LOS LUNES AL SOL

Santa is de spil van de film die een vaak humoristisch, net zo vaak bitter beeld schetst van de vernietigende gevolgen van langdurige werkloosheid. Santa is de onbenoemde spirituele leider van een vijftal vrienden van middelbare leeftijd die werkloos zijn sinds hun scheepswerf op de fles ging. In de plaats van de werf komt een modern luxueus domein met chique, dure appartementen.

Twee van de vijf vrienden hebben intussen een nieuwe baan. De bar die Rico opende anticiperend op de sluiting van de werf is het middelpunt van hun bestaan. Reina komt er voor en na zijn werk als veiligheidsbeambte. Hij waakt over de scheepswerf... Tegen beter weten in drinkt Lino zich in de bar moed in voor elk nieuw hopeloos sollicitatiegesprek. Jose tenslotte droomt heel voorzichtig van een nieuwe start. Wanneer hij met zijn vrouw naar de bank gaat voor zijn lening, spat ook die droom aan diggelen. Zo zitten alle personages op een dood punt. Ze praten, jammeren en filosoferen zich klem.

Als werkloosheidsdrama heeft Los Lunes al Sol meer weg van Brassed Off dan van Rosetta, meer van Ken Loach's My Name is Joe dan van diens Ladybird Ladybird. Voetbal is de gemene deler. De working class hero's uit My Name is Joe vormen het slechtste voetbalelftal ooit. In een uiterst grappige scène stelen ze een set sneeuwwitte voetbaltruitjes van de Mannschaft. Als team sucken ze nog altijd maar ze sucken voortaan met een indrukwekkende familienaam - Beckenbauer! Müller! Rummenigge! - op de rug. Ook de mannen in Los Lunes al Sol houden vast aan hun voetbalritueel. Via een vriend van een vriend volgen ze van op een dak op de scheepswerf de thuiswedstrijden van Celta de Vigo. Het is te zeggen: ze hebben zicht op één van de twee doelen. Het zicht op het andere is afgeschermd door de zittribune. Comfort nul, zichtbaarheid van het veld 30%, maar hun tweewekelijkse afspraak slaan ze niet over.

Schrijver en regisseur Fernando León de Aranoa heeft een bijzonder oog voor detail en legt sterke dialogen in de mond van zijn uitmuntende ensemblecast. Javier Bardem (Santa) kreeg ogenschijnlijk vrij spel en toont met verve zijn kameleontische kwaliteiten. Zijn imposante, baardige verschijning geeft de film een ondefinieerbare tristesse. Hij toont de pijn diep vanuit de buik, het onbehagen, de eenzaamheid en de angst voor de groeiende zinloosheid van zijn bestaan.

Los Lunes al Sol vertelt niets speciaals, niets nieuws en doet dat heel goed, geraffineerd en pakkend. In het leven van zijn personages gebeurt ook niets speciaals. Soms, heel soms, slaan de marketingteksten voor films de nagel op de kop: 'De film is niet gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Hij is gebaseerd op duizenden waargebeurde verhalen.'