THE SCHOOL OF ROCK

Jack Black is Dewey Finn, een verstokte idealist die zichzelf ondanks zijn oplopende leeftijd nog steeds een bloeiende rockcarrière ziet ontwikkelen. Hij woont samen met huisgenoot Ned Schneebly (Mike White), een invaldocent op afroep en wanneer Dewey om geld verlegen zit en per ongeluk een opdrachtgever van Ned aan de lijn krijgt, neemt hij de lerarenbaan aan en belandt op een dure, bekakte school. Daar wordt hij zonder enige ervaring voor een klas gegooid - behalve dan zijn leven als 'rockster'. Nadat hij tot de ontdekking komt dat zijn leerlingen boven gemiddeld goed kunnen musiceren besluit hij de kinderen voor zijn karretje te spannen en zo een band te beginnen om een grote muziekwedstrijd te gaan winnen.

De rol van Dewey is Jack Black op het lijf geschreven. Dit is de eerste hoofdrol die Black te spelen krijgt en dat mocht wel eens tijd worden ook. Deze acteur stal de show al in 2000 in High Fidelity om vervolgens een Farrelly Brothers film te voorzien van de nodige 'diepgang' (Shallow Hal). Met zijn eigen band Tenacious D maakte hij al furore in hitlijsten en op de bühne en tussendoor haalde hij ook nog eens hilarisch The Lord of the Rings over de klink voor Mtv. Zoals gezegd is Black helemaal op de goede plek in The School of Rock. Hier kan hij zijn hyperkinetische vorm van komedie ten volste combineren met zijn voorliefde voor muziek en wat een fantastische combinatie levert dat op. Vanaf het moment dat we hem als een egotrippende loser op de bühne zien staan met zijn weinig succesvolle band tot het moment dat hij samen met de kinderen de show steelt bij Battle of the Bands is hij geen seconde van het scherm te slaan en weet hij vriend en vijand voor zich te winnen. Het aanstekelijke en niet aflatende optimisme van Dewey maakt van The School of Rock een heerlijke film.

Maar Black had dit nooit voor elkaar gekregen zonder de hulp van een klas vol kinderen die allemaal hun eigen talenten hebben. Een drummer, een gitarist, een basgitarist, een toetsenist en zangeressen staan allemaal klaar om Black bij te staan in zijn gevecht tegen het pessimisme in de wereld en het nastreven van een droom waar niemand anders nog in gelooft. Het zijn deze kinderen die de pret van The School of Rock compleet maken en op een volkomen natuurlijke en innemende manier de harten van de kijkers stelen. Tevens brengen ze ook nog eens een stevig stuk musiceren ten gehore waar menig muzikant nog een puntje aan kan zuigen. Onder invloed van diverse klassieke rocknummers groeien ze uit tot een werkelijke rockband. Het is dan ook geen wonder dat The School of Rock een film is die de kijker met een opgelaten gevoel de zaal doet verlaten.

The School of Rock is een formulefilm en voldoet tot op de seconde aan het stramien van een feel-good-movie, want natuurlijk loopt alles (althans bijna alles) goed af. Daar kunnen we echter helemaal niet mee zitten want The School of Rock is ondanks het niet ingewikkelde script een strijdkreet voor het nastreven van je dromen en daar kunnen veel mensen nog wat van leren. Ter illustratie: The School of Rock eindigde in de KPN Publieksprijs lijst van het Internationale Film Festival Rotterdam 2004 op de negentiende plaats met een score van 4.27 (van de 164). Een enorme prestatie tussen al de arthouse films op dit festival.