Vreemd hoe in de wereld van de showbizz iedereen wel aan iedereen te linken valt. De link tussen Naomi Watts en Pink Floyd wordt gelegd door haar vader Peter, die tot 1974 sound engineer was voor de bekende band. Peter overleed toen Naomi tien jaar oud was. Vier jaar later besloten moeder en dochter dat het tijd was om Shoreham en Engeland te verlaten. Ze zetten koers richting Australië. Watts was vast besloten het in de filmwereld te maken. In Australië nam ze acteerlessen en deed ze audities voor verschillende reclamespots. Het toeval wou dat ze in die periode zowel Tom Cruise als Nicole Kidman zou ontmoeten. In een reclamespot voor vlees moest ze een date met Cruise afwijzen; met Kidman werd ze beste vriendinnen toen ze samen auditie deden voor een commercial. Terwijl de carrière van Kidman al gauw de hoogte in schoot, bleef die van Watts echter lang op de vlakte.
Je zal maar in Australië wonen en een rol aangeboden krijgen voor Home and Away. Het overkwam Watts in 1988 en tot 1991 speelde ze in de zonnige populaire soap over het reilen en zeilen in Summer Bay de rol van Julie Gibson. Haar eerste echt bekende rol speelde Watts in 1991, toen ze in Flirting het witte doek mocht delen met - toeval of niet - Nicole Kidman. Weinigen merkten Watts echter op en dat veranderde in eerste instantie niet toen ze de oversteek naar Amerika maakte. Ze kreeg rollen in Matinee en kreeg de rol van Jet Girl in de flauwe comic-verfilming Tank Girl met godbetert Lori Petty in de titelrol. 2001 was niet alleen het jaar waarin Watts de hoofdrol speelde in Down, Dick Maas' matige Amerikaanse remake van De Lift, maar betekende haar grote doorbraak. In David Lynch' Mullholland Dr. nam Watts de dubbelrol van Betty Elms en Diane Selwyn voor haar rekening. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat die film als een pilot ging dienen voor een nieuwe Lynch-reeks op ABC, maar de Amerikaanse alfabetzender knapte jammer genoeg af op de Lynchiaanse mysteriewereld.
Voor Watts betekende de prent echter haar grote doorbraak, zeker toen die omhelsd werd door het prestigieuze filmfestival van Cannes. Watts won voor haar acteerprestatie onder meer prijzen in Chicago, Las Vegas en San Diego. Sindsdien gaat het snel voor de blonde schone. 36 is ze intussen, maar het lijkt alsof ze nog maar net aan het grote raam is komen piepen. Zoals in The Ring, de Amerikaanse Ringu-remake van Gore Verbinski. Van die film staat voor 2005 trouwens een sequel op stapel. Maar eerst kunnen we Naomi Watts nog bewonderen in vier andere projecten: We Don't Live Here Anymore, Stay, I Heart Huckabee's en The Assassination of Richard Nixon. Die oscar voor 21 Grams hoeft dus nog niet per se, straks op 29 februari. Een klasbak als Watts heeft nog tijd zat.