bay Of Blood kent zal kunnen beamen dat de makers meer dan eens een beetje leentjebuur hebben gespeeld voor Friday The 13th Part II, want sommige moordscènes zijn dan ook bijna letterlijk gekopieerd uit Bava's klassieker. En plots konden de makers de gevolgen voelen van de vele protesten tegen de eerste Friday The 13th, want toen Paramount deel 2 in diende bij de MPAA (Motion Picture Association of America) leek het of deze iets goed te maken hadden met de publieke opinie, want er bleef bijna niets over van de gore effecten van Carl Fullerton (Savini bedankte voor de eer en verkoos The Burning boven de Friday-sequel). Hoewel minder succesvol dan zijn voorganger bracht de sequel toch bijna 50 miljoen dollar in het laatje. In '81 verscheen ook de horrorparodie Saturday The 14th, met de slogan: "Just when you thought it was safe to look at the calendar again!"
1982: Voor het derde deel verhuist producent en vader van de serie, Sean S. Cunningham, wat op het achterplan en neemt Frank Mancuso Jr., de toenmalige 'big shot' bij Paramount en eveneens de zoon van de stichter van de Paramount Pictures, de productie over. En Mancuso wist maar al te goed dat hij een geldkoe in handen had, maar dat er toch wat nieuwe twisten moesten worden toegevoegd om het volk in grote getallen naar de bioscopen te kunnen blijven lokken. Sommigen van de crew konden zich nog voor de geest halen hoe een aantal 3-D sekskluchten - zoals Prison Girls in 3-D en Naughty Stewardesses (in Italië uitgebracht als "Porno hostess in super 3-D"). - tijdens de ranzige seventies de bioscopen met succes overspoelden. Al snel werd er beslist om de film ook in 3-D te schieten, vandaar dat er in de uiteindelijke film op de meest onnozele momenten voorwerpen bijna in de cameralens gepookt worden! Onnozel of niet, de gimmick miste zijn doel totaal niet, want Friday The 13th Part 3-D - die trouwens opnieuw geregisseerd werd door Steve Miner - werd met zijn 78 miljoen dollar inkomsten de tweede meest succesvolle film uit de reeks. Daarna werden de bioscoopzalen gebombardeerd met 3-D horrorfilms, waarvan Jaws 3-D en Amityville 3-D (beiden uit '83) de meest noemenswaardige zijn. Een andere reden wat dit derde Friday- avontuur zo bijzonder maakt, is dat moordmachine Jason hier voor het eerst zijn gepatenteerd hockeymasker draagt. Vanaf dan werd Jason ook het culturele fenomeen dat hij de dag van vandaag nog steeds is en doken er voor het eerst diverse Jason-memorabilia op.
1984: In 1983 nam Jason een jaartje vrijaf om dan in '84 keihard terug te slagen met de 'zogenaamde' finale, Friday The 13th: The Final Chapter. Mancuso, en met hem dan ook Paramount, dachten dat het spelletje van Jason wel bijna uitgespeeld was en besloten om de serie eindelijk naar de eeuwige jachtvelden te verwijzen. Bovendien is het bekend dat Paramount zich schaamde om de Friday The 13th-reeks en dus maar al te blij was om de serie vaarwel te zeggen! In het regisseursstoeltje zou Joseph Zito, bekend van de Chuck Norris- vehikels Mission In Action en Invasion USA, plaatsnemen. Zito werd gecontacteerd om deel vier te realiseren zelfs nog voor er sprake was van een Friday The 13th Part 4! Iemand van de productie had Zito's ondergewaardeerde slasherfilm The Prowler gezien en had vervolgens verteld: "Laat me dit Friday The 13th noemen en dit wordt een geheide hit! Wel... als er ooit een vierde deel komt dan mag jij hem doen!". Regisseur Zito was geflatteerd, maar vermoedde dat het niets meer was dan wat loze Hollywood praat. Tot men aan de productie begon en Zito onmiddellijk telefoon kreeg. Opmerkelijk is dat de legendarische FX-guru Tom Savini opnieuw bereid gevonden werd om de speciale make-up effecten te verzorgen voor The Final Chapter, terwijl hij toch had bedankt voor de eerdere sequels. In de cast treffen we de bekende tieneracteur Corey Feldman (Gremlins, The Goonies) en cultfavoriet Crispin Glover (Charlie's Angels, Willard) aan. Door de grimmige, donkere toon en de soms lekker sappige effecten is dit voor vele fans dé beste Friday The 13th-sequel geworden. De film bracht in Amerika dan ook bijna 62 miljoen dollar op.
