Het verhaal is eigenlijk heel simpel. Laura Jesson, een brave huismoeder, spoort elke donderdag naar een nabijgelegen stadje om te winkelen en ontmoet er per toeval de eveneens getrouwde huisarts Alec Harvey. Wat begint als een spontane, warme vriendschap slaat echter na een paar donderdagen om in een hartstochtelijke liefde. Maar durven deze twee mensen hun eigen geluk in de plaats te stellen van hun saaie gezinsleventje?
Voor Brief Encounter werkte David Lean voor de vierde en tevens laatste keer samen met producer Noel Coward. Uitgangspunt voor de film was een kort toneelstukje, Still Life, dat Coward zelf had geschreven. Omdat de eigenlijke storyline nogal eenvoudig was, zocht Lean naar enkele middeltjes om de aandacht van het publiek te trekken en te behouden. Vandaar dat Brief Encounter begint met het einde van de film - het afscheid in het station - en dat de rest van het verhaal in flashback wordt verteld. Ook vrij nieuw voor die tijd was het gebruik van de voice over, zodat de toeschouwer netjes kan volgen wat er allemaal omgaat in het hoofd van Laura.
Voor de keuze van de hoofdactrice deden Lean en Coward een beroep op Celia Johnson. Zij had al eerder met hen meegewerkt voor In Which We Serve (1942) en This Happy Breed (1944). Toch was de keuze van Johnson niet vanzelfsprekend: Lean stond op het punt om naam te maken en kon daarbij wel een grote actrice gebruiken. Een grote ster was Johnson niet - en dat is ze trouwens ook nooit geworden. Lean en Coward kozen haar echter om twee redenen: de schoonheid van haar expressievolle gezicht (gezien de vele close-ups zeker geen overbodige luxe) en de warme klank van haar stem (altijd handig voor de voice-over).
Voor de hoofdacteur waagden regisseur en producer zich aan een nog grotere gok. Trevor Howard had tot dan toe kleine rolletjes gehad, maar had die met een intensiteit gespeeld die Lean en Coward had weten overtuigen. Net zoals zijn tegenspeelster was hij overigens geen grote schoonheid en moest hij het dus ook van zijn talent hebben. In ieder geval hadden de makers achteraf geen spijt van hun keuzes: Howard en Johnson speelden de rol van hun leven en de vonken knetteren nog steeds van het scherm af. Ook al zijn er geen naaktscenes in de film - we spreken nu eenmaal over een film uit de jaren veertig! -, passioneel is Brief Encounter dus wel en dat is vooral te danken aan deze twee intense vertolkingen.
Noel Coward bemoeide zich overigens niet veel met de productie van de film. Maar voor een detail stond hij echter op zijn strepen: de muziek die de meest romantische en dramatische momenten moest begeleiden, moest het tweede pianoconcerto van Rachmaninov zijn. Coward kreeg zijn zin en tot op de dag van vandaag zijn deze muziek en film met elkaar verbonden.
Nochtans reageerde een testpubliek niet echt enthousiast en werd op de verkeerde momenten zelfs gelachen. Lean en Howard hielden dan ook hun hart vast toen de film in Londen werd gereleased, maar dat bleek onterecht te zijn. Brief Encounter werd met de jaren steeds populairder en het stationnetje waar de opnames plaatsvonden werd door miljoenen fans bezocht. De film is ondertussen wel wat gedateerd, omdat hij een weerspiegeling is van de toen bestaande Britse moraliteit, waarbij je koos voor zelfopoffering in plaats van je eigen geluk en passie. Wie uit is op een dosis ouderwetse romantiek zal dus niet bedrogen uitkomen. Wie meer wil, zal echter op zijn honger blijven zitten.