SPY KIDS 3-D: GAME OVER

In de jaren tachtig kwam er een revival van 3D in twijfelachtige producties als Jaws 3D en Freddy's Dead: The Final Nightmare. Er was daarentegen wel een andere productie die erg in het oog sprong: Captain Eo, een co-productie van grote namen als Francis Ford Coppola, George Lucas, James Horner en natuurlijk hoofdrolspeler Michael Jackson. De film duurde maar 17 minuten en werd exclusief vertoond in enkele theaters in de Disneyparken (helaas inmiddels niet meer door de controverse rond Jackson). De effecten die in deze korte film tentoongespreid werden, waren waanzinnig. Het publiek had wel brilletjes op, maar niet meer de standaard rode en blauwe venstertjes. Bijna heldere glazen zorgden ervoor dat de kleuren niet verpest werden en dat de superieure 3D-effecten perfect tot hun recht kwamen. Iedereen dacht dat er een nieuwe periode ingeluid werd met dit miskende meesterwerkje. Niets was echter minder waar want het proces bleek zó duur dat geen volledige speelfilm gemaakt kon worden die rendabel zou zijn. Met Spy Kids 3D: Game Over doet Robert Rodriguez nog maar eens een poging om de 3D-prent nieuw leven in te blazen.

Rodriguez is al jaren bezig met zijn geesteskind Spy Kids. Hij wilde destijds - in 2001 - een film maken die zowel ouderen als jongeren aan zou spreken. Hij deed dit door een sterk familie-gevoel en goede special effects uitstekend te combineren. De film was een succes en krap een jaar na de release van het eerste deel kwam Spy Kids 2: Island of Lost Dreams. De productiesnelheid zat er goed in en nu staat het derde deel in de serie Spy Kids-films alweer te trappelen om een grote menigte kinderen te gaan vermaken. Zoals de titel al doet vermoeden is Spy Kids 3D: Game Over voor een overgroot deel te bezichtigen in drie dimensies (vandaar de voorgaande intro).

De kids Juni en Carmen Cortez zijn weer wat ouder geworden. Juni werkt niet meer voor de OSS en is niet van plan om nog terug te keren (de redenen hiervoor blijven vreemd genoeg onduidelijk), maar wanneer hij te horen krijgt dat zijn zus opgesloten zit in een virtual reality computerspel moet hij toch weer aan de slag. Dit computerspel is namelijk ontworpen door niemand minder dan The Toymaker (Sylvester Stallone), een oude vijand/vriend van opa Cortez (Ricardo Montalban). Juni zal zich door verschillende levels in het bewuste spel moeten worstelen om zijn zus te redden en ervoor te zorgen dat The Toymaker niet de zielen van al de kinderen van de hele wereld steelt.

Rodriguez wilde van dit deel een nieuw soort avontuur maken; een avontuur dat zich grotendeels binnen een computerspel afspeelt waar geen grenzen zijn - echt nieuw is dat niet, want we hadden al The Lawnmower Man en de klassieker Tron. Wat wel nieuw is, is het intensieve gebruik van 3D. Werkelijk bijna 80 procent van de film speelt zich af in deze obscure brillenwereld. Om dit mogelijk te maken, is er gekozen voor het gebruik van computer graphics voor de omgevingen, waardoor er een weelde aan opties naar boven kwam voor de makers om te gebruiken. Een nadeel aan het proces is wel dat de kleuren enorm beïnvloed worden - Rodriguez vond dat zelf ook jammer, maar zag dat als een noodzakelijk kwaad voor zijn plannen en paste hierop de kleuren aan. Hoe Spy Kids 3D uit de verf zou zijn gekomen als er niet gekozen was voor 3D kunnen we op de DVD gaan aanschouwen, want zowel de 3D als de 2D versie zullen daarop gebrand worden.

Tijdens de speurtocht die Rodriguez ondernam om het ultieme avontuur te vinden, is hij helaas wel het uitzicht verloren op de basis waar de andere Spy Kids-films op steunden: familie, avontuur en humor waren de elementen die de eerdere delen tot zo'n succes maakten, maar door de film bijna geheel op de schouders van de jonge Daryl Sabara te leggen, raakt Rodriguez veel van de familiedynamiek kwijt en dat is zonde. Alexa Vega, waarmee Sabara in de eerste twee delen een goed duo vormde, is niet meer dan een voetnoot en verschijnt pas in de film wanneer we al zeker een uur bezig zijn. De andere leden van het Cortez gezin (op opa na) worden op onverklaarbare wijze gereduceerd tot bijrolletjes alsof de acteurs nog een kleine verplichting hadden naar Rodriguez toe (en vice versa). Sylvester Stallone bevindt zich op een uitstekende plaats in de plastic wereld van het computerspel. Zijn overacteerwerk (wat we toch al van hem gewend zijn) komt hier goed tot zijn recht, maar zal hem zeker geen oscars opleveren. Veel bijzonders is het niet, maar tegen de overdreven zwaar aangezette morele lessen die Rodriguez ons voorschotelt, is Stallone een welkome verlossing (dat dát ooit nog eens openlijk gezegd zou worden).

Al met al heeft Rodriguez flink misgeschoten met dit derde en naar verluidt laatste deel in de serie. Had hij wat meer tijd uitgetrokken dan had hij misschien wat meer nuances in zijn script kunnen bouwen, maar met dit script helpt hij zijn eigen concept vakkundig om zeep en dan is het maar beter dat dit derde deel Game Over heeft als ondertitel. Laten we nou in godsnaam die 3D-nonsens nu eens vergeten, want zolang niet de kwalitatieve standaard van Captain Eo gehaald kan worden, moet elke filmmaker maar afzien van deze techniek. Spy Kids 3D is een onwaardig slot voor een goed idee.