Het levensverhaal van River Phoenix kent ook zo'n voorgeschiedenis. We zijn 1963. Arlyn Dunetz, een 23-jarige secretaresse in Manhattan komt na een dagje arbeid thuis en besluit de routine van het dagelijks leven wel heel abrupt te doorbreken. Working 9-to-5 blijkt voor haar net iets van het goede teveel. Ze hangt haar secretaresseplunje aan de haak en vertelt manlief dat hun vroegere dromen niet meer dan verloren gegane idealen zijn. Om het botweg te stellen: ze wil uit hun huwelijk en een nieuwe levenswandel, de waarheid achterna in true hippie style! Een rugzak en wat dollars waren het enige dat Arlyn bij zich had toen ze de daad bij het woord voerde en de Bronx besloot te ruilen voor Californië, waar ze al liftend moest geraken. Het verhaal wordt er alleen maar mooier op als je weet dat Arlyn (eens in Californië) al liftend op Santa Monica Boulevard vrijwel onmiddellijk gespot werd door John Bottom, een flierefluiter die niet echt vies was van de drank en marihuana. Daar reed hij dan, in zijn Volkswagen busje. Van het één kwam het ander en de twee belandden op John's stekje. Wat de twee nog het meest deden was praten. Over de toen gebruikelijke onderwerpen: Vietnam, wereldvrede, vrije liefde,... Maar ook urenlange, onophoudelijke gesprekken over waar ze met hun leven naartoe wilden. De gelijkenissen waren treffend. Beiden droomden van een alternatieve wereld, een wereld ver van de materialistische wereld die de mens meer en meer in haar greep leek te krijgen. Liefde leek niet meer veraf. Ze gaven mekaar tijdens een hippieceremonie het jawoord in 1969. Hun huwelijk was meteen ook het startschot voor het nomadenbestaan dat de twee geruime tijd zouden leiden. Adieu Los Angeles, bonjour Madras! Ze arriveerden in Oregon. Samen met andere hippies besloten John en Arlyn daar de hele zomer te blijven. Niet alleen voor de seizoensarbeid, maar ook om zich voor te bereiden op de geboorte van hun eerste kind.
Zondag, 23 augustus 1970 om drie na twaalf 's middags werd River Jude Bottom geboren. De bevalling liep niet van een leien dakje. Drie dagen lang duurde het voor het kereltje ter wereld kwam. Arlyn had immers voor een thuisbevalling gekozen, op de muntplantage van Roy Nance. Haar vrienden zouden wel een handje helpen. Tot grote ergernis van Nance weigerde ze pertinent een dokter, ook al wou hij deze met veel plezier betalen. Arlyn en John gaven hun eerste zoon de naam River mee naar 'de rivier van het leven' in Herman Hesse's Siddhartha; een boek dat de communeleden op hun tocht samen gelezen hadden. Jude kwam van hun favoriete Beatlesnummer 'Hey Jude'. In 1971 verkenden Arlyn en John met River de oostkust, zwervend van stadje naar stadje. De gastvrijheid van de mensen kende geen grenzen, ze konden overal terecht. De vrije levensstijl resulteerde op dat moment in een kennismaking met LSD. De ervaring met deze drug was niet echt je dat. Arlyn kreeg een niet al te best visioen: "I was in total darkness when a golden hand seemed to rip away the darkness..." Ook John's ervaring met LSD zou een onuitwisbare indruk op hem maken. Hij hoorde een vreemde, onwerkelijke stem terwijl hij in het midden van een veld neerlag. "Why don't you receive me?" zei de stem. John kon zijn oren niet geloven. Hij wou een zichtbaar bewijs van iets of iemand. Plots verscheen een grote man die zei "I'm a Christian". Dat deed de deur dicht. Ze ruilden drugs in voor religie.
