CITY OF NO LIMITS

Regisseur Hernández heeft het script van City of No Limits gebaseerd op persoonlijke ervaringen. Het onvermogen van de oude Max om door te dringen tot zijn familie heeft heel erg veel weg van het ziekbed van zijn eigen vader, maar in tegenstelling tot het karakter Victor heeft Hernández niet de moeite genomen om te luisteren naar zijn vader. De rest van de familie luistert ook niet naar hem omdat ze hem, ondanks dat ze uiteraard zielsveel van hem houden, al hebben afgeschreven. Naarmate Victor meer de zijde kiest van zijn vader, bouwt Hernández in zijn script de rollen van de familie stelselmatig af, zodat er uiteindelijk alleen maar een relatie overblijft tussen vader en zoon.

Zoals planeten om een zon draaien alle familieleden met hun eigen onderlinge ruzietjes, egocentrische opvattingen en bedrog rond. Hun subplot komt en gaat en vormt een web waar City of No Limits qua snelheid een beetje onder te lijden heeft, maar aan de andere kant geeft het ook goed aan dat de familie meer bezig is met zichzelf dan zich te concentreren op het welzijn van hun gezamenlijke vader. Een knap stukje dualiteit, wat misschien wat strakker geregisseerd had mogen worden. Veel regie lijken Fernando Fernán Gómez (Max) en Leonardo Sbaraglia (Viktor) echter niet nodig te hebben, want zij weten beiden een prestatie af te leveren die perfect het midden kiest tussen sentimentaliteit en een intensiteit die het verhaal nodig heeft om te slagen. De verwarde blik in de ogen van Gómez spreekt hierbij boekdelen.

De keuze van Max om in Parijs te sterven, heeft een sterke hang naar het feit dat in het Spanje van weleer Parijs gezien werd als een veilige haven, een haven waar hij nu dus de uitweg kan vinden uit die eindeloze stad in zijn hoofd. Toen was Spanje alles behalve een vrij land en Max heeft moeten leren leven met het feit dat zijn land niet meer de zijne is (lees: zijn leven niet meer het zijne is). Het is vooral de verbitterde ijskoude echtgenote van Max (Geraldine Chaplin) die er alles voor over heeft om de waarheid zoveel mogelijk onder de tafel te houden. Zij is mede verantwoordelijk voor wat ooit de scheiding tussen de vrienden Max en Rancel teweeg heeft gebracht en diverse leugens om bestwil geven Victor alleen maar meer kracht om de waarheid te gaan achterhalen. De uitkomst is desastreus voor de relatie tussen moeder en zoon.

City of No Limits is een mooie film met een flinke dubbele bodem waar maar al te makkelijk overheen gekeken kan worden door de wirwar van verhaaltjes eromheen. Eén van de weinige argumenten die tegen City of No Limits aangevoerd zouden kunnen worden, is dat er nauwelijks een positieve toon waar te nemen is. Er kan bijna geen komische noot vanaf in het script van Hernández, wat deze film behoorlijk zwaar op de hand maakt en ruim twee uur kommer en kwel is misschien toch wat veel van het goede.