BROTHER BEAR

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: kurkdroog neen. Brother Bear is meer een laatste stuiptrekking in het genre dan een volwaardige film. Wat meteen opvalt is dat de makers niet weten te kiezen tussen een kinderfilm en enkele duidelijk meer volwassen thema's. Waarschijnlijk in een poging de prent zowel voor jong als oud aantrekkelijk te maken, maar met als resultaat dat geen van beide leeftijdscategorieën echt een boodschap zal hebben aan het verhaal. Oftewel, het geheel is kleiner dan de bijeengeraapte delen uit Bambi, The Lion King, Mulan, Lilo & Stitch, Pocahontas en ga zo maar door. Het plot draait in eerste instantie om drie indianenbroers, op het einde van de laatste Ijstijd. Daarmee komt Brother Bear meteen ook in het brede vaarwater terecht van Ice Age, de box-office hit van concurrent Fox Animation Studios. Een confrontatie die Brother Bear kan missen als kiespijn. Vandaar misschien dat deze film nu pas werd uitgebracht, terwijl de plannen al jaren in de schuif lagen bij de Grote Muis. Maar we wijken af.

De jongste van de drie broers heet Kenai (rol van Joaquin Phoenix) en staat aan de vooravond van zijn plechtige toetredingsceremonie tot het volwassendom. Hij is al volop aan het gissen welke fantastische totem, het symbool waarnaar de indianen hun leven trachten te richten, de stamoudste voor hem in petto zal hebben. Op de grote dag wacht hem echter een danige teleurstelling. Hij krijgt de Beer van de Liefde toebedeeld. Liefde was sowieso al niet zijn ding en van beren heeft hij ook geen al te hoge pet op. Zeker niet wanneer na de ceremonie blijkt dat zo'n exemplaar er met de visvangst van de stam is vandoor gegaan, iets waar Kenai nu net op moest letten. Mokkend gaat hij op zoek naar het dier, zelf achterna gezeten door zijn twee broers. Dan slaat het noodlot toe: Kenais oudste broer Sitka verongelukt in de confrontatie met de bewuste beer. Kenai geraakt nu helemaal buiten zijn zinnen en doodt na een korte achtervolging op zijn beurt de beer. Daarop wordt hij door de geesten van de eeuwige jachtvelden zelf in een beer veranderd (sic) en moet hij op de vlucht slaan voor zijn op wraak beluste overgebleven broer, Denahi. Wil Kenai zijn mensengedaante terug, dan moet hij de berg vinden waar 'het licht de aarde raakt'. Gelukkig (alhoewel) krijgt hij hierbij de hulp van het praatzieke berenwelpje Koda.

Zoals u misschien al zelf uit het plot kon opmaken: stereotiepen en clichés genoeg in deze animatiefilm. Zozeer zelfs dat ze het bij Disney ook moeten geweten hebben: de schaarse grappige momenten die er in Brother Bear te rapen vallen, zitten bijna allemaal in de trailers van de film. Meestal draaien die dan nog om twee randfiguren in het verhaal: de elanden Rutt en Tuke. De zware Canadese accenten van deze twee zijn afkomstig van de bij ons weinig bekende komieken Rick Moranis en Dave Thomas. Hetgeen de helft van de moppen ineens onbegrijpbaar maakt voor niet-Amerikanen of -Canadezen. Strike one. De muziek dan, misschien kan die de film nog redden, 't is tenslotte Disney, right? Wrong. Phil Collins werd namelijk, na de lovende kritieken over zijn werk voor Tarzan, opnieuw ingehuurd om de film op te leuken. Collins levert echter ongeïnspireerd bandwerk af, telkens opnieuw meer van hetzelfde, en weet op geen enkel moment de meerwaarde te brengen die Brother Bear zo nodig heeft. Als je niet beter wist, zou je zweren dat ze gewoon wat weggelaten deuntjes uit Tarzan hebben heropgevist en van een nieuw couplet voorzien. Voor een song ergens in het begin van de film hebben ze Tina Turner ingezet om de vocale honneurs waar te nemen, maar zelfs dat kan niet baten. Strike two. Als laatste redmiddel, de animatie zelf dan? Ook daar is echter niet veel om over op te scheppen. We hebben het allemaal al eens gezien, van de onderwatershots bij de zalmstroom wanneer de beren hun middagmaal nuttigen, over het ondanks de sneeuw toch verrassend kleurrijke woud, tot de eeuwig norse hoofdfiguur met de daar rond dartelende, eeuwig opgewekte sidekick. Strike three, you're out.

Is er dan niets te beleven bij Brother Bear? Jawel hoor, voor de allerkleinsten onder ons, de sprekende dieren. Meer moet dat niet zijn. Maar zij zullen waarschijnlijk dan weer afgeschrikt worden door de soms nogal dreigende vechtscènes of indommelen bij de ongewenste zedenpreken die we als volwassenen links en rechts te verwerken krijgen. Neen, als dit het beste is wat Disney momenteel te bieden heeft qua klassieke animatie, laat dat genre dan maar gerust een stille dood sterven. Met onze zegen.