LA MEGLIO GIOVENTU

Italiaanse parel

Foto: Lumiere Foto: Lumiere Foto: Lumiere
Tijdens de zomer herinnerde een film als Io non ho paura ons er aan dat de Italiaanse film meer is dan pakweg de laatste productie van Roberto Benigni. En La Meglio Gioventu doet er nog een heuse schep op: met zijn zes uur lijkt dit een pijnlijke kijkervaring te zijn, maar niets is minder waar. Regisseur Marco Tullio Giordana is er namelijk in geslaagd een meeslepend kwaliteitsdrama te maken, dat bovendien een overzicht geeft van veertig jaar Italiaanse geschiedenis.

Maar La Meglio Gioventu is in de eerste plaats een familiekroniek. De centrale personages zijn twee broers, Matteo en Nicola Carati, wiens zorgeloze leventje slechts verstoord wordt door examens. De zomer van 1966 zal echter voor een grote verandering zorgen. Beiden leren Giorgia kennen, een verwaarloosde patiënte uit een psychiatrische kliniek. Via het contact met deze jonge vrouw worden de verschillen in karaktertrekken tussen Matteo en Nicola duidelijk. Eerstgenoemde wordt door iedereen "een rare" genoemd, maar is in feite een broeder, die regelmatig last heeft om zijn emoties te beheersen. Nicola daarentegen is rustiger en optimistischer van aard.

Door de ontmoeting met Giorgia gaan de eens onafscheidelijke broers elk hun eigen weg. Nicola reist door Europa, maakt daarna zijn studies af en probeert als psychiater paal en perk te stellen aan de vele misbruiken in psychiatrische klinieken en allerhande instellingen. Net zoals zijn broer krijgt ook Matteo te maken met allerlei tegenslagen en wordt hij geconfronteerd met het fenomeen onrechtvaardigheid. Gedreven door zijn onrustige natuur breekt hij zijn studies af, vervult hij zijn dienstplicht en begint hij te werken als politieagent. Het lot heeft beide broers gescheiden, maar brengt ze regelmatig terug bij elkaar.

Mede door het wel en wee van Matteo en Nicola en dat van hun familie en vrienden krijgt de kijker een overzicht van de belangrijkste gebeurtenissen van de laatste veertig jaar in Italië. Overstromingen, voetbalwedstrijden, politieke en economische omwentelingen: het passeert allemaal de revue. Het is de verdienste van regisseur Giordana dat al deze evenementen schijnbaar moeiteloos in de familiegeschiedenis zitten verweven en dus niet met de haren worden bijgesleurd. De film - vooral de tweede helft - blijft trouwens enorm meeslepend, want temidden van de soms tumultueuze gebeurtenissen blijven de twee broers streven naar een rechtvaardiger en gelukkiger bestaan.

Visuele hoogstandjes zijn niet besteed aan Giordana: de schoonheid op het scherm is vooral te danken aan de diverse locaties binnen en buiten Italië: het broeierige Sicilië, het sombere Turijn, de grandeur van Rome, het adembenemende Noorwegen ter hoogte van de poolcirkel,... De regisseur concentreert zich daarentegen vooral op het verhaal en op de acteurs. Om de kijker gedurende zes uur in de ban te houden moest Giordana kunnen rekenen op een steengoede cast. Echt bekende namen zijn er niet in te vinden, maar ze slagen er stuk voor stuk in om erg geloofwaardige personages neer te zetten.

Een parel van een film kan niet zonder een knappe soundtrack. Sfeervolle klassieke muziek wisselt af met pop- en jazzdeuntjes van de afgelopen vier decennia. De muziek, hoe verscheiden ook van aard, zorgt er in ieder geval voor dat La Meglio Gioventu echt áf is. En een lust voor oog en oor is.

Titel: La Meglio Gioventu
Genre: Tragikomedie
Speelduur: 6u06 (2 delen)
Regie: Marco Tullio Giordana
Acteurs: Luigi Lo Cascio, Alessio Boni, Adriana Asti, Sonia Bergamasco, Fabrizio Gifuni, Maya Sansa