LOVE ACTUALLY

Er zijn wel meer van die gevallen waarbij de regisseur zo dol is op zijn eigen schrijfsels dat hij op den duur niet meer het lef heeft om bepaalde (overtollige) scènes te schrappen. Soms komt het nog goed (zoals Tarantino recent nog bewees met Kill Bill), maar het gaat net zo vaak vreselijk mis. Love Actually is daar het zoveelste sprekende bewijs van; het is immers een film die zo overdadig overladen is met alles, dat het op den duur gewoon niet leuk meer is. Wilt u sterren? Romantiek? Happy ends? Waar voor uw geld? Geen probleem, Love Actually heeft het allemaal, keurig verpakt in een spekgladde film van epische lengte.

In dat epische schuilt meteen al het eerste probleem, want Love Actually is gewoon té lang. Richard Curtis mag dan wel gedacht hebben dat zijn script interessant genoeg was om de kijker ruim 135 minuten te boeien, maar daar had hij het schromelijk bij het verkeerde eind. Aan de hand van de beproefde Robert Altman-methode, schotelt hij de kijker namelijk een dozijn hoofdpersonen voor, die in een stuk of tien verhaaltjes allemaal eventjes aan bod komen. Maar om een film met dit type opbouw interessant te maken, moet er toch op z'n minst ergens op gefocust worden. Helaas heeft Curtis daar niet aan gedacht en aangezien hij ook niet over de kwaliteiten van een Robert Altman beschikt, springt hij lustig (en willekeurig) van het ene verhaaltje naar het andere, zonder ook maar een moment ergens dieper op in te gaan. En dat werkt op den duur flink op de zenuwen. Want ben je als kijker net weer met een verhaallijn vertrouwd, springt de film al weer naar de volgende. Curtis had met met gemak de helft van de verhaallijnen kunnen laten vallen, dan had hij zowel een film van aanvaardbare lengte als een wat meer gestructureerd geheel gehad.

Natuurlijk is het niet allemaal ballast en zijn er een aantal verhaallijnen die wel de moeite waard zijn; Curtis heeft zijn reputatie als 'koning van de romantische komedie' dan ook niet gestolen. Zoals gebruikelijk is voor Hugh Grant weer de beste rol weggelegd en speelt hij met zijn gebruikelijke charme de Britse Prime Minister die nog geen kwartier na de officiële inhuldiging in Downing Street verliefd wordt op een van zijn bevallige assistentes. Zoals verwacht komt er van regeren niet veel terecht en houdt hij zich liever bezig met het bekoren van de dames en het dansen in zijn onderbroek. Ook de moeite waard is de verhaallijn rond Alan Rickman en Emma Thompson als getrouwd koppel met huwelijksproblemen. Dit is het meest serieuze verhaaltje en voor beide acteurs een uitgelezen kans om nog eens te schitteren. Vooral Thompson bewijst nog maar eens dat ze een van de meest getalenteerde Britse actrices aller tijden is en wisselt schijnbaar moeiteloos af tussen geveinsde vrolijkheid en absolute wanhoop. Nog zo'n topper is de verhaallijn rond weduwenaar Liam Neeson en zijn door liefdesverdriet getormenteerde zoontje. Samen hebben ze steun aan elkaar en proberen elkaar met alle macht aan een nieuw lief te helpen. Hun vader-zoon gekibbel zorgt voor een aantal bijzonder geslaagde momenten.

Helaas is de lol er na de bovenstaande hoogtepunten wel af en wordt de rest van de film gevuld met nog minstens een half dozijn oninteressante verhaaltjes waarin ondermeer de jonge bruid Keira Knightley een onverwachte aanbidder krijgt, Colin Firth verliefd wordt op een Portugese schone, een afgeserveerde rockster per ongeluk een comeback maakt, Laura Linney per sé op een date wil met de mooiste man van haar kantoor en twee pornosterren geheel onverwachts de ware liefde vinden. Maar helaas, deze verhaallijnen doen helemaal niets meer ter zake en zijn net zo oninteressant als onuitgewerkt. Het lijkt wel een samenraapsel van ideeën uit de onderste la van Curtis' schrijftafel; een paar halfuitgewerkte verhaallijnen die mooi van pas kwamen om de speelduur nog wat aan te dikken. Hoe goed de verhaaltjes rond Grant en co. nog waren, zo middelmatig zijn deze stukken. Had Curtis ze gewoon weggelaten en de eerste drie verhaallijnen wat beter uitgewerkt, was dat zijn film ongetwijfeld ten goede gekomen.

Tot overmaat van ramp zit er halverwege de film nog een enorme dip in de spanningsboog, wat de ellenlange speelduur nóg veel langer doet lijken. En als ruim drie kwartier voor het einde van de film het startschot wordt gegeven om alle verhaallijnen te gaan afsluiten, volgt hierop een haast surrealistische orgie van liefde, opgezwollen orkestmuziek en happy-ends. Ongetwijfeld goed bedoeld, maar uiteindelijk gewoon frustrerend en lachwekkend. Want zelfs van happy-ends krijg je op den duur genoeg. Daarnaast wordt er de hele film door nog kwistig gestrooid met actuele popdeuntjes, gratuit naakt en alle mogelijke onzinnige cameo's (van Rowan Atkinson, via Claudia Schiffer tot Denise Richards) zodat het laatste greintje charme en geloofwaardigheid definitief met de grond gelijk wordt gemaakt. Al bij al is Love Actually dus niet meer dan een allegaartje van romantische clichés, best te vergelijken met een grote doos bonbons met een mooie strik er omheen. Leuk om te krijgen, maar meer dan buikpijn hou je er niet aan over.