Het jaar '84 zou een behoorlijk druk jaar worden voor horror, want dat jaar verscheen Jason's toekomstige nemesis Freddy Krueger voor het eerst op het toneel met het door Wes Craven (Scream-trilogie) gerealiseerde A Nightmare On Elm Street. De kindermoordenaar wordt fantastisch vormgegeven door acteur Robert Englund, voorheen enkel bekend als Willie uit de SF-serie "V". Hollywoods hartenbreker Johnny Depp maakt hier zijn acteerdebuut. Sean S. Cunningham, regisseur van Friday The 13th en zowat de geestelijk vader van de reeks, regisseerde de achtervolgingsscène uit de film. Nightmare On Elm Street werd gemaakt met een budget van onder de 2 miljoen dollar en bracht, aangepast aan inflatie, 48 miljoen dollar op. En dan nog te denken dat niemand, buiten het toen nog totaal onbekende New Line Cinema, in het project van Wes Craven geloofde!
1985: Het grote succes van The Final Chapter zorgde ervoor dat Paramount zijn belofte brak (tot groot jolijt van de vele fans!) en zodoende toch begon aan het vijfde deel, toepasselijk getiteld "Friday The 13th: A New Beginning". De toen populaire tieneracteur Corey Feldman draaft opnieuw even op in de sfeervolle proloog en het geheel bevat enkele erg gewelddadige moorden. Daarmee is dan ook bijna alles positiefs gezegd, want dit deel bevat de houterige copycat killer "Roy" en is dus ook één van de minst geliefde delen uit de hele franchise. Het stiefkindje uit het gezin, zeg maar. Het door Danny Steinmann (Savage Streets) geregisseerde vijfde deel bracht ongeveer 39 miljoen dollar op aan de Amerikaanse box office.
New Line had goud aangeboord met de originele Nightmare On Elm Street en er moest dan ook zo snel mogelijk een vervolg worden aangebreid! Wes Craven liet het alvast aan zich voorbij gaan, dus moest men snel op zoek naar een andere capabele regisseur. En deze dacht men gevonden te hebben in Jack Sholder, die in '82 met Alone In The Dark bewezen had dat hij met horror overweg kon. Spijtig genoeg bleek hij maar een eerder beperkt regisseur te zijn (hij heeft op een gegeven moment de regie aan een assistent moeten overlaten omdat hij zijn lach niet kon bedwingen!) en A Nightmare On Elm Street Part 2: Freddy's Revenge is dan ook maar lauwe kost geworden. Komt daarbij dat het geheel het origineel op verschillende vlakken erg tegenspreekt en dat maakt dat deel 2 door veel fans als één van de minste delen uit de reeks wordt gezien. Toch werd de 3 miljoen dollar kostende film een grotere hit dan deel één met een rijkelijke opbrengst van iets meer dan 53 miljoen dollar.
1986: Paramount had de kritiek op Part 5 goed begrepen. Dus voor Friday The 13th Part 6: Jason Lives exit Roy en enter Jason! Regisseur Tom McLoughlin is trouwens de eerste die een snuifje humor over de welbekende Friday The 13th-formule strooit. Een 'snuifje' is eigenlijk licht uitgedrukt, want soms lijkt het dat McLoughlin de Friday The 13th-reeks wilde parodiëren! De liefhebbers konden de lichtere toon van McLoughlin in ieder geval wel appreciëren en de film staat dan ook bij veel fans in de top van favoriete Friday The 13th- films. De Jason aanwezig in Part 6, geportretteerd door C.J. Graham, is de eerste stap naar de onoverwinnelijke 'zombie'-Jason die Kane Hodder zich zo mooi eigen zal maken in de volgende sequels. Friday The 13th Part 6: Jason Lives schraapt 33 miljoen dollar bij elkaar aan de Amerikaanse bioscoopkassa's. Met een gemiddelde budget van 5 miljoen dollar is 33 miljoen dollar een mooi bedrag, zeker als je weet dat we de internationale opbrengsten en VHS/DVD-opbrengsten er niet eens bijtellen. Maar het is een feit dat de opbrengsten sinds het origineel er altijd maar minder en minder zijn op geworden. En ook Paramount had dit al lang in de smiezen. Het duurt dan ook niet lang voordat ze er terug beginnen over na te denken om de serie maar voor eens en altijd op te bergen. Maar zoals het een hebberige Hollywood studio betaamt. besluiten ze toch om eerst hun geldkoe tot de laatste druppel leeg te melken.
