EXTRAÑO

De debuutfilm van regisseur Santiago Loza heeft inhoudelijk en visueel veel weg van de recente Turkse film Uzak. De mannelijke hoofdpersonages uit beide films zijn perfect onderling uitwisselbaar. Het zijn intelligente mannen van een jaar of veertig die zich ophouden in de betere middenklasse. Ze hebben een goede, fatsoenlijke baan en beseffen niet hoe comfortabel hun leven is tot ze overvallen worden door een verlammende midlifecrisis.

Axel - de hoofdfiguur uit Extraño - is een chirurg die al een tijdje niet meer in het hospitaal werkt. De reden van zijn inactiviteit komen we niet te weten. Hij woont in een kamertje bij zijn gescheiden zus en haar twee kinderen. Niet dat Axel een onaardige vent is. Hij rookt sigaretjes met zijn kleine neefje - dat véél te jong is om te roken - en herinnert hem er aan zijn seksboekjes te verstoppen voor zijn mama. Hij kruipt in de huid van de knuffelbare oom. Een rol die hij speelt, want Axel waggelt als een in zichzelf gekeerd emotioneel wrak door het leven. Hij laat de wereld met rust in de hoop dat die hem ook zo veel mogelijk ongemoeid laat. Hij heeft zichzelf al bijna helemaal onzichtbaar gemaakt wanneer hij in een bar een jonge zwangere vrouw ontmoet. Ze maakt videoreportages die ze monteert op haar appartementje. De gefilmde beelden zijn haar enige link met de maatschappij. Erika is al even eenzaam als Axel. De twee sluiten een vriendschap die zich ontwikkelt tot een min of meer affectieve relatie. Axel trekt al snel bij haar in maar aarzelt. Axel aarzelt altijd. Tot hij op een bepaald moment een oude vlam gaat opzoeken aan de andere kant van het land. Eventjes glinsteren zijn ogen weer.

Extraño is een gefilmde Rorschachtest. Je ziet er in wat je er zelf in wil zien. Voor een debuterende regisseur toont Loza zich een verteller met een heel doordachte persoonlijke, associatieve beeldtaal. Hij wisselt lange travellings af met stillevens van alleenstaande bomen, wuivend gras en opspattend water. Extreme close-ups tonen hoe Axel zwijgend voor zich uit staart, mijmerend over zijn vroegere ik. De minimale vertolkingen sorteren een maximale impact. Julio Chávez en Valeria Bertucelli laten hun verhaal vertellen door de stilte. Zo is Extraño een breekbare, een beetje raadselachtige film en zowaar mooie film geworden over depressiviteit en uitzichtloosheid.

Extraño werd gemaakt in de periode dat Argentinië te maken kreeg met de zware economische crisis die het land nu nog altijd parten speelt. Op een paar weken tijd veranderde Argentinië van een modern en zelfbewust land in een sombere, tobbende samenleving. Het eerste dat sneuvelt in tijden van economische moeilijkheden is het budget voor kunst en cultuur. Het is te hopen dat Santiago Loza nog ergens het geld bij elkaar kan schrapen om een nieuwe film te maken. Extrano doet namelijk uitkijken meer werk van deze inventieve filmmaker.