MY LIFE WITHOUT ME

Bovendien gaat Coixet een aantal bijna onvermijdelijke thema's al dan niet bewust uit de weg: het verwerkingsproces bij het horen van het verschrikkelijke nieuws en de impact ervan op vrienden en familie, om maar een paar voorbeelden op te noemen. Op die manier vermijd je al natuurlijk een pak tranen. Waar Coixet zich vooral op concentreert, is de manier waarop het hoofdpersonage haar laatste weken gaat invullen. In plaats van geleefd te worden wil de jonge vrouw bewuster gaan leven: haar naasten en zichzelf extra vertroetelen.

Want een echt fantastisch leven heeft Ann, het gedoemde hoofdpersonage, nog niet gehad. Op haar zeventiende was ze al zwanger van haar eerste vriendje en zes jaar later woont ze met haar liefdevolle en allesbehalve ambitieuze echtgenoot in een trailer in de achtertuin van haar verbitterde moeder. Ook op professioneel gebied gaat het haar niet echt voor de wind: ze werkt als schoonmaakster aan de universiteit, in het gezelschap van een door diëten geobsedeerde collega. Desalniettemin probeert Ann het er het beste van te maken, al was het maar omdat ze geen zin heeft om net zo eenzaam en somber te worden als haar moeder. Coixet slaagt er heel goed in om deze allesbehalve rooskleurige leefwereld realistisch neer te zetten, wat een gezond tegengewicht vormt tegen de kommer en kwel die haar hoofdpersonage te wachten staat.

Bij het horen van het vernietigende nieuws neemt Ann een onverwachte beslissing: ze brengt haar familie en vrienden namelijk niet op de hoogte van haar naderende einde. Enerzijds is dit wel een nobele beslissing, want op die manier bespaart ze die mensen heel wat leed. Anderzijds geeft Ann haar naasten niet de kans om deftig afscheid van haar te nemen. Coixet zelf trekt zich van het dubieuze gehalte van dit besluit niks aan, maar blijft afstand houden. Hetzelfde geldt voor de top tien van lievelingsactiviteiten die Ann nog wil uitvoeren voor haar dood. Wensen als het zoeken naar een geschikte nieuwe partner voor haar echtgenoot getuigen van een groot hart, maar hetzelfde kan niet echt gezegd worden van haar verlangen om met een andere man te slapen. Op die manier breekt Ann op het einde van de film niet een, maar twee harten. Coixet neemt geen standpunt hierover in, maar registreert koel het doen en laten van haar hoofdpersonage.

Het grote voordeel van deze afstandelijkheid en de grote dosis realisme is dat My life without me geen schaamteloze tearjerker is geworden. Dit is ook te danken aan de schitterende vertolkingen van onder andere Sarah Polley (Ann), Scott Speedman (haar echtgenoot) en Deborah Harry (haar moeder). Ronduit perfect is de prestatie van Mark Ruffalo, die de man speelt waarop Ann onverwacht halsoverkop verliefd wordt. De momenten waarop Polley en hijzelf het scherm delen zijn zo intens dat je met een krop in de keel de zaal verlaat. Al bij al is My life without me een mooi gefilmd verhaal, geruggesteund door knappe acteurs en een mooi streepje muziek. Alleen is het een beetje spijtig dat het zoeken is naar de visie van de regisseur.