1987: New Line wilde voor het volgende deel, A Nightmare On Elm Street Part 3: Dream Warriors, extra zekerheid dat het een goede sequel werd en besloot Wes Craven opnieuw te vragen. De man bedankte voor de eer en liet de regie aan Chuck Russell (Eraser, The Scorpion King) over, maar voelde zich wel bereid om de film te produceren en het verhaal op papier te zetten (samen met Frank Darabont, Chuck Russell en Bruce Wagner). Omdat Craven terugkeerde, kon New Line eveneens Heather Langenkamp en John Saxon (beiden uit deel één) overtuigen om terug te keren. Nightmare 3 bevat bovendien redelijk wat jong talent die het later zouden gaan maken; zo treffen we Patricia Arquette (Lost Highway, Stigmata) en Laurence Fishburne (The Matrix-trilogie) aan. Let trouwens op de cameo-optredens van Amerikaans talkshowhost Dick Cavett en buitenaards wezen Zsa Zsa Gabor. Het commerciële succes van de Freddy Krueger-reeks ging nog steeds in een steile stijgende lijn, want A Nightmare On Elm Street 3 (budget: 4 miljoen dollar) bracht bijna 72 miljoen dollar op!
Producent Frank Mancuso Jr. creëerde vervolgens Friday The 13th: The Series. De serie handelde over Ryan Dallion en zijn nicht Micki Foster en hun antiekwinkeltje vol met door de duivel bezeten voorwerpen. Zoals u wel merkt had de serie niets met ieders favoriete massamoordenaar Jason te maken, maar toch kende ze veel succes. De tv-serie liep van 1987 tot en met 1990. In de UK werd de serie op video uitgebracht onder de titel Friday's Curse.
1988: Friday The 13th en de MPAA, twee dingen die nooit goed zullen samen gaan! En dat zal special effects-expert John Carl Buechler, die zijn regiekunsten mocht vertonen voor Friday The 13th Part 7: The New Blood geweten hebben. Want het is sinds Part II geleden dat een film zo hard werd aangepakt door de door horrorfans verachte MPAA-raad. Hele scènes werden er gewoon uitgehaald. Het blijkt dan ook aan diverse afbeeldingen en segmenten uit de ongeknipte print, die regisseur John Carl Buechler en Kane Hodder (Jason) met veel plezier vertoonden op diverse horrorfestivals en fanconventies, dat Buechler en zijn team zich volledig hebben laten gaan voor de moordscènes. Lichaamsdelen worden in detail afgerukt, doorgekliefd of bloedig vermorzeld. Buechler had zelfs een soort tuinmachine gecreëerd om daarmee het personage Dr. Crews op letterlijk spetterende wijze een kopje kleiner te maken! De aankondiging van Paramount dat er in september 2004 een ongeknipte Special Edition Friday The 13th box-set zal komen, kwam dan ook als een geschenk uit de hemel. Want de ongeknipte print van Part 7 staat helemaal bovenaan op het lijstje voor de fans! Het is hier de eerste keer dat de fanfavoriet Kane Hodder aantreedt als Jason. Op 13 mei '88 werd Friday The 13th Part 7 in Amerika uitgebracht en hij zal iets meer als 29 miljoen dollar opbrengen.