In 1972 dachten John en Arlyn heil gevonden te hebben bij Children of God, een sekte die in 1968 opgericht werd door predikant David Berg. Eén van de meest zichtbare wijzigingen als leden van de sekte was hun naam. Bottom werd ingeruild voor Phoenix, als teken van afscheid van hun vroegere leven en het verwelkomen van hun toekomst. Het symboliseerde het verrijzen uit de assen van hun oude leven. Het was voor hen een wedergeboorte. Terwijl John en Arlyn nieuwe leden van de straat probeerden te plukken, verbleef River bij de kinderopvang, waar hij samen met andere kinderen kennis maakte met de Bijbel en tevens moest leren hoe hij een goed sektelid kon zijn. Hij kreeg ook bezoek van de sekteleiders die herhaaldelijk de relatie drugs-duivel aanhaalden. In 1974 trokken de Phoenixen naar Crockett (Texas), waar hun tweede kind, Rain geboren werd. Dat jaar ging het ook nog richting Zuid-Amerika; ze werden missionarissen.
De aard van het beestje kwam boven toen River nog maar vijf was. Samen met zijn zus Rain (die drie was) werd hij gecoacht door zijn ouders. Los Niños Rubios Qui Canta, zoals River en Rain zichzelf noemden, zongen Children of God liederen op straat, in gevangenissen en ziekenhuizen om eten te kunnen kopen. Zijn eerste gitaar kreeg River met Kerstmis (in 1975) van de Spaanse zanger Alfonso Sainz, een goede vriend van de familie. De wereld laten kennis maken met het talent van de twee kinderen was het enige positieve in het leven van John en Arlyn op dat moment. Honger en armoede was toen immers de rode draad in hun leven. Op hulp van de sekte hoefden ze niet te rekenen. Toen hun leider de vrouwelijke volgelingen meedeelde dat ze zich moesten prostitueren, was voor Arlyn en John de maat vol. Met de hulp van een priester konden Arlyn (die opnieuw in blijde verwachting was), John en hun drie kinderen (Joaquin werd in Puerto Rico geboren) met een vrachtschip naar de Verenigde Staten vluchten; in het gezelschap van een lading Tonka speelgoed. Ze zetten voet aan wal in Florida, zonder ook maar één cent op zak. Het enige materiële bezit was River's gitaar.
In 1978 verwelkomden River, Rain en Joaquin samen met hun ouders hun zusje Summer. De cultuurschok die de drie andere kinderen ondervonden in Amerika was iets waar Summer vanzelfsprekend niet echt mee geconfronteerd zou worden. Voor Rain en broers River en Joaquin (die een tijd lang de naam Leaf aannam) was dat wel het geval. Ook al spraken ze vloeiend Spaans en Engels, van een echte opleiding was tot op dat moment geen sprake geweest. Ze waren naïef en wereldvreemd. Ze hadden nog nooit een voet in de bioscoop gezet en televisie, dat was ook iets nieuws voor hen. Vooral River was gefascineerd door het nieuwe medium: "Before I came to America I thought features were Kellogg's commercials and cartoons. Then I saw a Western and I thought that companies paid people's families money to kill them. I just believed it." Eens terug in Florida plande Arlyn ook een soort comeback voor de blonde, zingende kinderen. River en Rain knutselden een reeks nieuwe nummers in mekaar. Alvin Ross, producer van Kiss, was enorm gecharmeerd door het natuurtalent van de twee kinderen, maar een startschot van een eventuele carrière was de ontmoeting allesbehalve. In het voorjaar van 1979 schreven River en Rain zich in voor plaatselijke talentenjachten in Florida. Ze maakten indruk op vrijwel iedereen. Zo schreef Gayle Guthman in The St. Petersburg Times: "The children brought the audience to its feet when they finished singing 'You gotta be a Baby to get to Heaven' in five languages - French, Spanish, Japanese, German and English." Guthman wijdde een heel artikel aan het gezin Phoenix, allerminst een doordeweekse familie. Het was ongetwijfeld het beste wat hen kon overkomen op dat moment. De hippiefamilie kreeg heel wat aandacht op die manier. Arlyn besloot ook Penny Marshall, haar vriendin uit de Bronx, een kopie op te sturen. Het contact tussen Arlyn en Marshall was op dat moment helemaal verwaterd, maar bij het zien van Laverne en Shirley moet ze ongetwijfeld gedacht hebben aan de Seperation of Six Persons Theory. Misschien was zij wel de Hollywoodconnectie die ze nodig hadden. De brief kwam terecht op de castingafdeling van Paramount waarna River en Rain uitgenodigd werden voor een interview, moesten ze ooit in de buurt zijn. Het was een teken van God om hun oude Volkswagen station wagon om te bouwen tot een camper en richting Hollywood te vertrekken...