Groot, groter, grootst. Hoe komt het toch dat iets op zijn minst indrukwekkend en in het oog springend moet zijn om mensen helemaal uit de bol te laten gaan? In Hollywood worden de laatste dollars uit de sok gehaald om toch maar met de meest spectaculaire film af te komen. Kostuums die creaties van Calvin Klein, Donna Karen en Jean-Paul Gaultier in het niets laten verdwijnen, een nooit eerder gezien arsenaal aan wapens, imposante auto's,... Wie heeft vandaag de dag nog aandacht voor het kleine, het eenvoudige? Niemand? Nope! Gelukkig zijn er nog aardbewoners die 'eenvoud siert' hoog in het vaandel dragen. Ze zijn gek op enkele Bond- props die ontegensprekelijk hun eigen charme hebben: chips!
Wie dacht dat Movie deze week de culinaire toer opging, slaat de bal mis. Bond staat, naast actie en avontuur, ook garant voor pecuniair entertainment. Als iemand door het leven gaat met het motto 'geld moet rollen' of 'money makes the world go round', dan is het 007 wel. Dat tussen droom en werkelijkheid wetten in de weg staan en andere praktische bezwaren, lijkt het hele James Bond-verhaal te bevestigen. In de film mag Bond dan wel losse handjes hebben, aan de andere kant van de camera lijkt zuinigheid troef.
Er was eens... Timothy Dalton. Hij kwam, zag en overwon allesbehalve. In tegenstelling tot de casinochips uit License to Kill, viel Dalton tien jaar later niet meer te bespeuren in Goldeneye. We zullen nog wat zout in de wonde strooien: de carrière van de casinochips is indrukwekkender dan die van goeie ouwe Timothy als James Bond. Chips zijn altijd al een echt verzamelobject geweest. Komen ze uit een film, dan stijgen ze nog in waarde. Komen ze uit een Bond-film, tja,... wat moet eens mens dan nog zeggen? In License to Kill zijn vooral de Isthmus City Casino-scènes relevant. Er duiken verschillende verzamelobjecten op. In de eerste plaats zijn er de witte chips. Een gewaarschuwd man is er twee waard! Er zijn heel wat replica's op de markt. Neem dus gerust even de tijd en bekijk het ding aandachtig vooraleer je je portefeuille bovenhaalt en afscheid neemt van je zuurverdiende centjes. De witte chip verschilt van de replica's in de tekst die je erop terug vindt en de kleur van de casinodetails in het midden. Naast de witte chips heb je de gele, groene, blauwe en bruine varianten. Gegeerd zijn ook de rode geelbruin gestreepte chips van 10 dollar, de groene lichtgroen-blauw gestreepte van 50 dollar en de zwart oranjegrijs gestreepte van 100 dollar. Hetzelfde verhaal geldt voor deze chips. Tekst en kleur zijn alles bepalend! De 'Casino de Isthmus City- chips' werden zoals eerder gezegd aanvankelijk gebruikt tijdens de opnames van License to Kill. Nadien werden ze keurig opgeborgen, tien jaar lang. Toen Pierce Brosnan in de huid kroop van 007 voor Goldeneye werden ze van onder het stof gehaald. Voor deze hebbedingetjes mag je al vlug 185 dollar per stuk neertellen.
Pierce Brosnan kreeg bij zijn debuut als James Bond naast de gerecycleerde chips ook nog ander speelgoed. En dan hebben we het niet alleen over Famke Janssen. Weet je nog hoe hij haar ontmoette? Wat dat niet tijdens een spelletje poker in het casino van Monaco? Voor Goldeneye werden speciaal tokens gemaakt. Ze zijn simpel en toch mooi. Vooral het holografisch aspect maakt ze toch wel speciaal. De gelijkenis met de Amerikaanse dollarbiljetten is treffend. Een vlugge blik zou je doen besluiten dat ze er allemaal hetzelfde uitzien, tot je de waarde opmerkt: "Sociéte des Bains de Mer 10.000 Monaco", "Sociéte des Bains de Mer 20.000 Monaco", "Sociéte des Bains de Mer 100.000 Monaco", "Sociéte des Bains de Mer 500.000 Monaco". Het enige wat hier bovenop nog wat hulp biedt om ze uit mekaar te houden zijn de verschillende gekleurde (blauw, groen, witgrijs,...) strips onder aan de chip. Een gouden raad, moest je ze ooit tegen komen: of er nu 500.000 of 10.000 op prijkt, in het dagelijks leven krijg je er hoop en al 395 dollar voor. Al mag dat bedrag er wel zijn als je het op tafel moet leggen! Koper of verkoper... Het is maar in wiens schoenen je staat.