GIGLI

Gigli is een typisch voorbeeld van een film die vanaf de eerste dag onder vuur heeft gelegen. Jennifer Lopez zou de hoofdrol gaan vertolken naast Ben Affleck. Al gauw swingden de geruchten de pan uit dat Lopez een relatie zou hebben met hem en toen ze een scheiding aanvroeg voor haar toen huidig huwelijk was het helemaal feest. Door alle commotie rond de relaties werd de film helemaal vergeten, maar daar kwam al gauw verandering in toen er screenings gehouden werden. Het einde van de film zou zó ontzettend onbevredigend zijn voor het publiek dat het nieuwbakken stelletje van hun kerstdiners werden geroepen om even een aantal scènes over te doen. Toen de film eenmaal aan de pers werd vertoond, was het hek helemaal van de dam. Het internet gonsde van de berichten over hoe slecht de film wel niet zou zijn en het openingsweekend begin augustus resulteerde in een beschamende vier miljoen dollar.

Maar waarom hebben we het over al deze details en niet over de film zelf? Eigenlijk omdat er niet zo veel over Gigli te vertellen valt. Ben Affleck is Larry Gigli, een kleine misdadiger die de vuile werkjes opknapt voor crimineel Louis (Lenny Venito). Op een dag moet hij gaan babysitten op een geestelijk gehandicapte jongen die gekidnapt is om een rechter ervan te overtuigen een topcrimineel vrij te laten. Wanneer een tweede crimineel, Ricki (Jennifer Lopez), samen met Gigli dit zaakje moet opknappen, gaat Gigli al gauw twijfelen aan wat hij nu eigenlijk doet voor zijn werk...

Het script, geschreven door regisseur Martin Brest (Scent of a Woman), onderging diverse rewrites, maar het heeft allemaal weinig uitgehaald. Het taalgebruik is zo ontzettend overdreven en de dialogen zijn buitengewoon stupide, zodat ze nu overkomen als een extreme en ook nog eens zeer slechte parodie op Pulp Fiction. Affleck en Lopez mogen dan in het echt een relatie hebben die wel een beetje werkt, in Gigli ontbreekt elk beetje chemie dat nodig was om dit script nog een beetje leven in te blazen.

Het eindproduct wat Brest en de rest op het scherm brengen is een langdradige, bijna twee uur durende aaneenschakeling van losstaande scènes vol geschreeuw, gevloek, stomme humor, ongeloofwaardige karakters, om maar niet te beginnen over de verschrikkelijke rollen van grootheden als Christopher Walken en Al Pacino. Het kan bijna niet anders dat zij een ander script onder ogen hebben gehad, want geen enkele acteur van hun status zou zich mogen vertonen in een film als deze.

De laatste vraag rest dan nog: verdiende Gigli de enorme stortvloed van negativisme van de filmpers over hele wereld? Nee, want op een raar, sadomasochistisch niveau is Gigli best aan te zien en het negativisme van de filmpers is alleen maar een aanwijzing dat er een heleboel journalisten zijn die maar al te graag naar de pijpen dansen van de meest populaire opvatting. Conclusie: Gigli is absoluut een slechte film en verdient het niet om enige lof te krijgen, maar de invloed van de filmpers - zowel internet als klassiek - was gewoon buiten alle proporties. Overslaan en vergeten dus. Misschien krijgt Kevin Smith het wel voor elkaar in januari met Jersey Girl, waarin Ben en Jen weer acte de presence zullen gaan geven.