New Line Cinema was dankzij het immense succes van de Nightmare On Elm Street-films een major player geworden in Hollywood. Vandaar dat men soms wel eens naar New Line verwijst met het zinnetje "The house that Freddy build". Het personage Freddy Krueger was ondertussen een waar cultureel fenomeen en was niet weg te branden uit de media. Kosten noch moeite werden gespaard om pizzaface Krueger voor de vierde maal op het grote scherm te brengen. Er werd een budget uitgetrokken van 13 miljoen dollar en de Finse regisseur Renny Harlin (Die Hard 2, Deep Blue Sea) werd aangeduid om A Nightmare On Elm Street Part 4: The Dream Master tot een goed einde te brengen. Op 19 augustus 1988 werd de film uitgebracht en werd een ongelofelijk succes. De film werd met zijn 75 miljoen dollar opbrengsten de meest succesvolle uit de reeks (toen was er uiteraard nog geen sprake van Freddy Vs. Jason). De fans krijgen blijkbaar maar geen genoeg van Freddy en dus creëert New Line de tv-serie Freddy's Nightmares, eveneens met Robert Englund als Freddy. Deze zal met wisselend succes lopen van 1988 tot en met 1990.
1989: Met Friday The 13th Part 8: Jason Takes Manhatten werd nog een laatste poging ondernomen om de geldkoe er bovenop te helpen. Tevergeefs, want regisseur Rob Hedden levert hier maar een erg fletse film af. Alle gore is vermist (met dank aan de MPAA) en buiten het "ki ki ki ma ma ma"-deuntje is de Friday-theme van Harry Manfredini (de vaste componist van de Friday The 13th-reeks) helemaal niet aanwezig! De makers hebben met deel 8 eens een verandering van omgeving doorgevoerd. Zo werd de actie verplaatst van Camp Crystal Lake (door Jason's praktijken bekend als Camp Blood) naar Manhatten (hoewel de film voor 80% afspeelt op een boot). Maar het heeft niet gebaat. Zelfs de geslaagde Jason van Kane Hodder en de aanwezigheid van een nog onbekende, maar al wel erg knappe Kelly Hu (Cradle 2 The Grave, X-Men 2) konden dit zinkende schip niet redden (pun intended). Friday The 13th Part 8 is de minst geliefde uit de hele reeks en bracht in de bioscopen ook maar iets over de 22 miljoen dollar op. Nog steeds een winstgevende zaak met een budget van enkele miljoenen dollar, maar toch neemt Paramount het standvastige besluit dat ze een punt zetten achter de Friday The 13th-franchise.
Het succes van Freddy Krueger leek maar niet op te kunnen. Acteur Robert Englund is voor de meeste mensen gewoon al "Freddy" en zal bijvoorbeeld, net als Christopher Reeve altijd Superman zal zijn, voor eeuwig de kindermoordenaar Freddy Krueger zijn. Maar hij speelt de rol erg graag en is dus uiteraard snel te vinden voor A Nightmare On Elm Street Part 5: The Dream Child, onder de regie van Stephen Hopkins (Predator 2, The Ghost And The Darkness). Maar het plafond was blijkbaar bereikt, want deel 5 bracht met zijn 35 miljoen dollar minder op dan het origineel. Maar met een productie budget van 6 miljoen dollar, was de film nog steeds succesvol genoeg om een volgende sequel te rechtvaardigen.
1991: New Line was ervan overtuigd dat ze het beste wel gehad hadden en besloten om na het zesde deel, Freddy's Dead: The Final Nightmare, de serie te laten voor wat het was. Rachel Talalay, die bijna bij elke film uit de Nightmare-reeks van nabij betrokken was, mocht de klus klaren om Freddy aan zijn eind te laten komen. Ze kreeg een budget ter beschikking van 5 miljoen dollar en de film moest iets speciaals worden. Het einde van de film werd zo gefilmd dat het in 3-D kon worden geprojecteerd en de film bevat een flink aantal leuke cameo-optredens; waarvan Johnny Depp, Roseanne, Tom Arnold en Alice Cooper de bekendste zijn. Blijkbaar dachten heel wat fans dat ze Freddy nooit meer op het grote scherm zouden kunnen aanschouwen en zodoende toch gingen kijken, want Freddy's Dead bracht met zijn 52 miljoen dollar aan inkomsten aanzienlijk meer geld op dan de voorgaande episode.
