Dat laatste was niet zo'n grote verrassing als je weet dat de musical, waarop de film gebaseerd is, altijd al volle zalen wist te lokken. En de lobbying van Miramax zal ook wel geholpen hebben. Ook bij de oscars, want ook hier verzamelde Chicago de meeste beeldjes, namelijk zes, waaronder die van Beste Film en Beste Vrouwelijke Bijrol (Catherine Zeta-Jones). De andere prijzen werden netjes verdeeld onder de resterende films. The Pianist kreeg oscars voor Beste Acteur (Adrien Brody) en Beste Regisseur (Roman Polansky); zeker geen teleurstellende oogst. Adaptation en The Hours moesten tevreden zijn met elk een oscar, eerstgenoemde voor Beste Mannelijke Bijrol (Chris Cooper) en de andere voor Beste Actrice (Nicole Kidman). Almodovar kreeg tenslotte nog een oscar voor zijn origineel scenario van Hable Con Ella.
In de meer technische categorieën ging Lord of The Rings: The Two Towers met oscars lopen. Ook dit jaar viel deze prent bij de meer prestigieuze categorieën van de oscars uit de boot. In de categorie Beste Regisseur had Peter Jackson zijn nominatie zelfs verloren ten voordele van Almodovar. Beste Buitenlandse Film werd Nirgendwo in Afrika, een Duitse productie en in de categorie Beste Animatie viel allicht de grootste verrassing. Winnaar werd hier namelijk het Japanse Spirited Away, dat hiermee Disney en Pixar versloeg.
Bij de Bafta's, de Britse tegenhangers van de oscars, had Chicago veel minder in de pap te brokken. Eigenlijk was ook hier geen uitgesproken winnaar, al werd The Pianist uitgeroepen tot beste film en was Roman Polanski ook hier de beste regisseur. Nicole Kidman en Catherine Zeta-Jones vielen ook in Groot-Brittannië in de prijzen en bij de mannen was dat het geval voor Daniel Day-Lewis (voor de beste mannelijke hoofdrol in Gangs of New York) en Christopher Walken (bijrol in Catch Me if You Can). Wat bij de belangrijkste prijsuitreikingen in het algemeen opviel was dat vooral voor Adaptation en Gangs of New York de oogst bijzonder mager was.
En hoe zat het op de diverse filmfestivals dit jaar? Het festival van Cannes was nog maar net begonnen of critici kloegen al steen en been over het allesbehalve interessante aanbod aan films. De reacties op de winnaar van de Gouden Palm - Elephant van Gus Van Sant - waren zeer gemengd. De twee hoofdacteurs van het Turkse Uzak werden uitgeroepen tot beste acteur, beste actrice was Marie-Josee Croze voor Les Invasions Barbares, een van de publiekslievelingen. Diezelfde film kreeg trouwens ook een prijs voor het scenario en is nu door Canada geselecteerd voor de oscar van beste buitenlandse film voor 2004. De prijs van de jury tenslotte ging - en ook hier werden wat wenkbrauwen gefronst - naar At Five in the Afternoon van Samira Makhmalbaf.
In Berlijn ging In This World van Michael Winterbottom met de Gouden Beer lopen, terwijl het zilver gegeven werd aan Adaptation van Spike Jonze. Beste Regisseur werd Patrice Chéreau voor Son Frere, beste actrice het ensemble Streep/Kidman/Moore voor The Hours. Sam Rockwell mocht een beertje mee naar huis nemen voor zijn vertolking in Confessions of a Dangerous Mind. En Good Bye Lenin werd tenslotte uitgeroepen tot beste Europese film. Deze Duitse productie wist ondertussen al heel wat prijzen te verzamelen en lokte niet alleen in zijn vaderland volle zalen, maar ook daarbuiten. Bovendien is hij in de running voor de Golden Globe voor beste buitenlandse film en maakt hij waarschijnlijk een goede kans bij de oscars.
In Venetië werd de Gouden Leeuw toegekend aan The Return, een Russische film die - we vallen in herhaling - nu een Golden Globe-nominatie voor beste buitenlandse film bemachtigd heeft en misschien wel hetzelfde kan doen bij de oscars. Erkenning was er ook voor de Japanse regisseur Takeshi Kitano (voor Zatoichi), Sean Penn voor zijn vertolking in 21 Grams (mogelijke oscarkandidaat) en de eerder onbekende Katja Riemann (voor haar rol in Rosenstrasse). Een bonte verzameling van winnaars weer dit jaar, maar of ze het allemaal verdiend hebben?