1993: Begin jaren '90 verwerft de bekende filmmaatschappij New Line Cinema de rechten op de Friday The 13th-reeks en zijn hoofdkarakter Jason. Met de komst van New Line treedt ook opnieuw producent Sean S. Cunningham op het voorplan. In '93 komt New Line op de proppen met hun eerste Friday The 13th-exploot Jason Goes To Hell: The Final Friday. De fans hebben 4 jaar moeten wachten op een nieuwe Friday The 13th, maar toen ze de film eindelijk konden aanschouwen, was de teleurstelling bijzonder groot. Want met Jason Goes To Hell wijkt regisseur Adam Marcus zo erg af van de gekende, maar geliefde formule, dat het meer kwaad doet dan goed. Het lijkt dikwijls meer op een The Hidden-sequel dan op een Friday The 13th-episode. Ondanks alles werd de film toch een commercieel succes voor New Line. De film bracht ongeveer 24 miljoen dollar en werd daarmee de meest succesvolle horrorfilm van '93. Maar hetgeen iedereen zal bij blijven is het beroemde einde waarin de klauwen van Freddy Krueger het hockeymasker van Jason onder de grond trekt. Onmiddellijk starten de hardnekkige geruchten om een mogelijke samenkomst van de twee horrorlegendes op het witte doek.
1994: Het zevende deel, getiteld "Wes Craven's New Nightmare", betekende zoals de titel het zelf al aangeeft de terugkeer van Wes Craven in het regiestoeltje. Freddy Krueger is Wes Cravens creatie en het is er dan ook telkens aan te zien wanneer Craven zich met een Nightmare-aflevering inlaat. Want elke keer is het weer een schot in de roos waar de andere sequels ter plaatste blijven trappelen. Het uitgangspunt van deel 7 is verfrissend en origineel. Zo kwam Craven op het geniale idee om de schrikwekkende Freddy Krueger achter de makers van de Nightmare On Elm Street-films (waar hij uiteraard zelf bij hoort!) te laten aangaan. Een boel hoge pieten van New Line Cinema duiken in de film op als 'zichzelf' en de voornaamste acteurs uit deel één (Heather Langenkamp en John Saxon) duiken ook hier opnieuw op. De critici prezen de film de hemel in, maar aan de bioscoopkassa's geraakte New Nightmare bijna niet uit de kosten (USA box office: 27 miljoen dollar).
2001: Omdat de ontwikkeling van Freddy Vs. Jason niet van een leien dakje lopen, besluit producer Cunningham, in samenspraak met debuterend scriptwriter Todd Farmer en special effectexpert Jim Isaac, dat er eerst nog een nieuwe Jason-sequel ging komen. En deze Jason X beloofde een heel pak ambitieuzer te worden dan de gemiddelde Friday The 13th-sequel. Allereerst wordt er een groter dan normaal budget uitgetrokken (20 miljoen dollar) en ook het verhaal blijkt wat grootser te zijn dan normaal. Want Jason verlegt namelijk zijn bebloed werkterrein van onze planeet naar de ruimte, ergens ver in de toekomst! Jim Isaac, die gedeeltes van House III had geregisseerd samen met David Blyth, krijgt van Cunningham de kans om zich met Jason X eens echt te bewijzen als regisseur. De film wordt een echte hype op internet en beloofd een grandioze hit te worden, maar dan vertrekt Michael De Luca, de man die de film de nodige goedkeuring gaf, bij New Line Cinema. De film krijgt diverse problemen en wordt bijna 2 jaar aan een stuk telkens uitgesteld. Tegen dat de film eindelijk in de zalen verschijnt, heeft iedereen hem al bijna gezien via illegale wegen. De 20 miljoen dollar gebudgetteerde productie brengt wereldwijd 'amper' 17 miljoen dollar op. Maar New Line, zich blijkbaar bewust van hun laksheid, probeert de fout goed te maken met een prachtige DVD-release. Hun opzet slaagt en Jason X brengt bijna 20 miljoen dollar op in de eerste 60 dagen dat deze verhuurd wordt in Amerika. De koop-DVD kampeert vervolgens enkele weken in de bovenste regionen en ook in België en Nederland wordt de film een verhuur- en verkooptopper. De vele media-aandacht die Jason X kreeg, zorgde er trouwens voor dat het Freddy Vs. Jason-project in een stroomversnelling kwam.